Ze dacht dat hij een arme sloeber was, maar de waarheid deed haar verstijven van verbazing!
Oordeel nooit over een boek op zijn kaft of over een mens op zijn jas. Wat zich voordeed in een exclusieve autodealer midden in Amsterdam, zal je aan het denken zetten.
In het centrum van de blinkende showroom vol supersportwagens stond een man. Hij droeg een simpele grijze trui en versleten spijkerbroek. Rustig leunde hij tegen een fonkelnieuwe sportcoupé, zijn oog langs de velgen en de lijnen van het chassis glijdend. Vanachter haar scherpe bureau stapte Merel van Dijk, de verkoopmanager, kordaat op hem af. Haar marineblauwe mantelpak was onberispelijk gestreken, haar blik koel en haar mond getekend in een smalle, neerbuigende glimlach.
Ze bleef slechts één meter bij hem vandaan staan, priemde haar perfect gelakte vinger richting de deur en siste:
Het busstation is die kant op, jongen. Kun je alsjeblieft van de auto afblijven? Je vingers kosten meer dan wat jij ooit van dichtbij zult zien.
De man gaf geen krimp. Kalm keek hij even op zijn eenvoudige horloge. Op dat moment zwaaiden de glazen deuren van het kantoor open en kwam de directeur van het autobedrijf, meneer De Graaf, zichtbaar nerveus aangesneld. Hij schoot zijn das recht, sloot zijn colbert en haastte zich langs de versteende Merel.
Zonder haar een blik waardig te keuren, boog De Graaf zich diep voor de man in de trui:
Hartelijk welkom, meneer! Onze excuses voor de vertraging. We hadden niet verwacht dat de eigenaar van onze hele franchise zó vroeg persoonlijk zou komen!
Merkbaar grauw trok het bloed weg uit Merels gezicht. Haar arrogante zelfverzekerdheid verdween als sneeuw voor de zon, en haar mond viel open. De man in de trui draaide zich naar haar toe. In zijn blik lag geen boosheid, maar een pijnlijke teleurstelling. Rustig stapte hij naar haar, zijn stem zacht maar messcherp:
Weet je, ik ben hier vandaag gekomen om eigenhandig de documenten voor jouw promotie te ondertekenen. Jammer genoeg heb je me net laten zien dat ik het veel eenvoudiger voor mezelf kan maken.
Met ingehouden adem hapte Merel naar woorden, maar geen zinsnede verliet haar lippen.
Einde scène:
De man richtte zich tot De Graaf en sprak droogjes:
Ik heb mensen nodig in mijn bedrijf die verder kijken dan een portemonnee. Regel haar ontslag vandaag nog. En maak de sleutels van deze auto alvast klaar, ik neem m direct mee.
Uit de zak van zijn hoodie haalde hij een normale bankkaart, die bleek een zwarte, exclusieve onbeperkt-pas van de ABN te zijn. Hij overhandigde hem koelbloedig aan De Graaf. Merel bleef verstijfd midden in de showroom staan, haar blik vastgeklonken aan de man die in een ogenblik haar toekomst verwoestte, alleen maar omdat ze dacht dat iemand in een trui geen respect verdiende.
Levensles: Geld kan je een snelle auto kopen, maar niet het fatsoen om ieder mens met waardigheid te behandelen. Je weet nooit wie er voor je staat.
