Je gelooft niet wat er laatst gebeurde, zon typisch Amsterdamse scène met een vleugje Nederlandse nuchterheid en toch een pittig staartje. Ken je die uitdrukking Kleren maken de man? Nou, deze avond bewees weer eens hoe hard dat soms tegen je kan werken als je alleen maar daarop let.
Het was een zachte vrijdagavond, een beetje zon voorjaarsweer waarop de grachten extra fonkelen. Op de hoek bij de beroemde P.C. Hooftstraat stond een stel. Marjolein zag eruit om door een ringetje te halen: prachtig rood jurkje, haren perfect geföhnd, make-up helemaal strak. Echt zon plaatje, als je haar zag lopen dacht je: dit is er eentje uit de LINDA.
Naast haar stond Bas, casual in een simpele jas en doodgewoon jeans. Opeens zakte Bas op één knie, haalde zon klein fluwelen doosje uit zn jaszak en keek Marjolein met die blik die je nooit vergeet:
Marjolein, ik hou meer van jou dan van bitterballen, zei hij zacht, Wil je met me trouwen?
Voordat je denkt: ah, happy end, kwam de koude douche. Marjolein keek hem aan, liet haar ogen over de ring en vooral over zijn jas glijden, en trok haar wenkbrauwen zo hoog op dat je ze bijna niet meer zag.
Serieus, Bas? snauwde ze lekker hard zodat de halve straat kon meegenieten. Kijk even naar mij en kijk dan eens naar jezelf! Denk je nu echt dat een vrouw als ik met een vent in zon jas gaat trouwen? En waarschijnlijk kom je ook gewoon met de OV naar je werk hè? Dit is toch gênant, man! Ik verdien veel beter dan iemand die op iedere euro moet letten tot het einde van de maand.
Bas bleef even verstijfd zitten, die blik in zijn ogen zei genoeg. Maar Marjolein had zich al omgedraaid, klaar om weg te paraderen op haar te dure hakken. Maar ja, toen gebeurde er dus iets
Met piepende banden stopte er ineens een gloednieuwe zwarte Range Rover voor de deur. De achterdeur zwaaide open en daar stapte een man uit in een op maat gesneden Italiaans pak, strak kapsel, tablet stevig onder zijn arm.
Die gozer liep zo recht op Bas en Marjolein af, boog lichtjes naar Bas let wel: geen blik waardig voor Marjolein en zei:
Meneer, excuses dat ik stoor, maar de Raad van Bestuur zit al klaar voor uw handtekening om de fusie definitief te maken. Uw aanwezigheid is nu vereist.
Echt, Marjoleins gezicht was goud waard! Haar ogen werden zo groot als de bollenvelden in de lente. Ze keek van de Range Rover naar de man met het pak en dan naar Bas, die daar nog altijd in zijn doodnormale jas stond.
Bas kwam langzaam overeind, klapte het doosje dicht met zon geluid dat zelfs de fietsenmaker op de hoek het hoorde. Hij keek Marjolein aan, geen woede, geen drama, gewoon met zon kalme blik waardoor zij zich zichtbaar ongemakkelijk voelde.
Bas trilde haar stem, alle arrogantie ineens verdwenen, Wat bedoelt hij welke fusie?
Bas stopte de ring weg en zei rustig: Weet je, Marjolein, ik heb altijd gedacht dat het om het hart draait en niet om de buitenkant. Daarom droeg ik nooit wat duur was, wilde ik weten of iemand mij écht leuk vond, niet mijn saldo of status.
Marjolein trok wit weg, probeerde nog zijn hand te pakken, Bas, wacht! Zo bedoelde ik het niet ik was gewoon nerveus, ik wist niet wat ik moest zeggen…
Maar Bas trok zijn hand terug, vriendelijk maar beslist. Dankjewel, Marjolein. Dankjewel dat je hebt laten zien wie je echt bent, nu in plaats van na een huwelijk. Jij en ik, dat zijn inderdaad twee verschillende werelden. Jij verdient iemand die het prijskaartje belangrijker vindt dan het karakter. Dag.
Hij stapte de Range Rover in, de assistent sloot de deur, en hop weg waren ze, door de nacht, richting Zuidas denk ik.
En daar stond Marjolein achter, helemaal alleen op het koele Amsterdams trottoir. Haar rode jurk voelde ineens allesbehalve glamoureus. Volgens mij besefte ze op dat moment dat ze zojuist niet alleen haar kans op een droomman had weggegooid, maar ook iemand die écht om haar gaf.
Wat leer je hier nou van? Nou, dat je nooit iemand puur op uiterlijk moet beoordelen achter een simpele jas kan zomaar een heel warm hart (en wie weet, een dikke spaarrekening bij de ABN AMRO) schuilen. Geluk laat zich niet vangen in dure merken, maatpakken of sjieke horloges. En als geld je belangrijkste meetlat is, tja… dan kan het zomaar gebeuren dat je alleen overblijft aan de gracht, tussen de twee fietsen en een leeg croissantzakje van de bakker.
Maar zeg eens eerlijk, hoe zou jij gereageerd hebben als je Bas was? Vind je zulke tests terecht, of gaat dat te ver? Ik ben benieuwd hoe jij daarover denkt!
