Roderik, we hebben een meisje, 3500! riep Fleur triomfantelijk in de telefoon.
Ik stond onder de ramen van de kraamkliniek in Amsterdam en zwaaide naar mijn vrouw, die een klein bundeltje in haar armen wiegde.
We hebben een dochter. Ik ben de vader! Fleur, we hadden toch een jongen beloofd? blies ik over de lijn.
Er viel een stilte, waarna mijn vrouw zachtjes fluisterde:
Waarschijnlijk is er een vergissing
Ik draaide me om en liep langs de blije vaders die met krijt liefdesverklaringen op het trottoir tekenden, terwijl ballonnen de lucht in zweefden, langs glanzende autos en families die zich langs de weg verzamelden.
Altijd had ik gedroomd van een zoon, een erfgenaam, een voortzetting van de lijn. Terwijl Fleur zwanger liep, schilderde ik in mijn hoofd ons toekomstplan: we zouden samen met hem in de achtertuin een bal trappen, vissen aan de Vliet, mannenpraat voeren en een overvloedige vangst aan mijn moeder brengen. s Avonds zaten we allemaal rond de eettafel, deelden de dag, en naast mij zat mijn zoon, mijn trots.
Fleur kon lange tijd geen kind krijgen. We maakten talloze onderzoeken, zelfs bij een gerenommeerde professoreen echt wetenschappelijk lichten pas na vijf jaar bracht ze het goede nieuws.
Rom, jij?! hoorde ik achter me, een stem. Ik draaide me om; Bas, mijn studievriend, stond daar.
Hoe gaat het, hoeveel jaren, hoeveel winters, hé?
Ik ben bij mijn moeder terechtgekomen, een beetje verkouden, ze heeft zorg nodig. Ze staat hier alleen; mijn vader is al vijf jaar weg. En met jou?
Ik kom net uit de kraamkliniek, mijn vrouw heeft een dochter gekregen.
Gefeliciteerd! En waarom ben jij niet blij? zei Bas met een scheve glimlach.
Ja
Hij keek om zich heen, zag een café op een paar stappen afstand, en stelde voor binnen te gaan om bij te praten.
Dus je wachtte op een jongen? We allemaal verlangen naar jongens, erfgenamen, dat is normaal. Ikzelf bereidde me ooit voor op het vaderschap van een zoon, maar mijn vrouw bracht een dochter.
Hoe gaat het met jullie? Is je familie al hier?
Bas liet zijn blik zakken en zweeg even, daarna keek hij me aan met een uitdrukking waarin de hele kosmos van droefheid en wanhoop gevangen leek.
Ik ben alleen, geen gezin meer. Roderik, dit gesprek is ongelegen, jij zit in je geluk.
Wat is er gebeurd?
Een ongeluk ik wil het niet meer herinneren. Ik ben al een jaar alleen, overweeg bij mijn moeder permanent te gaan wonen, een baan te vinden, mijn appartement te renoveren.
We bleven nog lang zitten, spraken over studiejaren, gemeenschappelijke kennissen, deelden toekomstplannen. Ik gaf Bas mijn telefoon en zei dat hij me dag en nacht kon bellen.
De volgende ochtend stormde ik, met een enorme bos tulpenFleurs favoriete bloemenen een touw ballonnen onder de arm, naar de ramen van de kraamkliniek.
Fleur! riep ik, terwijl ik de vertrouwde stem in de telefoon hoorde.
Vergeef me! Ik ben dolgelukkig met onze langverwachte dochter! Waar lijkt ze op?
Op jou, Roderik, precies zoals jij!
Echt waar? Ik voelde me gisteren nog
Je hoeft niets te zeggen, ik begrijp het allemaal
Mijn vrouw onderbrak me:
Roderik, ons meisje is gezond, rustig, eet en slaapt, en lacht zelfs in haar slaap. We mogen haar binnenkort meenemen, je zult het zelf zien.
P.S.
We kregen uiteindelijk geen andere kinderen; de bevalling was zwaar en liet blijvende sporen na op haar gezondheid. Twintig jaar later is ons dochtertje uitgegroeid tot een slimme, mooie vrouw; we zijn enorm trots op haar, en Bas is haar peetvader. Ik ben Bas nog steeds dankbaar voor dat gesprek dat mijn ogen opende en me leerde de mensen om me heen te koesteren en lief te hebben.
