Lieve dagboek,
Vandaag, kort voor de jaarwisseling, had ik nog een plan om even langs het winkelcentrum te gaan. Over twee weken is het Nieuwjaar, en mijn oude vriendin Anouk had me uitgenodigd voor een gezellig samenzijn bij haar. Ik wist al dat er een flinke groep mensen zou samenvloeien: haar dochter met haar man en kinderen, mijn zus, en mijn nicht, een studente.
Ik ben vaak bij Anouk geweest, dus ik ken iedereen goed. Daarom besloot ik van tevoren cadeautjes te kopen. Ik kan wel kiezen, maar het geven vind ik het allerleukste. Terwijl ik langs de etalages wandelde, bewonderde ik de lichtjes en keek ik hoe de verkoper zorgvuldig mijn aankopen in glanzend papier wikkelde.
Mijn stemming sloeg echter om de hoek, nog voordat ik de parkeerplaats bereikte. Bij mijn auto stond Ria, de zus van mijn ex-man, op me te wachten.
Hé, Val! begroette ze me vrolijk. Waarom zo laat? Ik ben al bevroren van de kou.
Hoi Ria, antwoordde ik, ik had niet verwacht je hier te zien.
Waarom niet? We zijn toch familie zei ze lachend. Al twintig jaar allang.
Gelukkig niet meer zei ik, terwijl ik de autodeur al wilde openen.
Ria hield me tegen.
Luister, Val, ik heb een verzoek begon ze. Niet alleen ik, maar de hele familie.
Van welke familie? vroeg ik. Ik heb al een jaar geen contact meer met jullie, dus ik luister niet naar verzoeken.
Nee, luister even. Ik weet niet hoe jij en Michiel de eigendommen hebben verdeeld, maar mijn moeder gelooft nog steeds dat het huis waar jij nu woont van ons is.
Jullie hebben het samen met Michiel gekocht, en hij heeft tien jaar lang alles ingericht. Wij hebben er elk jaar feest gevierd, zowel rond Nieuwjaar als tijdens Koningsdag. En nu?
Mijn moeder wilde haar verjaardag in mei vieren met de hele familie, met een picknick op het terras, zoals we altijd deden. Maar jij liet ons niet binnen, je reed zomaar weg.
Waarom vertel je me dit? vroeg ik geïrriteerd. Ik ging gewoon even bij een vriendin langs. Het spijt me, ik vergat jullie te vragen.
En vergeet de familiebijeenkomst in mijn huis maar. Toen Michiel en ik uit elkaar gingen, spraken we af: hij krijgt de flat, de auto en de garage, ik het huis. Alles is officieel vastgelegd. Dus jullie kunnen bij Michiel verblijven, dat is alles.
Val, mijn moeder vroeg of ze op de eenendertigste met iedereen in het huis kon feesten, zoals voorheen. Er komen veel mensen, we hebben geen plek meer fluisterde Ria.
Grietje? ik zweeg even. Twintig jaar heeft ze alleen maar geëist. Nu vraagt ze juist hulp? Vertel haar dat ik niet akkoord ga. Boek liever hotelkamers voor de familie.
Met een zucht stapte ik in de auto. Het idee om nog cadeautjes te halen, leek nu zinloos. Morgen wel, dacht ik, en reed naar huis.
Michiel en ik waren bijna twintig jaar getrouwd. Het huis waar Ria het over had, kochten we tien jaar geleden. Een jaar geleden zei hij dat op 45-jarige leeftijd begint het leven pas echt, en dat hij verder wilde bouwen met een jonge, knappe secretaresse. Ik liet hem gaan, maar ik stond niet toe dat hij alles van me mee nam. Ik hield het huis en de gezamenlijke spaargelden, hij kreeg een tweekamerflat, een Volkswagen Golf en een garage.
Omdat mijn dochter nog studeerde, bleef er geen gezamenlijke rekening meer. Een paar dagen geleden belde mijn nicht, Lieke, en zei dat ze Nieuwjaar in de studentenkamer zou doorbrengen.
Mam, je bent niet boos? vroeg ze. Ik kom tijdens de vakantie wel thuis.
Daarna besloot ik Anouks uitnodiging te accepteren; bij haar zal ik niet eenzaam staan. Ik wist echter dat Ria dit niet zomaar zou laten rusten; ze zou nog iets uit de kast halen. En ik had gelijk.
Diezelfde avond belde mijn ex-schoonmoeder:
Valentijn, neem je niet te veel op je bord? Je hebt het huis van Michiel nodeloos ingenomen, denk je dat we je dan niet kunnen pakken?
Nou, dit jaar vieren we Nieuwjaar in ons huis! Het huis waar mijn zoon mij vriendelijk liet blijven wonen. Duidelijk?
Dan maar, we zullen je niet thuis verbannen voor de feestdagen. Zorg voor drie slaapkamers mijn zussen en nieces blijven overnachten. Jij slaapt in de keuken.
