Toen ik Froukje de sleutel van mijn appartement overhandigde, besefte ze meteen: de gevangenis is geopend. Geen enkele Leonardo DiCaprio heeft zo lang op een Oscar gewacht als Froukje op mij, en bovendien met haar eigen kurk (een knus plekje).
De 35jarige, teleurgesteld, wierp steeds vaker medelijdende blikken naar de zwerfhonden en de etalages van Alles voor Handwerk op de Kalverstraat.
En toen kwam ik, een eenzame man die zijn jeugd had ingewijd in een carrière, gezonde voeding, sportschool en allerlei zelfontdekkingsbullshit, en bovendien kinderloos.
Froukje had al sinds haar twintigste gedroomd van dit cadeau, en blijkbaar had het universum eindelijk besloten dat ze het niet meer met een knipoog moest nemen.
Ik heb dit jaar nog één zakenreis over, en ik ben helemaal van jou, zei ik terwijl ik de felbegeerde sleutel overhandigde. Wees niet bang voor mijn barn. Ik kom meestal alleen thuis voor een dutje zei ik en vertrok meteen naar een andere tijdzone voor het hele weekend.
Froukje pakte haar tandenborstel, crème en vertrok om te onderzoeken wat voor barn er was. De problemen begonnen al bij de voordeur. Ik had haar al gewaarschuwd dat het slot af en toe stroef kan zijn, maar ze had niet verwacht dat het zon uitdaging zou worden.
Ze worstelde veertig minuten met de deur: duwde, trok, duwde de sleutel tot het einde, probeerde hem net een tandje dieper te draaien, maar de deur weigerde te wijken voor de nieuwe bewoner.
Dan begon ze psychologische druk uit te oefenen, zoals we vroeger in de schooltijd naast de garage deden. Het lawaai trok de aandacht van de buren.
Waarom breekt u in een andermans appartement? vroeg een bezorgde vrouwelijke stem.
Ik breek niet, ik heb de sleutel, blies Froukje boos, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde.
En wie bent u dan? Ik heb u nog nooit gezien, vervolgde de buurvrouw, die zich duidelijk niet met haar zaken bemoeide.
Ik ben zijn vriendin! hief Froukje zich op, leunend tegen de muren, maar zag alleen een spleet waardoor de buurvrouw met haar woorden verder probeerde.
U? de vrouw staarde verbaasd.
Ja, ik. Is er iets mis?
Nee, niets. Hij heeft hier gewoon nooit iemand mee gehad (op dat moment hield Froukje nog meer van mij), en ineens zo
Wat bedoelt u? vroeg Froukje verward.
Dat is mijn zaak niet. Sorry, sloot de buurvrouw de deur.
Beslist om het slot te overmeesteren, duwde Froukje de sleutel met al haar wilskracht in het mechanisme, waardoor de deur bijna de hele gang omdeed. De deur ging open.
De binnenwereld van het appartement stapelde zich voor haar, en haar ziel werd bedekt met een dunne laag dauw. Natuurlijk, een alleenstaande jongeman heeft een zekere ascetische neiging, maar dit was een echte hygge.
Arme gij, je hart is al lang vergeten wat een huiselijk warm nest is, barstte ze los terwijl ze het bescheiden onderkomen bekeek, waar ze voortaan vaak zou vertoeven.
Aan de andere kant was ze opgelucht. De buurvrouw had het niet verkwanseld: een vrouwenhand had blijkbaar nooit eerder deze muren, vloer, keuken of grijze ramen aangeraakt. Froukje was de eerste.
Niet in staat haar opwinding te bedwingen, stormde ze naar de dichtstbijzijnde HEMA voor een mooie gordijn en een badkamertapijt, en tegelijkertijd voor handdoeken en keukendoeken.
In de winkel werd ze overspoeld naast het tapijt en het gordijn kwamen geurzakjes, handgemaakte zeep en handige cosmeticabakjes.
Kleine extras in iemands huis plaatsen is zeker geen brutaal gedrag, fluisterde ze tegen zichzelf terwijl ze haar eerste karretje met spullen aan een tweede koppelde.
Het slot legde zich eindelijk niet meer tegen haar op. Het leek eerder op een keeper die de maskerslot vergeet voor de wedstrijd.
Beslissen wat ze had aangericht, knokte Froukje met een keukenmes de oude sluiting los tot halverwege de nacht, en s ochtends sprintte ze naar de winkel voor een nieuw slot. De messen moesten ook vervangen worden, net als vorken, lepels, tafelkleden, snijplanken en onderzetters; zelfs de gordijnen wilden een handje.
Op zondagmiddag belde ik, net toen ik op een zakenreis bleef, en zei dat ik nog een paar dagen langer moest blijven.
Ik zou het fantastisch vinden als je een beetje warmte en gezelligheid in mijn appartement brengt, zei ik glimlachend toen Froukje vertelde dat ze wat vrijheid had genomen met mijn interieur.
Trouwens, die gezelligheid had ze al met vrachtwagens binnengehaald en volgens een strakke planning gespreid. Jarenlang had ze die spullen in zich opgeslokt, en nu haar handen vrij waren, kon ze niet meer stoppen.
