Wanneer kunnen we verhuizen naar jullie nieuwe huis? vraagt de schoonmoeder rechttoe rechtaan.
Heb je het niet begrepen? span ik, Anke, mijn stem trilt.
Nou, nu jullie alles al klaar hebben, gaan we er snel bij komen mompelt Henk, haar man.
Niek, begrijp je dat dit al je grenzen overschrijdt? ik kan mijn emoties niet meer inhouden, zeker nu Niek doet alsof hij niet snapt waarom ik zo ongerust ben.
Misschien hebben ze alles zo geregeld zodat ik jaren van mijn leven in dit project steek, al mijn spaargeld erin stop en nu niets overhoudt?
De jonge stellen besluiten niet de miniappartementjes van hun leeftijdsgenoten te kopen voor de torenhoge prijzen. Toen Niek en ik elkaar ontmoetten, besluiten we zelf een huis te bouwen. Dat is goedkoper, sneller en voordeliger. Waar we voor 30m² krijgen, krijgen we nu 130m² voor dezelfde 45000.
Er is genoeg ruimte voor kinderen en we kunnen zonder schroom huisdieren nemen zeg ik blij.
Gelukkig hebben we al een stuk grond. Het ligt in de erf van mijn tante Marja die het recent aan mij heeft overgedragen nadat ze onze serieuze plannen heeft gehoord.
Ik heb je niet echt een bruikbaar huwelijkscadeau gegeven, dus dit is het: een stuk grond om kinderen op te laten groeien zegt ze tegen mij want die akker ligt al twintig jaar leeg.
Het blijft niet makkelijk. Om te besparen doen wij zelf een aantal bouwfasen. We werken na onze dagbanen, in het weekend en zelfs bij slecht weer.
Ik moet de erfenis aantrekken. Het geld uit de verkoop van het appartement van mijn grootmoeder stroomt binnen, en ik stop het ook in de bouw.
Wanneer het huis eindelijk af is, beseffen we dat elke minuut arbeid het waard was. Het is nog niet volledig afgewerkt; er blijven details in de afwerking en in het interieur. Maar het feit dat we er nu al normaal in kunnen wonen, vervult ons met vreugde.
We beginnen al nachten in ons nieuwe thuis te doorbrengen en gasten uit te nodigen. Ik betreur alleen één ding: de ouders van Niek hebben ons nooit geholpen, ondanks dat we vaker om hulp hebben gevraagd.
Mijn schoonouders hebben altijd iets belangrijks en konden ons niet helpen met het plaatsen van een schutting, het planten van dennen of zelfs het leveren van een koelkast. Ze rijden wel in een grote terreinwagen met trekhaak precies wat je buiten de stad nodig hebt. Uiteindelijk moeten we de levering zelf betalen.
Zijn ze echt constant bezig? Maar met wat? Ze zijn toch met pensioen verbaas ik me.
Ze zouden niet moeten liegen haalt Niek nonchalant de schouders op.
Ik voel dat ze waarschijnlijk echt iets doen, maar toch slagen ze er niet in om op het juiste moment te reageren. Een sneetje twijfel knaagt aan me.
Anke, er wordt vandaag een nieuwe tv geleverd. Kom je mee? Niek trekt zich klaar voor het werk en knabbert haastig een boterham in de lichte keuken.
Natuurlijk, hoe laat komt die? vraag ik.
Ze zeggen tussen drie en acht uur s middags. Ik heb jouw telefoonnummer doorgegeven en ze belden je een uur van tevoren, zei men.
Oké, ik heb je lunch al klaargelegd voor op je werk.
Bedankt, ik moet gaan plant Niek een kus op mijn wang en stapt naar de hal.
Rond kwart over vier horen we een klop op de deur. Ik verwacht een levering, maar het is vreemd dat ze niet hebben gebeld zoals beloofd.
Ik open de deur. Op de drempel staan Nieks ouders Lieve Janssen en Henk Janssen.
Oh stotter ik van de verrassing.
Hoi, Anke! Herken je ons niet? We worden rijk! lacht Lieve.
Excuseer, ik herken jullie wel, ik had jullie gewoon niet verwacht.
Mag ik binnen? knipoogt Henk.
Kom binnen, natuurlijk zeg ik, terwijl ik de deur open.
Ze lopen de ruime woonkamer binnen, die overloopt in de keuken, en kijken om zich heen.
Wat een pracht hier! roept Lieve enthousiastic. Goed dat jullie een huis hebben gebouwd in plaats van een appartement te kopen. Een huis is stevig, ruim, er is genoeg plek voor iedereen!
Ja knik ik.
