Marjolein, uiteindelijk gebeurt er niets ernstigs! Bij mannen kan het wel gebeuren dat ze even de controle verliezen en niet op tijd kunnen stoppen. Wees wijs. Geef je man niet zomaar toe aan een andere vrouw; zij zou denken dat ze je overwonnen heeft! Vecht voor je gezin! dringt haar schoonmoeder aan.
Op zaterdagochtend brengt Marjolein haar zoon Denis naar de ouders. Ze heeft afgesproken dat Joris een tijdje bij hen blijft.
Thuis aangekomen haalt Marjolein de kartonnen dozen van het balkon en begint haar spullen te verzamelen, eerst de kinderkamer. Ze legt kleding, speelgoed en boeken zorgvuldig in de dozen, plak ze dicht met plakband en labelt ze. Nog even en er blijven alleen nog de meubels in de kamer staan, die Marjolein niet meeneemt.
Rond twaalf uur gaat haar telefoon. Op het scherm ziet ze de naam van haar schoonmoeder.
Goedemorgen, Nina van der Veen zegt ze.
Goedemiddag, Marjolein. Joris heeft mij alles verteld. Ik begrijp dat je het moeilijk hebt, maar kun je het wat rustiger aan doen? Denk even na voordat je de familie volledig kapot maakt vraagt Nina.
Ik maak de familie niet kapot, Joris wel antwoordt Marjolein.
Ik neem Joris niet de schuld af, maar kun je hem voor één keer vergeven? dringt Nina aan.
Over welke één keer heeft u het? Uw zoon heeft een half jaar een relatie met een collega, liegt tegen mij, en u zegt vergeven? Nee zegt Marjolein beslist.
Marjolein, overweeg het nog eens. Jij berooft Denis van zijn vader. Joris houdt juist van zijn zoon!
Nina, Joris kan Denis blijven zien, ik ga dat niet tegenhouden. Maar ik wil niet meer met uw zoon samenleven. Laten we hier stoppen ik ben mijn spullen al aan het inpakken, ik heb geen tijd meer.
Marjolein sluit de laatste twee dozen, gaat naar de slaapkamer en stopt haar garderobe in koffers.
Nina verschijnt precies een uur later. Ze heeft besloten dat ze Marjolein in een persoonlijk gesprek kan overtuigen haar gezin niet te laten uiteenvallen.
Het gesprek draait in cirkels:
Marjolein, uiteindelijk gebeurt er niets ernstigs! Bij mannen kan het gebeuren dat ze even de controle verliezen.
Wees wijs. Geef je man niet zomaar toe aan een andere vrouw; ze zou denken dat ze je overwonnen heeft! Vecht voor je gezin!
Nina, Joris is geen trofee die ik moet veroveren! Bent u van plan mij Janna uit te nodigen voor een duel, of voor een bokswedstrijd? Wat heeft die Janna ermee te maken? Als Janna er niet was, zou er Eline of Katrien zijn.
Kijk, even onder het genot van een geheim: Igor, de vader van Joris, maakte ook fouten toen hij jong was. Maar ik was slimmer dan jij en hield het gezin bij elkaar. We zijn nu bijna vijfendertig jaar samen en we vieren binnenkort ons koraalhuwelijk.
En waarin bestond uw wijsheid? lacht Marjolein.
Ik veroorzaakte geen ruzies. Integendeel, ik werd zachter, kookte zijn favoriete gerechten, hield interesse in zijn werk, deed ook iets voor mezelf: veranderde mijn kapsel, viel af, ging met een glimlach naar het werk legt Nina uit.
Soms wist ik precies dat hij van een scheiding kwam en ik voelde de drang om hem niet met een theedoek te bedienen, maar een pan te pakken en hard op de keukenkast te slaan. Ik bleef echter kalm en lachte. Zo hield ik hem bij ons. De zoon groeide mee met de vader, de grootvader is er nog.
Nina, u bent een geweldige vrouw. Ik zou dat niet kunnen. Ik ben van nature sneller gewalgd. Wat u nu voorstelt, voelt voor mij alsof ik uit een vuile emmer moet eten reageert Marjolein.
Nina brandt, springt abrupt op en verlaat de woning zonder afscheid.
Marjolein blijft haar spullen inpakken. Ze weet dat dit nog niet het einde is; Joris en Nina zullen haar zeker nog irriteren, maar ze wil zo snel mogelijk uit dit appartement.
De volgende dag, zondag, komt haar vader langs. Samen laden ze de koffers en dozen in de bestelwagen en vertrekken.
Onderweg vraagt Marjolein haar vader om even bij het huis van de schoonmoeder te stoppen om de sleutels van het appartement af te geven.
Je gelooft het niet vertelt Marjolein later aan haar vriendin gisteren heeft mijn schoonmoeder een uur lang geprobeerd mij te overtuigen om Joris kleine streken te vergeven en niet te scheiden.
En wat voor argumenten gebruikte ze? vraagt Marijke.
De standaard: Je berooft het kind van zijn vader, alle mannen bedriegen, vrouwen moeten wijs zijn. Daarna vertelde ze hoe ze zelf in een soortgelijke situatie haar man terug naar het gezin had gehaald.
En hoe? Dringt Marijke.
Ik vertel het je niet in detail, maar het is helemaal belachelijk. Jij zou dat niet doen.