Grietje, ik ben de enige eigenaar van dit huis, ik heb de eigendomsakte. Probeer niet binnen te komen, de politie zal jullie eruit zetten.
We zullen zien wie er wint. Bereid de kamers maar voor, wij brengen al het eten mee, dus jij hoeft niets te koken. En vergeet niet: dit Nieuwjaar zul je je voor altijd herinneren!
In mijn hoofd dacht ik: Mijn ex-schoonouders zijn dit jaar echt uit hun voegen. Grietje is geen vredesduif, maar haar tirade riep in mij de vraag op: Denkt ze dat ik me laat intimideren?
Vroeger werd ik gezien als de favoriete schoondochter; de andere twee vrouwen hadden zich overgegeven aan de autoriteit van de schoonmoeder. Nu, na de scheiding, lijken de woorden van de ex-schoonmoeder alleen maar te verbazen: wat willen ze nog meer?
Ondertussen werd er in Grietjes flat een plan gesmeed.
Ria, jij en Alex zijn verantwoordelijk voor de boodschappen. Koop alles van tevoren, want we koken op de eenendertigste avond en de eenendertigste ochtend.
Wij maken het vlees en de warme gerechten. Svetlana en Olga doen de salades. Het servies halen we van Val, ze heeft nog twee serviessets. Michiel nam geen servies mee toen hij verhuisde.
Mam, wat als ze ons niet binnenlaat? vroeg Ria.
Laat ze maar proberen! We zijn twaalf, de hele familie. Ze zullen zich schamen! Hoe zie je het voor je?
Ze opent de deur en er staan oom Koen, tante Lotte, Lonn en Natalie en nog meer op de veranda. Denk je dat ze de deur dicht zal houden? Ze laat ons binnen, zet de tafel klaar. Het is familie!
Op 31 december, om negen uur s avonds, stonden vier auto’s bij het huis aan de Ooststraat, nummer 14.
Vreemd zei Alex, Rias man. Het licht brandt niet. Is Val thuis?
Waar kan ze zijn? Ze is thuis, en Lieke is waarschijnlijk net aangekomen. Ze verstoppen zich, ze fluisteren lachte Grietje. Bel.
Niemand antwoordde, de deur bleef gesloten.
Wacht, ik heb sleutels zei Grietje. Ik wist dat Val iets zou doen, dus ik had een reserve sleutel.
Ze opende de poort en de hele bende stapte de binnenplaats binnen.
Wacht, ik ga de deur openmaken. Zet het licht aan en breng alles naar de keuken, we gaan snel de tafel dekken. Val kan verstoppen, wij nodigen haar niet uit.
Na twintig minuten klonk er herrie in de gang.
Daar is de gastvrouw zei Alex.
Maar het was niet de gastvrouw.
Terwijl ik de tafel indeed, ging de telefoon af.
Mevrouw Valentijn? Er is een alarm in uw huis afgegaan. De politie is onderweg.
Er staan twaalf mensen hier, zij beweren familie te zijn en met uw toestemming aanwezig te zijn.
Ik heb niemand toestemming gegeven. Het moet de familie van mijn ex-man zijn. Ik heb ze niet uitgenodigd. Ze zijn zomaar binnengekomen.
Gaat u aangifte doen?
Natuurlijk. Ik ben nu niet in de stad, ik kom overmorgen terug.
De ongewenste gasten werden naar het politiebureau gebracht en moesten daar enkele uren blijven. Terwijl ze naar Grietjes huis reden, stroomden de salades al, het warme gerecht was afgekoeld.
Toen ik thuis kwam, belde mijn exman en eiste een verklaring.
Val, dacht je dat ik het slot had veranderd? vroeg hij.
Ik heb het niet veranderd zei ik. Ik heb een nieuw slot gemonteerd en gebruik het zelf.
Waarom lockte je de deur als je vertrok met het oude slot?
Ik wist dat jouw moeder niet zou rusten en met haar gasten zou komen. Ik wilde niet dat ongewenste bezoekers het huis vernielden legde ik uit.
Dus je had het oude slot opzettelijk laten zitten, zodat zij met hun sleutel binnen konden, en zette een alarm? vroeg Michiel. Je hebt ze uitgenodigd om gearresteerd te worden?
Michiel, jouw familie kon op ons huis feesten, maar ze kozen voor de politie. Daar ben ik niet schuldig aan.
Waarom heb je Ria niet verteld over het alarm? vroeg hij.
Waarom niet? Er staan borden op de poort: Beveiligd door de politie. Iedereen kan dat lezen.
Vertel iedereen mijn moeder, Ria, Alex en de rest dat ik ze niet meer verwelkom, zei ik. Ik neem nu de aangifte in ontvangst, maar er komt verder niets meer.
Zo, dagboek, is dit weer een jaar vol familiedrama, misverstanden en de harde realiteit van eigendomsrecht. Ik vraag me af hoe ik dit moet verwerken en of ik ooit nog rust kan vinden tijdens de feestdagen.
Tot de volgende keer.
