Wat een ongepaste timing voor hun jubileum, zegt ze. Ze vinden eindelijk tijd om te vieren, en dat nog in het dorp.
Aan Marijke druppelen fragmenten van een ontevreden man in de oren. Ze realiseert zich dat de broer van haar man hen uitnodigt voor hun vijfentwintigste jaar samen, oftewel het zilveren huwelijk.
De telefoon van Jeroen rinkelt luid en veeleisend, tot hij eindelijk opneemt.
Zijn neef uit het dorp belt.
Hoi, Willem, hoi! zegt Jeroen. Alles goed hier, hoe gaat het bij jullie? Prima. En zaterdag?
Goed, ik vertel het door aan Marijke! Natuurlijk komen we, waar zou je ons anders heen sturen?!
Marijke stapt de kamer binnen.
Wat een ongepaste timing voor hun jubileum, zegt ze opnieuw. Ze vinden eindelijk tijd om te vieren, en dat nog in het dorp.
Aan haar druppelen verdere opmerkingen van een ontevreden man. Ze begrijpt dat de broer van haar man hen heeft uitgenodigd voor een vijfentwintigjarig samenzijn, het zilveren huwelijk.
Jeroen en Marijke hebben onlangs besloten uit elkaar te gaan. De laatste tijd botsen ze steeds vaker, er groeit afstand tussen hen. Twee dagen geleden nemen ze het formeel op. Marijke heeft geen zin om naar dat zilveren huwelijk te gaan de stemming is er niet…
Misschien ga jij alleen, Jeroen, naar dat jubileum, want jij bent zijn bloedverwant. Ik wil graag Anke zien, zegt ze over Willems vrouw. We zijn altijd bevriend geweest en hebben elkaar vaak bezocht
Hoe gaan we nu naar hun jubileum en tegelijk vertellen dat we uit elkaar gaan?
Een busrit van de stad naar het dorp duurt vier uur, en hun oude auto staat al drie maanden in de garage. Vroeger reden ze vaak met die auto naar Willems dorp, waar Jeroen geboren en opgegroeid is. Nu is de auto niet meer te regelen; Marijke weet niet of ze moet repareren of een nieuwe moet kopen. Het aangekondigde scheidingsbesluit heeft al hun plannen veranderd
Jeroen denkt:
Marijke gaat waarschijnlijk niet mee, ze zal het afzeggen. Alleen gaan Dan moet ik Willem en Anke vertellen dat we uit elkaar gaan. Ze gaan zich afvragen, roepen, maar hebben ze die boodschap nodig op hun feest? Het is hun zilveren huwelijk, en ik sta hier met een scheiding. Dat voelt niet goed
Ziet hij dat Marijke de kamer binnenkomt, zegt Jeroen:
Willem belde, laten we er naartoe gaan, of wat? We vertellen ze niets over ons. Gaan we dan tegelijk de scheiding regelen?
Marijke knikt:
Prima, ze hebben een feest, laten we gaan, hoe dan ook
De bus stopt en de chauffeur roept:
Iedereen uitstapt, de bus gaat niet meer verder!
Hoezo gaat hij niet meer?! protesteert Jeroen. Het dorp ligt nog vijf kilometer verder!
De weg is slecht, net na de regen kan ik niet meer rijden. Ik kom vast te zitten, wie trekt me eruit? Zoek een lift of loop, zegt de chauffeur resoluut.
Jeroen en Marijke stappen uit; hij heeft een tas in zijn handen. Vijf kilometer lopen stond niet in hun planning.
Wat doen we nu, wachten op een lift of te voet? vraagt hij.
Een lift kun je tot ‘s ochtends afwachten, we moeten te voet, zegt Marijke.
Gefrustreerd over de chauffeur, lopen Jeroen voorop, Marijke naast hem langs de berm. De weg is inderdaad slecht, er liggen enorme plassen, maar langs de berm kun je lopen.
Vreemd dat Marijke zo stil blijft, zelfs niet boos, denkt Jeroen. Thuis zou ze al gek worden, maar hier houdt ze het in, wacht tot het te barsten staat
Halverwege zien ze een eikenhaag die ze moeten doorkruisen; daarna is het dorp niet meer ver. Jeroen wacht op een uitbarsting, maar Marijke blijft kalm naast hem.
Hij stopt, zet de tas op de grond en vraagt:
Ben je moe? hij voelt een vleugje schuld omdat hij haar deze tocht heeft opgelegd.
Een beetje, misschien kan ik even op die omgevallen boomstam gaan zitten, wijst ze op een houtblok.
Ze gaan zitten, kijken om zich heen. Het is nog vroeg, de avond nadert, vogels zingen, vlinders fladderen, de bomen ruisen, krekels tjirpen.
Marijke herinnert zich hoe ze bijna twintig jaar geleden met Jeroen naar zijn dorp reisden, waar de tafels al klaarstonden en gasten op de bruidspaar wachtten.
Hoeveel is er veranderd in twintig jaar, het bos is gegroeid, de eiken zijn hoog en majestueus, zegt Marijke.
Ja, de tijd vliegt, alles verandert, antwoordt Jeroen. En je herinnert je nog hoe het rijwiel bijna van de auto viel die dag? Jij in je trouwjurk op hakken, ik in mijn pak en schoentjes, we liepen langs de berm tot Willem het wiel repareerde. We wilden niet wachten en gingen te voet. Het duurde niet lang, maar jij schudde je voet een beetje.
