Zoon, ik wil niet dat jij gaat scheiden om mij! Breng me maar naar een verzorgingstehuis.
Zes maanden geleden heb ik mijn moeder bij mij in huis genomen. Ze is inmiddels al op leeftijd, 83 jaar. Sinds papa overleden is, heeft ze het zwaar om in haar eentje in het dorp te wonen. Mijn eigen kinderen zijn al volwassen en hebben hun eigen leven opgebouwd. Dus bleven mijn vrouw en ik samen achter in onze kleine driekamerflat in Amsterdam. Ik dacht: dat kan best, mam kan wel bij ons.
In het begin zei mijn vrouw er niets van, maar binnen een week begon de aanwezigheid van mijn moeder haar alsmaar meer te irriteren. Cadeautjes voor mijn vrouw
Kunnen we niet regelen dat ze na ons eet?
Waarom?
Nou, dat is toch wel zo prettig. Ik verlies mijn eetlust als ik haar zo zonder tanden zie kauwen. Het is gewoon onaangenaam.
Doe niet zo, we worden allemaal ooit oud.
Dat is toch anders.
Ook stoorde mijn vrouw zich eraan dat mijn moeder moeite heeft met haar spijsvertering en soms behoorlijk hard snurkt. Ze wilde niet dat mijn moeder op de keuken kwam en verbood haar zelfs op een gegeven moment het vertrek te verlaten. Op een dag zei ze tegen mij:
Luister, ik had niet gedacht dat ze hier zo lang zou blijven. Ik trek het niet meer.
Maar wat wil je dan dat ik doe?
Breng haar maar terug naar het dorp.
Maar ze redt zich daar niet alleen!
Iedereen leeft zo. Niemand loopt zo te sjouwen voor hun ouders! Waarom moet ík me een gast voelen in mijn eigen huis? Ik kan dat gesmak en die geur niet langer verdragen!
Ik wist niet meer wat ik moest doen. Totdat ik laatst thuis kwam en mijn moeder, helemaal aangekleed en met haar koffertje naast zich, in de gang zag zitten.
Mam, wat doe je hier?
Zoon, breng mij maar naar het verzorgingshuis!
Maar waarom? Waarom zou je dat willen?
Ik wil niet dat jullie door mij uit elkaar gaan.
Ze blijft me overhalen. Maar ik weet niet wat ik moet. Ik kan niet rustig slapen bij het idee dat ze daar helemaal alleen is. Misschien moet ik alles hier achterlaten en samen met haar terug naar het dorp? Wat moet ik doen?
