Waarom zou mama twee kamers nodig hebben? Ze is al vijfenveertig. Gasten zal ze nauwelijks ontvangen, en met haar zussen haar tantes kan ze zelfs in de keuken een kopje thee drinken. Een eenkamerappartement volstaat haar, zowel qua ruimte als qua kosten.
Lydia vanderMeulen begreep waarom haar zoon Mick en haar dochter Marloes bij haar waren langsgekomen. Het onderwerp was al een week eerder ter sprake gekomen, toen de hele familie zich verzamelde om de verjaardag van hun kleindochter, de jongste van Lydia, te vieren.
Mick en Marloes waren net binnengekomen en hadden nog geen woord gewisseld, toen er aan de deur geklopt werd. Een buurvrouw keek binnen.
Oh, Lidy, ik ben te laat. Er staan gasten bij je, stamelde de bejaarde vrouw.
Dat zijn mijn eigen mensen, Nienke, antwoordde Lydia. Wat is er aan de hand?
Mijn naaimachine heeft weer gestopt; het snoer zit zo verward dat ik de spoel niet meer kan losmaken. Ik kom straks nog even langs, excuseer, zei ze.
Geen probleem, ik kijk er even naar, zei Lydia.
Ze keerde terug naar de woonkamer en sprak Mick en Marloes aan:
Ik ben nog even bij de buurvrouw, maar jullie mogen alvast naar de keuken; de waterkoker staat al klaar. Laat het maar rustig aan.
Lydia loste het probleem met de naaimachine snel op en haastte zich naar huis. In de gang staarde ze stil, want ze hoorde iets dat haar deed opschrikken.
Mick, ik heb alles uitgezocht. Dit appartement kan voor minstens driehonderdduizend euro verkocht worden, terwijl een vergelijkbare tweekamerwoning in de wijk waar mama wil verhuizen rond de honderdduizend euro kost, zei hij.
Wil je dat mama ons het verschil geeft? Een miljoen per persoon? vroeg Marloes.
Natuurlijk, waarom niet? En niet één miljoen, maar éénmiljoentweehonderd, antwoordde Mick.
Waar haalt ze dat geld vandaan? vroeg Marloes.
Ik heb het al onderzocht! Waarom twee kamers voor mama? Ze is vijfenveertig. Gasten zal ze nauwelijks ontvangen, en met haar zussen kan ze zelfs in de keuken een kopje thee drinken.
Eerlijk gezegd volstaat een eenkamerappartement voor mama, zowel qua ruimte als qua kosten. Een nette eenkamer met renovatie kun je al voor zeshonderdduizend euro krijgen.
Ik keek naar woningen niet aan de rand, maar dichter bij het centrum, in een relatief nieuw gebouw, zodat winkels en een huisarts op loopafstand zijn, legde Mick uit.
Maar wat als mama het niet wil? probeerde Marloes te weerleggen.
Waarom niet? Ik ben zelf geen fan van het idee dat ze verhuist. Maar als ze toch naar een kleinschalige pension moet, laat ze dan iets moois voor ons achter.
Lydia had de laatste jaren vaak nagedacht over een terugkeer naar haar geboortestad. Toen ze naar de Randstad verhuisde, was ze al vijfenveertig. Op die leeftijd maak je nauwelijks nieuwe vriendschappen; ze had een paar goede vriendinnen, maar dat is niet hetzelfde als een levenslange vertrouwensband.
Ze wilde destijds niet verhuizen een nieuwe baan, kinderen van school halen en naar een onbekende stad gaan. Maar haar man kreeg een uitstekende functie bij een grote fabriek, en ze stemde toe. Twintig jaar verstreken: werk, gezin, zeldzame bezoeken aan haar oude woonplaats. Twee jaar geleden verloor ze plots haar echtgenoot.
De zoon en de dochter hadden inmiddels hun eigen gezinnen, hun eigen leven, en Lydia voelde zich als in een vacuüm. Toen ze met pensioen ging, werd het erg eenzaam, en de oproepen van haar tantes werden vaker. Ze wachtte niet op een antwoord van Marloes; ze sloeg hard op de deur, alsof ze net binnenkwam.
Mick en Marloes stonden al in de keuken. De dochter had al thee in de kopjes geschonken en een appeltaart een slagroomtaart in stukken gesneden, die Lydia net had meegebracht.
Mama, ben je zeker dat je wilt verhuizen? vroeg Marloes.
Ja. Nu vader er niet meer is, houdt niets me hier. Na twintig jaar is dit huis nooit echt thuis voor me geworden.
Hoe kun je zo zeker zijn? En wij? En de kleinkinderen? verbaasde de dochter.
Marloes, jullie hebben jullie eigen leven, jullie zorgen. Ik wil jullie niet lastigvallen. Jullie kinderen zijn groot, ze hebben geen oppas meer nodig. Wat moet ik doen, op een bankje zitten met andere gepensioneerden, met een stok in het park?
