Sanne wordt wakker van het gewicht van haar eigen buik, dat als een loodzware steen aanvoelt. Het is drie uur s nachts. In de stilte van het appartement hoort ze alleen het zachte gesnurk van haar man en het tikken van de oude klok op de gang.
Ze draait zich voorzichtig om, maar de ouderwetse bank kraakt verraderlijk. Arjan, die tegen de muur slaapt, schiet overeind en mompelt geïrriteerd:
San, kun je niet even stilzitten? Ik moet er over vier uur uit. Heb alsjeblieft een beetje begrip.
Sanne houdt haar adem in, bang hem weer te storen. Die zin hoort ze de laatste zes maanden bijna dagelijks. Arjan lijkt vergeten te zijn dat een tweeling geen keuze is, maar een enorme belasting. Hij is veranderd. Hij rekent elke cent, controleert de kassabon, en fronst als Sanne hem vraagt om fruit te kopen.
Heb je die prijzen gezien? sist hij na het zien van het bonnetje. Eet maar appels, die zijn van hier en in het seizoen. Perziken zijn onzin, alleen maar luxe! Ik werk me uit de naad, terwijl jij thuiszit.
Sanne schuifelt geruisloos van de bank en strompelt richting keuken. Haar enkels zijn zo dik dat ze nauwelijks in haar sloffen past. Ze gaat aan het donkere raam zitten en kijkt uit op de lege straat. Onrustig is ze. Bang voor de bevalling, bang om straks met twee babys terug te keren naar dit huis vol verwijten.
s Ochtends is Arjan zenuwachtig in de weer voor zijn werk. Hij smijt spullen, zoekt een tweede sok, slaat kastdeuren dicht.
Heb je mijn overhemd gestreken? moppert hij zonder haar aan te kijken.
Het hangt over de stoel, Arjan.
Je had die knoop ook wel kunnen aannaaien, hij hangt er losjes aan. Nou ja, ik vertrek. Kom laat thuis, vergadering met de Algemeen Directeur. Bel me niet, die man is streng telefoons worden ingenomen.
Hij vertrekt zonder zelfs maar dag te zeggen. De deur valt in het slot, en Sanne hoort de bovenste grendel klikken die vervelende die van binnenuit altijd moeilijk open ging. Je moest er met twee handen flink kracht op zetten.
Later besluit Sanne de gang op te ruimen. Ze wil de doos met babyspullen van haar nichtje pakken. Ze zet het krukje neer.
Alleen even van de rand pakken, stelt ze zichzelf gerust.
Ze reikt, haar hoofd draait even. Haar voet glijdt van het gladde oppervlak van de kruk. Een klap. Ze valt zijwaarts op het tapijt en stoot haar heup. Ze kreunt, en in haar onderbuik schiet een felle pijn.
Nee, nee, het is te vroeg fluistert ze, terwijl ze probeert overeind te komen.
Meteen volgt een nieuwe wee. Het is zover. De telefoon ligt op het kastje, een meter verderop. Sanne kruipt er naartoe, terwijl het vruchtwater over de vloer sijpelt. Elke beweging doet pijn.
Ze grijpt haar mobiel. Haar vingers trillen, kleuren dansen voor haar ogen. Haar contactenlijst begint bij de letter A.
Arjan.
Daaronder: Arjan van Dijk (Directeur). Zijn nummer had ze vorige maand bewaard toen ze documenten moest tekenen voor haar verlof en haar man niet opnam.
Sanne drukt op Arjan. De telefoon gaat over, maar wordt weggedrukt.
Ze belt opnieuw.
Deze abonnee is tijdelijk niet bereikbaar.
Paniek overvalt haar. Ze is alleen. De deur zit op de ingewikkelde grendel die krijgt ze liggend nooit open. Als de hulpdienst komt, kunnen ze niet naar binnen.
Dingen volgen elkaar razendsnel op. Bijna buiten bewustzijn opent ze WhatsApp. Alles is wazig. Ze denkt dat ze haar man een bericht stuurt.
Weeën begonnen, ik moet naar het ziekenhuis! De deur zit dicht, help! Ik ben gevallen en kan niet opstaan! Kom alsjeblieft NU!
Ze klikt op Versturen en de telefoon valt uit haar hand.