Precies, mijn voet deed het, lacht Marijke. Gelukkig repareerde Willem de auto snel, dat is jeugd! Nu zouden we niet meer lopen, we zouden blijven wachten
Na een korte rust gaan ze weer op weg. Ze lopen in stilte, elk verzonken in eigen gedachten. Jeroen denkt aan schoolwandeltochten met zijn vrienden, Marijke aan haar stadsleven, nooit in het bos gekampeerd.
Marijke, ook vermoeid, mijmert:
Terwijl onze zoon in het leger staat, gaan we scheiden. Hij zal het niet leuk vinden, maar wat kun je doen? Het besluit is al genomen
De weg leidt hen uit het bos en ze zien het dorp in de vallei.
Wat een schoonheid! In de zomer is het hier prachtig felgekleurde bloemen, warmte, zon, zegt Marijke.
Ja, het is hier altijd mooi, zomer, lente, herfst of winter. We komen op verschillende momenten. Jammer van de auto, dan zouden we al hier zijn, antwoordt Jeroen.
Ze openen de poort, gaan het binnenplein op en zien Willem die al de tafels opzet. Hij sprint naar hen toe, omhelst hen.
Zijn jullie te voet gekomen?! roept hij. Waar is de auto? Waarom zei je niets via de telefoon, dan had ik jullie opgehaald. De weg was echt slecht, maar ik had een omweg kunnen nemen.
We wisten niet dat de bus niet verder ging, dus moesten we te voet. Maar goed, we hebben frisse lucht gehad en van het uitzicht genoten.
Marijke! omhelst Anke haar bruid, stralend van blijdschap. Wat fijn dat jullie er zijn, we hebben elkaar al lang niet gezien. Morgen vieren we ons jubileum, het zilveren huwelijk. De tijd is voorbijgevlogen, als één klap.
Willem en Jeroen kletsen even, daarna trekken ze zich om, gaan zitten aan de tafel. Later gaan ze naar hun eigen kamers. Jeroen en Marijke krijgen een kleine kamer met een nieuwe bank.
Kijk, we hebben net een nieuwe bank gekocht, toont Anke terwijl ze de net opgezette bank laat zien. Die is nu van ons. Slaap lekker.
Marijke trekt zich tegen de muur, waardoor de rest van de bank voor Jeroen overblijft. Ze liggen niet meer samen, Jeroen kijkt naar de bank, gaat naar de rand en legt zich neer.
Marijke, waarom leun je tegen de muur? Lig normaal, er is genoeg plek voor ons beiden. Je benen trillen misschien van het lopen, vijf kilometer is best zwaar, zegt hij.
Niet van het trillen, maar van… antwoordt ze.
Jeroen trekt onverwacht een deken over haar voeten en masseert haar voeten.
Laat maar, Jeroen. Het gaat wel over, het zal morgen beter zijn! fluistert ze.
Zwijg even, ik masseer je even, dan voel je je beter, dringt hij aan.
De volgende dag helpen Jeroen en Marijke de tafels in de tuin op te zetten, ontvangen de gasten. Eerst is het stil, daarna wordt het steeds luider. Muziek speelt, er worden liedjes gezongen, men gaat dansen, de sfeer wordt uitbundig. Het dorp kent iedereen, men viert samen.
Kun je je voorstellen, Jeroen, twintig plus vijf jaar met Anke, we hadden alles, maar toch meer. Soms ruziën we, maken we ons kwaad, maar we maken het weer goed. We kunnen niet lang boos blijven, ze is goed voor me! zegt Willem vrolijk tegen zijn broer. Een kwart eeuw, het geluid van ons leven, een kwart eeuw! En Anke, mijn vrouw, hou ik voor altijd bij me, niemand anders heeft plaats in mijn hart!
Willem, genoeg nu, fluistert zijn vrouw in zijn oor. Ja, echt
En toch, laat iedereen weten hoe geweldig mijn vrouw is, de beste ter wereld! roept Willem uit, de gasten klappen enthousiast.
Jeroen kijkt naar Marijke, ze observeren het gelukkige paar. Hoe kun je nu praten over een scheiding op zo’n moment? Het geluk hangt in de lucht, vult de gasten en hun harten
Jeroen kijkt haar met andere ogen aan en denkt even:
Mijn Marijke is niet minder dan Anke! Misverstanden gebeuren, dat is het leven. Waarom zouden we nu scheiden? Nee, ik wil haar niet kwijt!
Hij omhelst Marijke spontaan, ze kijkt verbaasd in zijn ogen. Hij ziet warmte, liefde en iets onbekends, maar ze voelt hetzelfde.
Ze weten allebei dat ze geluk vinden op dit feest van Willem en Anke.
Het geluk heeft ons allemaal geraakt, denkt Marijke blij en kust Jeroen zacht op zijn wang.
De volgende dag zijn er nog meer barbecues, lange gesprekken, en Jeroen laat Marijke niet meer los. Als ze even weggaat, zoekt hij haar met zijn blik.
Later brengt Willem hen terug naar de bus
Thuis vraagt Jeroen, alsof er niets is gebeurd:
Marijke, wat doen we met de auto? Repareren we m, of kopen we een nieuwe? Verkoop je m, of? Ik wil de bus niet meer naar Willems dorp nemen
Jij beslist, als we een nieuwe nodig hebben, laten we die kopen. Jij bent beter in de techniek, antwoordt Marijke.
Dan gaan we morgenochtend naar de autoveiling, kijken, vergelijken, want we moeten toch samen blijven rijden!
Ze praten niet meer over scheiden, het lijkt alsof die gedachte uit elkaar is gesmolten. Hun zoon is inmiddels getrouwd. Jeroen en Marijke blijven gelukkig samen.