Wanneer kunnen we verhuizen naar jullie nieuwe huis? vragen de schoonouders direct.
Niet duidelijk? ik span me weer.
Nu alles klaar is, verwachten we dat jullie ons binnenkort uitnodigen stelt Henk.
Wij hadden het huis niet voor vier personen gepland ga ik aarzelen, overweldigd door hun vragen.
Ben je gek? We hebben maar één kamer nodig! lacht Henk.
Lieve, we gaan ons pensioen een extra boost geven en ons appartement verhuren, nu we eindelijk een plek hebben om te wonen legt Lieve uit.
Hebben jullie dat al met Niek besproken? ik vind het idee van de ouders van mijn man afschuwelijk.
Niet echt, maar hij zal wel akkoord gaan, ik weet het zeker.
Ik ben sprakeloos van zon onbeschaamd gedrag. Ze hebben nooit op onze verzoeken gereageerd, en nu willen ze niet alleen in ons huis wonen, maar er ook nog een beetje geld mee verdienen.
Ik vind niet de kracht om tegen hen te zeggen, maar ik hoop op Niek.
We zijn toch geen vreemdelingen! protesteert Henk. Bied ons tenminste een kopje thee aan!
Natuurlijk antwoord ik onderdanig.
Ze nippen langzaam aan hun thee, gaan aan de eettafel zitten, wanneer de telefoon gaat.
De bezorger belt excuses voor het niet bellen een uur van tevoren en zegt dat hij nu buiten staat.
Ik ga de tv aannemen. De koerier helpt de grote doos naar binnen te dragen en neemt beleefd afscheid.
Wat een reus! roept Henk enthousiast. Waar hangt die?
Hier wijs ik naar een lege muur.
Prachtig! Dan kunnen we s avonds op de bank zitten en het nieuws kijken.
We waren eigenlijk niet van plan een antenne te installeren.
Haha, wat een gekken! Wat gaan jullie dan kijken? Een lege scherm?
Nee, films, series, apps. Tegenwoordig kijkt niemand meer naar de tv, alleen de ouwe garde nog. roer ik mijn schouders op.
Dan zijn wij het! lacht Lieve. Ik praat met Niek over het laten plaatsen van een antenne.
Ik tel de minuten tot Niek thuiskomt en hoop dat hij niet te laat is. Gelukkig arriveert hij op tijd.
Daar is Niek! roep ik zodra ik zijn motor hoor.
Ik sprint de hal in om hem te ontmoeten.
Je ouders zijn gekomen en willen bij ons intrekken fluister ik, terwijl ik zijn nek omhels.
Wat?! hij schreeuwt.
Stil, ze vertellen het je zelf wel.
Hoe lang al? vraagt Niek.
Ze zijn net aangekomen om het huis te bekijken. Alles bevalt ze! legt Henk uit.
Wat een familiehuis, er komt nog een kind, en we hebben geen ruimte meer voorspelt Niek.
Maar jullie hebben nog twee kamers boven grapt Lieve.
Eén kinderkamer en één gastenkamer. Vrienden blijven vaak slapen, het is vaak een feestje we zijn jong! lacht Niek.
O, wij houden niet van lawaai zegt Lieve, terwijl ze Niek aankijkt.
Dan moeten jullie wat stiller zijn beantwoordt hij.
Hoezo? vraagt Niek verbaasd.
We hebben Anke al verteld dat we hier willen wonen, ons appartement willen verhuren en een beetje extra verdienen stelt Henk vol overtuiging.
Wij hebben nergens plek haalt Niek zijn schouders op.
Lieverd, hoe kan dat? Is er echt geen plek voor je ouders? snikt Lieve.
En jullie hebben ooit tijd gehad om ons te helpen? Jullie konden niet eens een koelkast brengen! Jullie komen hier nooit, en nu willen jullie nog geld verdienen aan ons huis? Nee, zo gaat het niet. Ik hou van jullie, maar we hebben geen ruimte. antwoordt Niek streng.
Henk en Lieve wisselen een blik.
Kom, Lieve, we moeten gaan zegt Henk kortaf.
Laten we gaan.
Stil staan ze op en lopen waardig de hal uit.
Zodra ze weg zijn, gooi ik me op Niek en knuffel zijn nek.
Dank je wel, ik was bang dat je op hun kant zou gaan fluister ik.
Waarom zou ik dat doen? Ik zie hoe je telkens teleurgesteld bent als ze niet helpen. Waarom moet ik mee eens zijn met hun we willen wat extra huur idee? zegt Niek.
Dank je! kus ik hem nog steviger.
Geen dank lacht hij, trakteer me maar op het avondeten.
