Twee maanden lang nodigde ik een 56-jarige vrouw uit in de fijnste restaurants van Amsterdam. Maar zodra ik haar bij mij thuis uitnodigde, viel haar masker genadeloos af.
Vijf jaar geleden ben ik in alle rust gescheiden, en sindsdien had ik me helemaal aangepast aan het comfortabele leven van een vrijgezel. Toch begon de stilte van een lege woning me de laatste tijd steeds meer te benauwen.
Ik ben 56, kerngezond en vol energie. Ik heb me daarom op een Nederlandse datingsite ingeschreven, in de hoop een leuke vrouw te vinden om het leven mee te delen. En vanaf de eerste berichten bleek ik geluk te hebben: ik leerde een bijzonder persoon kennen.
Haar profiel was kort en helder:
Petra, 56 jaar, weduwe. Op zoek naar een fatsoenlijke man voor een serieuze relatie.
De foto toonde een vriendelijke, warme vrouw zonder kapsones, met open ogen. We begonnen vlot te mailen. Ik maakte gelijk duidelijk dat ik geen behoefte had aan eindeloze digitale contactenik zocht iemand voor het echte leven, samen reizen, samen het dagelijks leven delen. Ze stemde direct toe, en zo spraken we af om die zaterdag af te spreken in het centrum van Haarlem.
Onze eerste ontmoeting was geweldig. We maakten een lange wandeling door de stad. Het zonnetje scheen, en Petra vertelde geanimeerd over haar werk en haar kleinkinderen. Ik luisterde aandachtig en knikte. Het viel me op dat ze rustig was, en niet alles wilde overstemmen met haar woorden. Na een poosje nodigde ik haar uit in een café, waar ik uiteraard betaalde. Zo hoort het, vind ik; als een man een vrouw uitnodigt, dan neem je de rekening voor je rekening.
En zo begon onze Hollandse verkeringstijd. Ik kocht bloemen en chocola, zij was een gezellige gastvrouw. Elke vrijdag en zaterdag gaven we onze eigen invulling aan culturele avonden: musea, poppodia, cabaretvoorstellingen. En ja, als ik nu aan het uitgavenpatroon van de afgelopen twee maanden terugdenk, schrik ik er zelf van.
Het liep altijd hetzelfde. Eerst naar het theater, daarna verplicht uit eten. Het werd bijna routine. Hier een tentoonstelling over de Gouden Eeuw, daar een jazzavond, of spontaan naar zee voor een stevige lunch met uitzicht over het IJsselmeer.
Ik stelde me altijd hoffelijk op, in de hoop dat we elkaar langzaam zouden vinden. Zij lachte lief, haakte haar arm in de mijne en zei:
Maarten, ik voel me heerlijk bij jou. Je bent zo zorgzaam en charmant.
Dat deed toch iets met me.
Alarmerende signalen in de bioscoop
Als ik nu terugkijk, had ik het kunnen weten.
Ten eerste, ze nodigde me nooit uit bij haar thuis. Geen kopje koffie, helemaal niks. Altijd waren er uitvluchten: Het is een rommel, Mn kleindochter logeert, Ik ben zo moe, laten we het bij een café houden. Ik dacht eerst dat ze gewoon onzeker was, ongemakkelijk met een man thuis. Daarom drong ik niet aan en wachtte af.
Ten tweede, haar gesprekken over onze leeftijden waren soms bizar. Gaat het om een toer maken, een weekend weg, uit eten? Ze is de jongste van het gezelschap, vol levenslust. Maar zodra het gesprek een tikje intiemer wordt, veranderde ze direct in een afstandelijke oma.
Zo zaten we eens achter in de bioscoopzaal. Ik legde voorzichtig mijn hand op haar been, heel onschuldig. Meteen schoof ze mijn hand koel weg:
Maarten, iedereen kijkt.
Kom op, Petra. Het is donker, niemand ziet ons.
Toch, ik vind dat niet gepast. We zijn geen tieners meer.
Ik schreef het toe aan haar strenge opvoeding. Misschien was ze gewoon netjesgrenzen moet je respecteren. Maar ergens voelde het niet juist. We zijn immers geen zestien; hoe lang moet je jezelf voor de gek houden?
Daarnaast hield ze ervan uitvoerig over haar kwalen te praten. Natuurlijk, op onze leeftijd hapert er weleens een rug, speelt het cholesterol opgewoon de realiteit. Maar bij Petra kreeg het haast iets dramatisch. Een heel diner lang ging het over haar lage rugpijnen of de nieuwste bloeddrukpillen.
