Madelief, een vierjarig meisje met krullend bruin haar, staarde nieuwsgierig naar de nieuwe buurman die net in hun binnenplaats was verschenen. Het was een grijze, gepensioneerde heer die op een bankje zat. In zijn handen hield hij een wandelstok, waarop hij leunde alsof hij een tovenaar uit een sprookje was.
Madelief vroeg meteen:
Opa, bent u een tovenaar?
Toen hij ontkende, keek ze een beetje teleurgesteld.
Waarom heeft u dan een staf? vervolgde ze.
Dat is mijn wandelstok, die helpt me om makkelijker te lopen antwoordde de man, die zich voorstelde als Hendrik Jansen.
Dus u bent al erg oud? vroeg het nieuwsgierige meisje opnieuw.
Volgens uw maatstaven wel oud, maar voor mij nog niet zon lange tijd. Mijn been is een paar weken geleden gebroken en ik moet nu met de stok lopen. legde Hendrik uit.
Op dat moment kwam Madeliefs oma, Vera de Vries, uit de voordeur en nam haar bij de hand om naar het park te gaan. Oma Vera groette de nieuwe buurman, die vriendelijk teruglachte. Toch verbond de zesentwintigjarige Hendrik zich vooral met Madelief. Terwijl haar oma even uit het park moest, kwam Madelief een half uur eerder naar buiten en vertelde haar grote vriend alles wat er die dag was gebeurd: over het weer, wat haar oma had klaargemaakt voor de lunch, en welke verkoudheid haar vriendinnetje de week ervoor had gehad.
Hendrik gaf Madelief steevast een lekkere chocoladekoekje. Elke keer bedankte ze hem, sloeg het koekje doormidden, at de ene helft op en wikkelde de andere netjes in het papieren omhulsel om vervolgens in de zak van haar jas te verstoppen.
Waarom eet je niet het hele koekje? vroeg Hendrik verbaasd.
Het is heerlijk, maar ik moet ook mijn oma een stukje geven zei Madelief.
Het raakte Hendrik, en de volgende keer gaf hij twee koekjes. Madelief nam weer alleen de helft en verstopte de rest.
En nu? Waar bewaar je de rest? vroeg Hendrik, onder de indruk van haar zuinigheid.
Dan kan ik het aan mijn vader en moeder geven. Zij kopen wel zelf, maar ze vinden het fijn als ik iets meebreng legde Madelief uit.
Dan begrijp ik het. Jullie hebben een hechte familie, merkte de buurman op. Jij hebt een groot hart, meisje.
En mijn oma ook, want ze houdt van iedereen begon Madelief, maar haar oma kwam al de gang op en gaf haar een warme hand.
Dank je wel, Hendrik, voor de koekjes, maar wij mogen geen zoetigheid meer. Vergeef ons zei oma Vera bemoedigend.
Wat moet ik dan doen? Ik wil jullie toch iets geven. vroeg hij.
We hebben alles wat we nodig hebben, dank je, glimlachte de oma. Maar ik wil je toch niet laten gaan zonder een kleinigheid.
Dan pakken we noten. We eten ze alleen thuis, met schone handen. Akkoord? stelde zij voor, terwijl ze zowel Hendrik als Madelief aanknikte.
De volgende keer vond Vera in Madeliefs jas een handvol walnoten of hazelnoten. Hendrik lachte:
Jij bent echt een kleine eekhoorn. Weet je dat noten tegenwoordig een luxe zijn? Mijn medicijnen kosten een fortuin, zie je dat ik soms kreun?
Hij is niet zo oud of kreunend, spoedde Madelief hem aan. Zijn been wordt beter en hij wil tegen de winter nog op de skis gaan.
Op skis? vroeg oma verbaasd. Dat is knap van je, Hendrik.
En kun je me een paar skis kopen? smeekte Madelief. Dan kunnen we samen de heuvels afglijden. Hij heeft me beloofd me les te geven.
Terwijl ze in het park liepen, zag Vera Hendrik al zonder stok over de brede laan stappen.
Opa, ik loop met je mee! riep Madelief, die haar tempo versnelde.
Wacht even, ik kom ook riep Vera, die achter haar aan liep.
Zo wandelden ze drieën vaak samen, en de wandeling werd voor Vera een aangename routine. Voor Madelief was het een speels spel: ze rende, danste op het pad, klom op bankjes en riep:
Eén, twee, drie, vier! Stap stevig, kijk vooruit!
Na de wandeling zaten oma en Hendrik op een bankje in de binnenplaats, terwijl Madelief met haar vriendinnetjes speelde. Hendrik gaf haar nog een paar noten voordat ze uit elkaar gingen.
Je verwent haar wel te veel, zei Vera ongemakkelijk. Laten we het bij speciale gelegenheden houden.