Dat is voor een paar mensen misschien leuk. Ik niet. Wat houd ik nog over? Boeken en de televisie? Mijn tantes, veel kennissen, een ouderlijk huis in een dorp dichtbij de stad, waar de hele familie in de zomer samenkomt.
Ik droom al vaak dat ik naar mijn geboortestad ga, over de straat loop en iedereen die ik tegenkom, lijkt me bekend, mompelde ze.
Goed, mam, wat gebeurt er met het appartement? bracht Mick het gesprek terug naar de praktische kant.
Wat? Ik verkoop het en koop een nieuw, zei Lydia.
Zal ik je helpen met de verkoop? vroeg Mick.
Ik schakel een makelaar in. De advertentie staat al online. Ik begin langzaam te pakken.
Mama, ik bied mijn hulp niet zomaar aan. Er zijn nu veel oplichters. Zonder geld en zonder huis kun je in de problemen komen.
Maak je geen zorgen. Liza deKoster, de vrouw van mijn neef Jan, de plaatsvervanger van mijn zoon, helpt me met de verkoop. Herinner je haar nog?
Liza heeft haar eigen makelaarskantoor. In de buurt werkt ook Natasja als betrouwbare makelaar; zij hebben recent een appartement voor Pieter gekocht, legde Lydia uit.
Voor hoeveel wil je het appartement verkopen? vroeg Mick.
Liza zei driehonderdduizend euro, een redelijke prijs. We kunnen eerst iets hoger beginnen. Ik heb zelf op vastgoedwebsites gekeken zo is het.
Daar zijn de appartementen goedkoper, zei Marloes.
Ja, een vergelijkbaar tweekamerappartement kost rond de tweehonderdduizend.
Mama, Marloes en ik hebben een verzoek: kun je ons na de verkoop elk een miljoen euro geven? vroeg Mick.
Een miljoen? Dan blijft er niets over voor mijn nieuwe huis, protesteerde Lydia.
Waarom niet? Je kunt een kleinere eenkamer kopen, stelde Mick voor.
Een eenkamer is voor mij oncomfortabel. Ik wil twee kamers: een slaapkamer en een woonkamer.
Sommige gezinnen van drie wonen in een eenkamer, zei Mick. Maar ik heb de mogelijkheid om iets groters te kopen, en ik begrijp niet waarom ik moet afzien van comfort.
Mama, het zou eerlijk zijn voor Marloes en mij, want het is ons gezinsappartement, drong Mick aan.
Mick, ik had nooit gedacht dat ik hierover moet praten, maar geloof me, volgens het testament van jullie vader hebben jullie alles gekregen waar jullie recht op hebben.
Hij heeft ons niets onthouden. Het enige wat ik kreeg, is dit appartement. En nu wil je dat ik het met jullie deel?
Mick formuleerde zich niet helemaal correct, Marloes probeerde hem te corrigeren: Hij bedoelde dat je ons kunt helpen als er geld overblijft.
Hij heeft een hypotheek, wij met Ilse willen een bungalow kopen. Niet een miljoen, maar vijfhonderdduizend zou ons al helpen.
Zelfs als je een appartement van twee miljoen koopt, houd je nog een miljoen over. Dat is wat we bedoelen.
Ja, dat blijft over, maar ik heb het nodig: eerst voor de verhuizing, daarna voor de verbouwing, en tenslotte voor de inrichting meubels, apparatuur, alles.
Het resterende bedrag is mijn veiligheidskussen, voor het geval ik ziek word. Ik wil jullie geen extra zorgen bezorgen.
Dus je geeft ons niets? vroeg Mick.
Mick, ik ben verbaasd dat jullie dit gesprek zijn begonnen. Jij bent zevenendertig, Marloes vierendertig. Jullie hebben beiden een universitair diploma en jullie echtgenoten werken ook.
Je moet nog jaren je hypotheek afbetalen. Maar jullie hebben het niet moeilijk. Als ik niet ben verhuisd en het appartement niet had verkocht, had je dan een ander plan gehad om mij ergens anders onder te brengen?
Nee. Mama, sorry dat we dit hebben aangestipt, zei Marloes. We dachten”
Jullie dachten dat jullie moeder, die altijd voor jullie klaarstond, dit ook nu niet zou weigeren, antwoordde Lydia.
Ik zou niet weigerden als jullie echt nodig hadden, maar ik denk dat jullie het zelf wel redden: Mick betaalt de hypotheek, Ilse en ik sparen voor de bungalow, en alles komt goed.
Lydia handelde zoals ze van plan was: ze verkocht haar appartement, verhuisde terug naar haar geboortestad Groningen. Daar kocht ze een nieuw appartement dicht bij het huis waar ze met haar man en kinderen vroeger woonde. Familieleden hielpen haar met inrichten en een kleine verbouwing. Nu, elke ochtend bij het ontwaken, voelt Lydia vanderMeulen zich eindelijk echt thuis.
Denk jij dat de moeder juist heeft gehandeld? Deel je mening in de reacties en vergeet niet een like te geven.
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen, laat een reactie achter en geef een like. Dat motiveert ons om door te gaan!
