Valentijn liep naar haar werk toen ze er plots aan dacht dat ze haar telefoon thuis was vergeten. Ze besloot terug te gaan, stapte de lift in en… de lift bleef steken op de achtste verdieping! Terwijl Valentijn geduldig zat te wachten op hulp, hoorde ze onverwacht de stem van haar man, Gerrit, op de gang. Hij was in gesprek met een vrouw.
Liefje, fluisterde hij teder. Wat verlang ik toch naar het moment dat we weer samen kunnen zijn!
Dat is vanavond al, antwoordde de vrouw zacht. Ik wacht op je na tienen.
Moet jouw man weer nachtdienst draaien? vroeg Gerrit.
Deze hele week, zei zij liefjes. Hij vertrekt rond half tien en komt de volgende ochtend pas weer terug. Dus we zullen op tijd moeten zijn.
Waarom duurt die lift altijd zo lang? mopperde Gerrit licht geïrriteerd.
Ze stonden zeker vier minuten bij de liftdeur te praten, zich niet bewust dat de lift stuk was. Toen ze dat doorhadden, besloten ze met de trap naar beneden te gaan.
Uit het gesprek ving Valentijn nog meer op. Gerrit bedankte zijn minnares, Marloes, voor de vreugde van hun ontmoetingen en de gelukkige momenten samen.
In eerste instantie dacht Valentijn dat ze zich vergiste, want je hoort wel eens stemmen op de galerij. Maar toen Marloes Gerrit bij zijn naam noemde, en zelfs Valentijns naam viel, wist ze zeker dat haar man haar bedroog. En wel met een vrouw van de veertigste woning Marloes, haar directe buurvrouw een paar verdiepingen lager.
Valentijn was met stomheid geslagen!
Nou goed, dacht ze verbeten. Nu snap ik waar je s avonds zo graag naar het frisse luchtje ruikt. Maar ik zal ervoor zorgen dat je deze wandeling niet snel vergeet. Dat beloof ik je.
Niet veel later werd de lift door de monteurs geopend. Terwijl ze eruit stapte, had Valentijn het plan al klaar…
Die avond rond tien uur kondigde Gerrit aan, zoals zo vaak, dat hij een rondje ging wandelen.
Valeetje, zei Gerrit vriendelijk. Ik ben even weg, een uurtje maar.
Het regent buiten! riep Valentijn bezorgd.
Ach, dat valt wel mee.
Je kunt ook op het balkon even frisse lucht scheppen.
Op het balkon krijg ik niet genoeg beweging, dat is niet goed voor mijn hart. Ik moet echt lopen.
Wil je echt met die regen?
Ik neem gewoon een paraplu mee.
Zoals je wilt, zuchtte Valentijn. Maar volgens mij is het geen gelukkige dag vandaag.
Ik hou niet van die bijgeloof, lachte Gerrit. Tot straks!
Gerrit kwam echter al na een half uur druipnat terug. De reden? Marloes echtgenoot had een telefoontje gekregen van iemand die hem vertelde dat zijn vrouw vreemdging, en wel met Gerrit.
Valentijn deed de voordeur op een kier, de ketting erop.
Waar is je paraplu? vroeg ze rustig. En waarom ben je niet aangekleed? Waar is je pak en je schoenen?
Er kwamen een paar jongens aanlopen buiten! Ze hebben alles afgepakt, zelfs mijn schoenen. Laat me toch snel binnen, ik sta te blauwbekken!
Ik heb je spullen ingepakt, antwoordde Valentijn rustig. Je vindt ze bij de vuilcontainer. Doe Marloes de groeten.
Welke Marloes?
Die op de achtste.
En met die woorden sloeg Valentijn de deur dicht, zette zich voor de televisie en schonk zichzelf een kop koffie in.
Gelukkig zijn de kinderen al uit huis, dacht ze. Niemand heeft dit toneelstuk hoeven zien.
Gerrit rende naar de container en vond zijn koffer. Nadat hij zich had aangekleed, besloot hij een taxi te bellen om naar zijn moeder in Haarlem te gaan.
Tot zijn schrik merkte hij dat zijn telefoon nog bij Marloes lag. Hij besloot terug te keren en aan Valentijn te vragen of hij haar telefoon mocht gebruiken… en raakte toen zelf vast in de lift.
Precies op dezelfde plek als waar Valentijn die ochtend had gezeten, want vanwege onderhoud was de stroom in het hele flatgebouw uitgevallen.
Eindelijk, toen de stroom terugkwam en de liftdeuren zich openden, was Valentijn al lang naar haar werk vertrokken. Gerrit had bovendien geen sleutel van het huis meer het stond op naam van zijn vrouw.
Toen hij tenslotte afdaalde via het trappenhuis, kruiste hij op de achtste verdieping Marloes, die daar met haar eigen koffer en Gerrits telefoon stond. Ze wachtte ook op de lift.
Heb jij toevallig mijn telefoon? vroeg Gerrit.
Ja, en ook nog wat van jouw spullen, antwoordde Marloes zenuwachtig.
Gelukkig, bromde Gerrit.
In stilte reden ze samen in de lift naar beneden. Even later vertrokken ze ieder met hun eigen taxi, ieder zijn eigen weg op.
Soms ontstaan de grootste wendingen in het leven uit een klein, vergeten ding. Open en eerlijke communicatie is de basis voor elke relatie. Want bedrog brengt uiteindelijk niemand dichter tot geluk eerlijkheid is het stevigste fundament.