Hendrik vertelde Vera dat hij vijf jaar weduwe was en nu zijn driekamerappartement had opgesplitst in een gezellige studio voor zichzelf en een tweekamerwoning voor de zoon van zijn vriendin.
Ik ben niet zon sociale vlinder, maar een goede buur is goud waard zei hij.
Twee dagen later klonk er een bel bij Hendriks deur. Madelief en Vera stonden met een schaal vol appeltaarten.
We willen je uitnodigen, zei Vera. Heb je een theepot?
Natuurlijk, kom binnen! opende Hendrik de deur.
Bij een kopje warme chocolademelk voelde iedereen zich knus. Madelief bewonderde Hendriks boekenplank en zijn schilderijen, terwijl Vera met plezier keek hoe geduldig Hendrik haar dochter vertelde over elk kunstwerk.
Mijn kleinkinderen wonen ver weg, al studeren ze, merkte Hendrik. En jouw oma blijft jong van geest!
Hij gaf Madelief een potlood en papier.
Ik ben pas twee jaar met pensioen, dus er is geen tijd om te vervelen, zei Vera, die met een knipoog haar dochter liet zien dat er al een tweede baby op komst was. We hebben geluk dat we naast elkaar wonen, dan kunnen we samen dingen organiseren.
De hele zomer spraken de buren veel met elkaar, en tegen de winter had oma Vera, zoals beloofd, ski’s voor Madelief gekocht. De drie begonnen te oefenen op de gladde heuvel bij hun park, waar elk winter een goede langlaufbaan klaarstaat.
Hun vriendschap groeide zo sterk dat ze bijna alleen nog samen wandelden. Madelief, die geen kleuterschool bezocht, bracht vaak tijd door bij oma. Ze zagen elkaar elke dag, tot op een dag Hendrik een bezoekje bracht aan een familielid in Den Haag.
Madelief miste hem enorm en vroeg telkens aan haar oma wanneer hij terug zou komen.
Hij is een maand op bezoek in de hoofdstad, legde Vera uit. Wij passen ondertussen op zijn appartement, want vrienden helpen elkaar.
Vera en Madelief merkten al na een week dat ze Hendrik misten. Ze staarden naar het lege bankje waar hij meestal zat.
Op de achtste dag zag Vera Hendrik plotseling terug op zijn gebruikelijke plek.
Hallo buur, zei ze verrast. Je had gezegd dat je langer zou blijven!
Ja, het lawaai in de stad begon me te vermoeien, al mijn kinderen werken hard. Ik kon niet de hele maand alleen wachten, dus kwam ik terug, want jullie zijn voor mij net familie geworden antwoordde hij, terwijl hij haar een warme glimlach gaf.
Heb je je kleinkinderen iets gegeven? Snoep? vroeg Madelief.
De volwassenen lachten.
Nee, lieverd, snoep is niet goed voor ze. Ze zijn al volwassen en verdienen iets praktisch. Ik heb ze een paar euro gegeven zodat ze zelf kunnen kiezen wat ze nodig hebben zei Hendrik.
Fijn dat je snel terug bent, het voelt alsof je weer thuis bent zei Vera.
Madelief omhelsde Hendrik, waardoor hij zichtbaar ontroerd werd.
Vandaag hebben we veel pannenkoeken met verschillende vullingen. Ze zijn net zo lekker als taarten, zacht en niet te vet. Kom maar een kopje koffie verkeerd drinken, dan vertel ik je hoe het in Rotterdam is nodigde Vera uit.
Rotterdam? lachte Hendrik. Het is een bruisende stad, maar hier hebben jullie toch het mooiste uitzicht. Ik heb cadeautjes meegebracht, je zult ze houden.
Ze gingen samen naar binnen, net toen de eerste lenteregens vielen. Het weer werd onverwacht warm.
Waarom is het vandaag zo heet? vroeg Hendrik, terwijl hij naar Vera keek.
Omdat de lente eraan komt! antwoordde Madelief. Binnenkort is Internationale Vrouwendag en oma zal een grote maaltijd voorbereiden, en jij bent ook uitgenodigd.
Ik hou van jullie, lieve buren, zei Hendrik terwijl hij de trap op liep.
Na de pannenkoeken kregen Madelief een houten poppenhuis in de vorm van een traditionele Nederlandse klomp, en Vera een zilveren broche met een kleine tulp.
De drie liepen weer hun vaste route in het park. De eerste sneeuw was een grauwe, vochtige deken, maar de paden droogden al snel op. Madelief sprong op de nog nattige stenen en riep:
Oma, opa, pak me! Eén, twee, drie, vier! Stap stevig, kijk vooruit!
En zo leerden ze dat een eenvoudige daad van delen, een vriendelijk woord of een kleine hulp, een hele buurt kan verbinden. De echte rijkdom ligt niet in de noten of koekjes die we geven, maar in de warmte en zorg die we voor elkaar hebben. Dat is de les die ze nooit zullen vergeten.
