Dagboekfragment 17 april
Vandaag was weer zon dag waarop het oude spreekwoord kleren maken de man zichzelf van twee kanten liet zien. Soms kan een eerste indruk zo misleidend zijn, zeker voor wie zichzelf te hoog acht. Nu moet ik eerlijk zeggen: wat er gebeurde in de P.C. Hooftstraat in Amsterdam, zal me altijd bijblijven en hopelijk ook die jonge verkoper die niet verder keek dan zijn neus lang is.
**Deel 1: Achter elke jas schuilt een verhaal**
Ik liep de chique boetiek binnen. De geur van leer en een vleugje Chanel hingen in de lucht. Zelf droeg ik slechts een simpele regenjas niets bijzonders, gewoon praktisch Hollands. Mijn oog viel op een exclusieve tas in de etalage. Toen ik nog niet eens had kunnen voelen aan het zachte leer, stond hij daar al een jongeman met een blik vol oordeel.
Mevrouw, zei hij schamper. Deze tas is waarschijnlijk duurder dan uw maandelijkse hypotheek. Zou u misschien ergens anders willen kijken?
**Deel 2: Spelbreker**
Ik raakte niet van mijn stuk, glimlachte kort, en haalde mijn mobiel uit mijn jaszak. Ik opende een app waar hij duidelijk geen weet van had het interne systeem voor de winkel. Het logo van het moederbedrijf lichtte op naast mijn naam.
Vreemd dat u dat zegt, antwoordde ik. Want volgens deze app heb ik zojuist goedgekeurd dat de floormanager per direct wordt ontslagen.
**Deel 3: Besef in zijn ogen**
Zijn ogen werden groot als schoteltjes. Ik zag de paniek in zijn gezicht opkomen en zijn arrogantie ebde weg als eb op de Waddenzee.
Maar Bent u die investeerder van vanmorgen bij de meeting? stamelde hij onzeker.
**Deel 4: De rollen omgedraaid**
Ik borg mijn telefoon op en stapte rustig dichterbij. In mijn stem lag geen woede, alleen een ijzige vastberadenheid.
Ik ben degene die het pand bezit, zei ik kalm. En u mag nu afscheid nemen van deze plek.
Op mijn mobiel drukte ik op een discrete knop.
**Deel 5: Een abrupt einde**
Achter de verkoper verschenen ineens twee stevige beveiligers. Zijn schouders zakten, zijn wangen verbleekten. Terwijl ze hem vriendelijk doch resoluut naar de personeelsuitgang begeleidden, besefte hij vermoedelijk dat zijn loopbaan in de luxe retail in één klap voorbij was.
Ik keek hem even na. Vervolgens liep ik naar die tas, zette haar netjes recht op de plank en richtte me tot een jonge stagiaire, die alles verschrikt had gevolgd:
Onthoud goed, lieverd: echt vermogen praat niet luid. Het houdt van stilte. Maar respect, dat moet juist hoorbaar zijn, voor elke klant die binnenkomt ongeacht hun kleding.
Sinds vandaag staat deze winkel onder nieuw management, en volgens de vaste klanten is het de vriendelijkste boetiek van Amsterdam geworden.
**Les van de dag: beoordeel nooit iemand op hun uiterlijk. Je weet immers nooit met wie je echt te maken hebt.**
Heb jij weleens te maken gehad met kortzichtigheid door je uiterlijk? Deel vooral je verhaal hieronder! Sindsdien loop ik met opgeheven hoofd door de stad mijn regenjas nog steeds even eenvoudig, mijn blik misschien net iets wijzer. Die dag in de boetiek was een vingerwijzing, niet alleen voor een jonge verkoper, maar ook voor mijzelf: we dragen allemaal verhalen die niet passen in een prijsklasse of modeselectie.
En elke keer als ik mijn nieuwe tas want ja, die kocht ik uiteindelijk alsnog even aanraak, herinner ik me: respect past iedereen, als een jas op maat. Misschien is dat wel het enige accessoire dat ons allemaal staat.