Het enige dat nog in het oude appartement achterbleef, was een spin naast de ventilatie. Froukje wilde hem wegjagen, maar toen ze de acht ogen van de verdwaalde kever zag, besloot ze het beestje te laten als symbool van ongerept eigendom.
Mijn flat zag er nu uit alsof ik acht jaar gelukkig getrouwd was geweest, daarna teleurgesteld, en toen weer gelukkig maar dan op mijn eigen manier.
Froukje maakte niet alleen de woning haar thuis, ze zorgde er ook voor dat de hele gang wist dat ze de nieuwe bewoner was en dat alle vragen nu aan haar gericht konden worden. Geen ring aan haar vinger, maar dat is slechts een technisch detail.
De buren keken eerst argwanend, maar hieven vervolgens hun schouders: Wat dan ook, zeg maar wat jullie willen, het is jullie zaak.
***
Op de dag dat ik terugkwam, had Froukje een echte Hollandse thuismaaltijd bereid, haar filletdelen in een nette al dan niet flamboyante verpakking gestopt, en de geur door het hele appartement laten dwarrelen. Ze dimde de nieuwe verlichting en wachtte.
Ik bleef nog even weg. Toen Froukje begon te merken dat de verpakking haar in de hoek benauwde een resultaat van een half jaar intensief trainen in de sportschool werd de sleutel in het slot gestoken.
Het nieuwe slot, duw maar, niet vergrendelen!, mompelde Froukje een beetje verward maar vol verlangen. Ze was niet bang voor oordeel; ze had haar appartement zo goed voorbereid, dat iedereen haar vergeven zou.
Net toen de deur openging, kreeg Froukje een SMS van mij: Waar ben je? Ik ben thuis. De flat lijkt nog precies zoals ik hem achterliet. Vrienden waarschuwen dat je alles met cosmetica overhoopt.
Froukje las het bericht pas later. Ondertussen stroomden vijf onbekenden het appartement binnen: twee jonge mannen, twee tieners en een oude man die, bij het zien van Froukje, meteen zijn grijze haren gladstrijkte.
Nou, ouwe, je wordt hier verwelkomd. Waarom had je die sanatorium nodig als je thuis zon allinclusive hebt?, begon de jongste man, waarna zijn (vermoedelijke) vrouw hem een tik op het hoofd gaf.
Froukje stond in de deuropening met twee volle glazen, niet in staat te bewegen. Ze wilde roepen, maar stamelde van schrik.
In een hoek krabbelde een blije spin.
Excuseer, wie zijn jullie?, piepte ze.
De eigenaar van dit lokale kurk. En u, denk ik, komt van de wijkziekenhuis om een verband aan te leggen? Ik zei toch dat ik het zelf wel redde, antwoordde de oude man, die even naar de verpleegsterjurk keek die ik droeg.
Hmm, ja, Adam Matveevich, hier heerst echt een warme sfeer, fluisterde de echtgenote van de jonge man achter Froukje. Het is een heel andere affaire dan in een kerkhof. En hoe heet jij, meisje? Is Adam Matveevich nu al te oud voor jou?
Froukje, stotterde ik.
Aha, zo! Adam Matveevich kiest zijn mensen goed, niets te zeggen!, lachte de oude man met glinsterende ogen.
Waar is Daan?, fluisterde ik, en droogde beide glazen af.
Ik ben Daan!, riep een jongen van acht blij.
Wacht, je bent nog te jong om Daan te zijn, zei zijn moeder en stuurde hem samen met de andere kinderen naar de auto.
Sorry, ik ben in de verkeerde flat beland, begon ik eindelijk te beseffen, terwijl ik het lockmechanisme herinnerde. Is dit Buurtsingel 18, appartement 26?
Nee, dat is Buurtsingel 18, maar van mevrouw de Vries, stamelde de oude man, klaar om zijn onverwachte cadeau uit te pakken.
Ach ja, zuchtte ik droevig, verward. Kom binnen, maak het jullie gemak, ik ga even bellen.
Ik pekte naar de telefoon, vluchtte naar de badkamer, slotte de deur met een handdoek om me heen, en las het SMSbericht van mezelf: Daan, ik ben bijna thuis, ik ben nog even in de winkel opgehouden.
Oké, wacht op me. Als het niet veel moeite kost, neem een fles rode wijn mee, hoorde ik mijn eigen voicemail.
De rode wijn ging al bijna naar binnen toen ik, onder de mat en de gordijnen, wachtte tot de onbekenden de keuken verlieten, en toen sprintte ik uit de badkamer.
Met een snel inpakpak vol spullen rende ik de flat uit.
***
Ik vertel het later, zei ik toen een jonge man de deur voor me opende.
Als een mistige schaduw gleed ik langs hem heen zonder een blik te werpen. Eerst veranderde ik de douchegordijn, legde de mat neer, daarna liep ik naar de woonkamer, viel op de bank en sliep tot de ochtend, terwijl de stress en de rode wijn uit mijn lichaam verdween.
Bij het ontwaken zag ik een onbekende jonge man voor me staan, wachtend op uitleg.
Wat is dit adres?
Almere, 18.
Vrienden, als jullie meer van zulke verhalen willen lezen, laat een commentaar achter en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