Arjan van Dijk, eigenaar van een groot bouwbedrijf, zit middenin een vergadering. Hij is streng, duidelijk, duld geen tegenspraak. Zijn medewerkers zijn nerveus als hij erbij is.
Zijn telefoon trilt kort. Hij werpt een blik. Bekend nummer Sanne, de vrouw van zijn logistiek manager, Arjan Jansen. Aardige vrouw, rustig, laatst nog geweest om papieren te ondertekenen.
Hij leest het bericht. Zijn altijd zo beheerste gezicht vertrekt even.
Vergadering afgelopen, snauwt hij terwijl hij opstaat.
Maar Arjan, de begroting begint de financieel manager.
Iedereen eruit!
Hij haast zich de kamer uit en belt Jansen. Niet bereikbaar.
Stuk ongelofelijke idioot, mompelt Van Dijk brommend.
Dan belt hij zijn hoofd beveiliging.
Zoek NU uit waar Jansens telefoon is en stuur de auto naar mij. Ik rijd zelf.
Twee minuten later: een appje met de locatie. Jansen blijkt helemaal niet op het project te zijn, maar zijn telefoon ligt bij een welnessresort in de Betuwe.
Van Dijk balt zijn vuisten.
Hij rijdt in zijn SUV door het verkeer. Vijftien minuten naar het adres van Sanne en Arjan. Vijf jaar geleden verloor hij zijn vrouw plotseling aan hartfalen het gevoel van hulpeloosheid, dat kende hij maar al te goed.
Boven, op driehoog, klopt hij op de deur. Op slot. Een zwakke stem klinkt binnen.
Hij wacht geen hulp af. Met een flinke aanloop ramt hij de deur: de grendel knapt niet meteen, de tweede keer bezwijkt hij.
Sanne ligt ineengedoken in de gang.
Sanne!
Met moeite opent ze haar ogen: Meneer Van Dijk? Waar is Arjan?
Ik ben er voor hem. Hou vol.
Hij tilt haar op.
Tijdens de rit rijdt hij zo hard mogelijk. Sanne ademt zwaar op de achterbank.
Nog even volhouden, komt goed, zegt hij, terwijl hij haar via de achteruitkijkspiegel aankijkt. We zijn er bijna.
Bij de spoedeisende hulp staan artsen al klaar met een brancard Van Dijk had gebeld met de hoofdarts.
Bent u de echtgenoot? vraagt de verpleegkundige haastig.
De vader, snauwt Van Dijk. Jullie zijn verantwoordelijk voor haar én de kinderen.
Hij wacht gespannen op de gang. Drie uur lang ijsbeert hij over de tegels. Dan komt de arts.
U mag opgelucht ademhalen. Twee jongens. Het was spannend, maar alles is goed verlopen. Klein van stuk, blijven voorlopig onder observatie. Moeder is erg zwak, maar uiteindelijk komt het allemaal goed.
Van Dijk knikt, drukt zijn hoofd tegen het koude raam.
Dank u wel.
Hij pakt zijn telefoon. Belt Jansen. Deze neemt eindelijk op lallende stem, muziek en vrouwenstemmen op de achtergrond.
Ja, baas? Slechte verbinding ik ben op het project
Project? Beton storten bij t wellnessresort tegenwoordig?
Pauze.
Meneer Van Dijk, ik
Je bent ontslagen, Jansen. Zonder referentie. Zorg dat ik je morgen niet meer in de stad zie. En bedenk dat je vrouw het recht heeft je nooit te vergeven. Ik zou dat zelf in ieder geval niet doen.
Sanne komt pas de volgende dag bij. Een eenpersoonskamer, helder, rustig. Op het nachtkastje mineraalwater en een pak appelsap.
De deur opent. Van Dijk komt binnen. In pak, maar zonder stropdas, zichtbaar moe.
Hoe voel je je?
Meneer Van Dijk Sanne probeert op te zitten, maar haar buik trekt direct pijnlijk samen. Dank u Het is zo genânt Ik vergiste me in de contacten
De vergissing heeft je leven gered, antwoordt hij, terwijl hij tegenover haar op de stoel gaat zitten. Sanne, we moeten praten. Serieus.
Hij vertelt alles. Over het telefoontje, het wellnessresort, het ontslag. Zijn stem is scherp.