Ik luisterde braaf, bood aan haar bij een goede huisarts aan te melden, maar als ik dan vertelde dat ik twee keer per week zwem om fit te blijven, trok ze haar mond in een dunne streep:
Waarom zou je jezelf zo uitputten? Je sloopt alleen je hart. Op onze leeftijd is het heerlijk om met een boek op de bank te liggen, niet om baantjes te trekken in chloorwater.
Maar dat is niet hoe ik wil leven. Mijn dagen op de bank slijten kan altijd nog.
Het moment van de waarheid: een preek over schaamte
Gisteren besloot ik dat het mooi was geweest. Twee maanden daten; dat moet genoeg zijn om te weten of het klopt.
We zaten in een Amsterdams restaurant dat bekendstaat om zijn goede georgische keuken. We genoten van een karaf rode wijn, lachten om anekdotes uit haar werk. Voor mijn gevoel was Petra gewoon een vrouw, geen museumstuk. Hoog tijd voor openheid.
Na het diner gaf ik haar een lift naar huis. De regen tikte tegen de autoruiten, het was behaaglijk warm, de radio stond zachtjes aan. Ik pakte haar hand, en ze liet hem dit keer liggen.
Petra, wil je mee naar mijn huis? Gewoon wat drinken, muziek luisteren…
Haar gezicht verstarde. De vrolijkheid was direct weg.
Maarten, wat bedoel je daar precies mee?
Ik bedoel het precies zoals ik het zeg. Je boeit me. We zijn allebei vrij, we zien elkaar al twee maanden. Het lijkt me normaal om dichter naar elkaar toe te groeien.
Toen begon ze. Een lange, felle uitleg over leeftijd, schaamte, hogere spiritualiteit. Alsof ik iets onfatsoenlijks voorstelde.
Besef je wel wat je zegt? haar stem was streng. Dat is voor jonge mensen, niet voor ons. Moet je je voorstellen, hoe we eruitzien zonder kleren. Jij met je buikje, ik met mn rimpels. Bah! Op onze leeftijd draait het om vriendschap, steun en respect. Jij denkt alleen aan het aardse.
Ik zat verbijsterd naast haar. Dus omdat ik haar wildena acht wekenwas ik meteen een wild beest?
Petra, dat kan je niet menen. Ik sport, ik zorg goed voor mezelf, en jij ziet er fantastisch uit! Waarom begraaf je jezelf levend? Wie bepaalt dat de liefde op je zesenvijftigste ophoudt bij spirituele gesprekken en moestuin?
Dat is de norm! beet ze me toe. Fatsoenlijke vrouwen op mijn leeftijd zorgen voor de kleinkinderen en tomaten in de vensterbank. Wat zou mijn dochter wel niet zeggen als ik een man in huis heb om dàt te doen…
Toen barstte ik los:
Maar je zoekt helemaal geen man voor het leven! Twee maanden eten, drinken, voorstellingenalles op mijn kosten. Schaamde je je toen niet voor die beestachtige kant van mij? Maar nu ik verlang naar iets gewoons, is het ineens een schandaal?
Ze werd vuurrood van woede, niet van schaamte.
Denk je dat ik verplicht ben om je in huis te laten na een paar dinertjes?
Stel je niet aan, zei ik beheerst, al kookte ik vanbinnen. Ik heb netjes het initiatief genomen. Elke relatie groeit ergens naartoe. Maar jij wilde gewoon een gezellige vriendin met auto en portemonnee.
Ze stapte uit als een wervelwind, sloeg de deur dicht en stormde zonder omkijken naar haar portiekflat. Ik bleef stil zitten, keek haar na en voelde me vooral boos op mezelf.
Ik hou van goede boeken en diepzinnige gesprekken. Maar ik ben een levend mens uit vlees en bloed en ik weiger te doen alsof dat niet meer telt omdat ik ouder ben.
Ik heb haar nummer verwijderd en ook mijn profiel van de datingsite verwijderd. Eerst maar eens ruimte scheppen in mijn hoofd na deze farce.
Nu weet ik het zeker: voortaan peil ik op een eerste afspraak direct hoe iemand tegen lichamelijke intimiteit aankijkt. Komt er een verhaal over leeftijd of kleinkinderen als enige levensdoel, dan deel ik de rekening netjes en laat ik het hier bij.
En jij? Vind jij het ongepast om op je zesenvijftigste een vrouw voor iets intiems uit te nodigen? Waarom melden vrouwen zich aan als ze zélf vinden dat hun tijd voorbij is?