Heb je al een verzoekschrift ingediend? vraagt Marjolein.
Ja, al vrijdag antwoordt ze.
Eindelijk ben je van die Casanova af. Het was pijnlijk om die man te zien
Wat bedoel je met pijnlijk om te zien? Wist je dat hij met die Janna samenzweerde? protesteert Marjolein.
Ik wist het niet zeker, maar ik had wel een vermoeden geeft Marijke toe.
Waarom heb je het me niet gezegd? Ik dacht dat we vrienden waren zegt Marjolein en staat op om te gaan.
Wacht! grijpt Marijke haar arm. Eerst moet je weten wat ik echt weet. Ik had geen bewijs, maar ik zag dezelfde dingen als jij, alleen trok ik andere conclusies. We waren op een bedrijfsfeest…
Herinner je je hoe Janna om Joris heen draaide? Hoe vaak vroeg ze om een zakenreis zodat ze samen konden gaan?
Jij werkt in de administratie, je ziet al die documenten, maar je dacht niet na hoe Janna op het laatste moment de chauffeur kon vervangen? Ik vermoedde het, maar zei niets omdat ik geen zekerheid had.
Je had tenminste een hint kunnen geven.
En als ik het mis had, en dit alles alleen in mijn hoofd bestond, wat zou je dan van mij vinden? Dat ik jullie alleen maar wil laten ruziën? Herinner je je Svetlana Belova?
Zij vertelde een vriendin dat ze haar man met een andere vrouw zag, zelfs een foto liet zien van haar man die die vrouw omhelsde.
Natuurlijk, er viel een ruzie in hun gezin, maar ze maakten het goed, en Svetlana bleek de schuld te hebben, ze wilde alleen maar de stabiele familie van haar buurman ondermijnen uit jaloezie.
Svetlana is daarna bij dat bedrijf weggevallen. Maak je geen zorgen. Als ik harde bewijzen had, had ik het je verteld. Hoe ga je nu verder wonen?
Het appartement staat op naam van de schoonmoeder, dus Denis en ik hebben het verlaten. We wonen nu bij mijn ouders.
Volgende week gaan we de oude flat van oma opknappen mijn ouders huurden die, maar de vorige huurders zijn een maand geleden vertrokken. Het heeft twee kamers, geen drie, maar dat is genoeg voor ons.
Dan moeten we het kind naar de kinderopvang verplaatsen de oude is ver weg, maar een buurvrouw heeft aangeboden ons in de opvang in ons eigen achterplein te plaatsen. Ik ga scheiden, vraag kinderalimenten. Dat is alles.
Is Joris het eens met de scheiding? vraagt Marijke.
Hij zegt dat hij niet wil scheiden, dat hij alles begrepen heeft en dat het niet meer zal gebeuren. Ik heb er genoeg van. Hij vroeg mij om geen alimenten te eisen; hij betaalt zelf.
En jij?
Ik ben er tegen. Ik wil hem niet meer zien. Laat het officieel zijn. Hij heeft gezegd dat hij de zoon wil hebben: Ik heb een beter appartement en een hoger salaris.
Ik heb niets gezegd, alleen het aantal zakenreizen van hem in het afgelopen jaar geteld: acht.
En wat zei hij? vraagt Marijke.
Ik heb die informatie bewaard voor de rechter. Zodra hij vraagt om Denis mee te nemen, vraag ik waar het kind is als hij op reis is. Ik heb een baan en een eigen appartement, dus hij krijgt niets.
Joris heeft inderdaad een verzoekschrift ingediend om vast te stellen waar het kind moet wonen:
Mijn exvrouw kan Denis niet de levensstandaard bieden die hij nodig heeft stelt hij.
Nina meldt dat de exnicht het kind verbergt:
Ze is uit ons appartement verhuisd, heeft de jongen uit de kinderopvang meegenomen. We dachten dat ze bij de ouders van Marjolein zou wonen, maar ze waren er maar een week en verdween toen.
Ik heb getuigenissen van de buren. Waar verbergt ze haar zoon? Het kind moet naar de kinderopvang gaan, niet schuilen op obscure plekken!
Marjolein legt uit dat zij en Denis in een tweekamerappartement wonen dat op haar naam staat, dat de jongen naar de nabijgelegen kinderopvang gaat en dat Joris vaak op zakenreis moet, waardoor hij weinig kan bijdragen aan de opvoeding.
Kortom, de schoonmoeder en de exman krijgen niets voor elkaar.
Marjolein vermijdt elk contact met Joris en heeft na de scheiding een nieuwe baan gevonden; ze is een goede specialist, dus er waren geen problemen.
Enkele dagen later brengt Marijke haar nieuws:
Janna is ontslagen en vertrokken.
Wat? vraagt Marjolein verbaasd.
Onze tantes hebben haar zo geregeld. Ze is een maand ronddwalend, heeft geen uitzicht meer hier, dus ze is naar de hoofdstad gegaan. Joris zit nu alleen.
Dat boeit me niet meer antwoordt Marjolein.
En ze zei de waarheid. Want uit de bron waar je drinkt, kun je niet meer halen wat je nodig hebt
Wat vind jij van Marjoleins handelen? Laat een like achter en deel je mening in de reacties.
Vrienden, als jullie meer van dit soort verhalen willen lezen, laat een commentaar en een like achter. Dat motiveert ons om meer te schrijven!
