Vandaag is de laatste dag van mijn hond en hij zit zachtjes snikkend voor me. Op de bank, uiteraard. Technisch gezien is het mijn plek, maar ja zon negen jaar geleden heb ik de strijd om het meubilair opgegeven. Probeer anders maar eens in de clinch te gaan met een Stafford van dertig kilo over wie het recht heeft op de bank Sindsdien is het gewoon zijn troon.
Zijn naam is Sjaak.
Ik noemde hem zo, omdat ik maar geen afscheid kon nemen van mijn tijd bij Defensie ook al had Defensie allang afscheid van mij genomen. Morgen om tien uur komt dierenarts Mevrouw van Dijk bij ons thuis langs. Dan hou ik hem vast, terwijl zij hem zachtjes laat inslapen. Daarna zal het enige wezen dat ooit daadwerkelijk mijn leven redde, er niet meer zijn.
Sjaak kwam niet zomaar mijn leven binnenwandelen. Hij verscheen op de allerslechtste avond uit mijn leven.
Eind 2014 kwam ik terug uit Uruzgan. Twee uitzendingen, 31 jaar. Van buiten leek ik op orde binnen ging alles mis. Begin 2015 had ik me compleet afgesloten van de wereld. Slapen deed ik amper, eten liet ik staan. Bellen deed ik niet meer; ik zat op precies diezelfde bank gordijnen dicht, licht uit en probeerde herinneringen te smoren die niet weg wilden gaan.
Mijn familie deed hun best. Mijn maten deden hun best. Zelfs de hulpverlening deed haar best. Maar ik stuurde iedereen weg.
Toen, op een avond, hoorde ik gekrabbel bij de achterdeur. Het hield op. Begon opnieuw. En weer. Twee uur lang.
Toen ik uiteindelijk opendeed, stond hij daar: een oude, mager geworden Stafford met een blik alsof hij zijn eigen oorlog had gehad. Hij aarzelde geen seconde. Liep langs me heen alsof hij hier altijd gewoond had, sprong op de bank, draaide zich twee keer in het rond en plofte neer.
Toen keek hij me aan, van die blik van: Dat werd tijd, zeg.
Ik zat écht niet te wachten op een hond. Of op íets, eigenlijk. Maar wat ik wilde, interesseerde Sjaak echt helemaal niks.
Hij moest eten, dus ik toog naar de Albert Heijn. Hij moest wandelen, dus schoof ik de gordijnen open en stapte het daglicht weer in. Hij had een dierenarts nodig, dus maakte ik na maanden weer eens een afspraak en kwam op tijd opdagen.
Sjaak redde me niet in één groot, dramatisch moment. Hij trok me erdoorheen met zijn stugge, dagelijkse eisen.
De datum die ik voor mezelf in gedachten had, vloog voorbij. Ik was veel te druk met uitzoeken welke brokken het minst buikpijn gaven bij een oude Stafford.
En dat is, denk ik, hoe je eigenlijk weer heelt. Niet met grootse gebaren, maar met verantwoordelijkheid. Met een hond die trek heeft in zijn avondmaal.
Negen jaar lang volgde dat grote blok spieren met zijn gouden hart me overal. Door drie woningen. Twee banen. Een geweldige vrouw, die niet alleen mij maar óók Sjaak koos. En de geboorte van mijn dochter inmiddels vier jaar oud die denkt dat Sjaak haar persoonlijke bodyguard is.
Hij slaapt aan het voeteneind van ons bed. Hij patrouilleert met mijn dochter door de gang. En elke avond ligt hij, kop op mijn been, op de bank te controleren of ik er nog steeds ben.
En ik ben er. Dankzij hem.
Vorige maand bleek er ineens een gemene tumor te zitten. Niks aan te doen. Nog weken, geen maanden. Dus nu halen we eruit wat erin zit. Korte wandelingen. Nog net iets meer kluifjes en koekjes. Lange avonden samen op de bank, mijn hand op die brede, vermoeide kop die ene, die ooit aan onze deur stond en niet opgaf.
Mijn dochter stopt haar knuffels bij hem, zodat hij niet alleen is als hij slaapt. En Sjaak? Die laat ze rustig om zich heen stapelen als een zacht fort hij zal er de boel niet mee verstoren.
Maar hij is moe nu. Het zie je aan zijn ogen. Diezelfde ogen die negen jaar geleden besloten dat ik de moeite waard was om te redden.
Morgen ben ik het die dapper moet zijn. Ik zal hem stevig vasthouden. Zeggen dat hij de beste hond is. Hem bedanken. En hem laten uitrusten.
Negen jaar lang gaf Sjaak me trouw, bescherming en onvoorwaardelijke liefde. Het minste wat ik hem kan geven, is rust.
Als je ooit van een Stafford hebt gehouden of als een hond je ooit gered heeft op een moment dat je dacht dat niet waard te zijn dan snap je het.
Welterusten, Sjaak. Mijn oude strijdmakker. Dankjewel dat je aanbelde. Dankjewel dat je om avondeten vroeg. Dankjewel dat je mij koos, toen ik mezelf allang had opgegeven.
Ik zal de rest van mijn leven mijn best doen dat waard te zijn.