Je man zal bellen om vergeving vragen. Het huis is van hem?
Van zijn ouders, fluistert Sanne, de tranen in haar ogen. Ik heb niemand in de buurt, alleen een tante in Overijssel ver weg.
Van Dijk trommelt ongeduldig met zijn vingers op zijn knie.
Goed. Ik heb een groot huis, twee verdiepingen, ik slaap er alleen. Er is een gastenverblijf. Je trekt daar in met de kinderen tot je zelfstandig bent. Ik zoek iemand om op het huis te passen, en ik wil niemand vreemd in huis. Zie het als werk.
Ik Met twee babys, ik ben nergens toe in staat
Dat komt goed. Ik regel een hulp voor je erbij. Dit is geen liefdadigheid, Sanne. Voor mij is t geruststellend als er leven is in huis.
De ontslagprocedure is rustig. Arjan probeert nog het ziekenhuis binnen te dringen, maar beveiliging houdt hem buiten. Hij schreeuwt, dronken, onder haar raam. Sanne luistert, gevoelloos, uit het venster. Ze voelt enkel leegte.
Van Dijk haalt haar persoonlijk op. Zorgvuldig plaatst hij haar spullen in de auto, bevestigt de kinderzitjes.
We gaan naar huis, zegt hij eenvoudig.
Het leven in Van Dijks huis is verbazingwekkend vredig. De grote villa vult zich met geur van babycrème en fris gewassen lakens.
Arjan van Dijk blijkt allesbehalve grimmig. s Avonds, na het werk, neemt hij onhandig maar teder een van de jongens op zijn arm.
Hoe gaat het, jongens? bromt hij zacht. Groeien jullie goed?
De tweeling, Pim en Tijs, kijken hem ernstig aan.
De ex-man verdwijnt. Hij hoort dat Van Dijk hem overal heeft zwartgemaakt én vertrekt naar zijn moeder. Stuurt af en toe enkele euros naar Sanne, maar zij is het allemaal kwijt. Voor het eerst voelt ze zich écht beschermd.
Twee jaar verstrijken.
Op een warme julizondag dekt Sanne de tafel in het prieeltje. Van Dijk grilt vlees buiten.
De jongens rennen achter een grote hommel aan over het gras.
Pap, kijk! Een beest! roept Tijs, zijn vinger in de lucht stekend.
Sanne verstijft met een bord in haar hand. Ook Van Dijk stopt even. Het is de eerste keer dat Tijs hem papa noemt. Daarvoor was het alleen Arjan.
Van Dijk legt het vlees neer, veegt zijn handen af en tilt Tijs in de lucht.
Een beest? Dat is een hommel, die is heel nuttig.
Hij kijkt Sanne aan. Zijn blik is warm niet zoals zijn zakelijke persona.
Sanne, zegt hij zacht, terwijl hij naar de tafel loopt. Ga even zitten.
Ze gaat zitten op de bank.
Ik ben niet romantisch, dat weet je. Mooie woorden zijn niet mijn ding. Maar die twee jongens… zijn niet vreemd voor mij. En jij ook niet.
Hij pakt uit zijn zak een klein kartonnen doosje.
We zijn al twee jaar een familie, eigenlijk. Zullen we dat officieel maken? Ik adopteer de jongens. Ze krijgen mijn achternaam. Dan kan niemand ooit iets negatiefs zeggen. Wat denk je ervan?
Sanne kijkt hem aan. Ze huilt, niet van verdriet, maar van opluchting eindelijk heeft ze een echte steunpilaar.
Ja, graag, Arjan, zegt ze met een glimlach door haar tranen.
Mooi zo. En nu niet meer meneer Van Dijk zeggen, dat vroeg ik toch?
s Avonds, als de kinderen slapen, zitten ze samen op de veranda. De thee wordt langzaam koud. In een andere stad drinkt haar ex waarschijnlijk goedkope jenever en klaagt hij zijn lot bij vrienden. Maar hier, in het huis dat nu hun thuis voelt, slapen twee stoere jongetjes rustig in hun bed. Ze hebben eindelijk een echte vader.
Soms is het een fout in één cijfertje of naam die je leven verandert. Als je maar niet de verkeerde mens vertrouwt.
