Ik herinner me dat Michiel laat in de nacht van een bedrijfsfeestje terugkwam naar huis. Zijn vrouw, Ingrid, lag vredig te slapen. Hij kroop naast haar in het grote tweepersoonsbed en viel meteen in een diepe slaap.
Toen Ingrid s ochtends uit bed opstond, vond ze op Michiels hemd een rode lippenstift. Op hetzelfde moment trilde haar telefoon en een smsbericht verscheen.
Met trillende vingers opende ze de tekst: Goedemorgen, liefste!. De woorden sprongen haar bijna van het scherm af. Zon onverwachte groet had ze niet verwacht van haar man.
Tien jaren van een gelukkig huwelijk lagen achter hen. Zij waren de trotse ouders van twee lieflijke dochters, Lieve van vijf en Femke van negen, die nog diep in hun kamer snoozden.
Ingrid voelde eerst de drang om Michiel meteen een woordenwisseling aan te knijpen, maar ze hield zich in. Ze liep naar de badkamer, liet de tranen even vrij en probeerde zichzelf te herpakken.
Het lijkt zo simpel, dacht ze, een ruzie beginnen. Maar elke vlam kan een weg openen. Wat als hij weggaat? Hoe moet ik dan alleen twee kinderen grootbrengen?
Ze nam een warme douche, droogde haar haar met de föhn en zette haar lokken in een nette knot. Daarna begon ze het ontbijt te bereiden. Michiel ontwaakte pas tegen de middag.
Ach, wat een ellende, zuchtte hij toen hij de eerste hap nam.
In wil je een kop koffie? stelde Ingrid hem met een gedwongen glimlach voor.
Het kostte haar veel moeite om die lach oprecht te laten lijken. Nadat ze de koffie had gezet, vroeg ze: Michiel, kun je morgen op tijd naar je werk gaan? Ik heb een tweede dienst en moet Vika van het kinderdagverblijf halen.
Natuurlijk, natuurlijk, antwoordde hij gehaast.
Ingrid werkte als kapster in een hip kappersatelier in Rotterdam. De avond na haar tweede shift kwam ze thuis met een doos bonbons.
Heb je trek in iets zoets? vroeg Michiel, terwijl hij de doos omdraaide.
Een klant gaf ze me, hij knipt me hier elke week. Het was een cadeautje, antwoordde ze.
Michiel, die de bonbons nog even in zijn hand draaide, zei: Die zijn niet goedkoop! Waarom accepteer je ze?
In waarom dan? mompelde Ingrid. Hij heeft me niet uitgenodigd op een date.
Het gesprek eindigde daar. Een paar dagen later bracht Ingrid een weelderig boeket bloemen mee van dezelfde klant.
Is dat van die klant? vroeg Michiel vanaf de drempel.
Ingrid hield even stil. Michiel, je bleef gisteren langer op het werk, maar ik heb je niet gevraagd waar je was of met wie. En toch krijg ik alleen een bos bloemen.
Na haar tweede dienst die week verliet Ingrid de salon en zag ze Michiel bij de uitgang.
Michiel, heb je de meisjes alleen gelaten? vroeg ze bezorgd.
Nee hoor, ik heb ze al naar bed gebracht. Ik wilde je gewoon bij de auto opwachten.
Maar het is maar vijf minuutjes lopen, protesteerde Ingrid.
Thuis, terwijl ze hun schoenen uittrokken, vroeg Michiel: Ingrid, mag ik je voortaan na mijn tweede shift opwachten?
Waarom? Ben je jaloers? lachte ze sarcastisch.
Ja, een beetje, gaf Michiel toe. Mannen geven zulke cadeaus niet zomaar.
Nou, ik vind je aandacht prettig, zei Ingrid zacht. Eerlijk gezegd ben ik ook jaloers op al je overuren. Wat als er iemand anders in je leven verschijnt?
Ach, ik heb niemand nodig behalve jou, zei Michiel. Op het werk is alles weer kalm. We hebben nieuwe programmas op de computers, dus ik hoef geen overuren meer te maken.
Al snel herstelde het vertrouwen tussen hen. Toch kwam er af en toe een nieuwe doos dure bonbons op het aanrecht te liggen. Als Michiel er een streng oog op wierp, antwoordde Ingrid met een lach: Mijn klanten geven me die bonbons uit pure genegenheid, en ik kan ze niet weigeren.
Zo bleef hun liefde groeien, gesteund door kleine gebaren, een kop koffie, een bos bloemen en af en toe een cadeaumand vol zoetigheden.
