Toen ze hem vonden, keek iedereen weg. Maar twee jaar later schrijven ze over hem in Amerika en Japan.
Femke stapte door haar tuin, op weg om wat verse dille te plukken voor de middagsoep, toen ze ineens stokstijf bleef staan. Daar, naast de composthoop, kruipen dicht tegen elkaar aan, piepten twee ieniemienie kittens om hulp. De ene zag er stevig en pluizig uit, maar de tweede… Voorzichtig hurkte Femke neer en tilde het zwakke katje in haar handen.
Lieve hemel, wat is er met jou gebeurd, kleintje?
De oogjes van het kitten zaten zo dicht op elkaar alsof de natuur even was vergeten ruimte te maken, en waren bijna helemaal dichtgeplakt van het etter. Zijn pootjes trilden, vacht vol knopen en klitten. Daar vlak naast zat zijn zusje, een perfect plaatje: mollig, glanzende vacht, prachtig in verhouding een echt schoonheidje.
Zwijgend haalde Femke de EHBO-doos uit huis. Ze pakte oogdruppels, doopte een wattenschijfje in warm water en maakte het kleine snoetje voorzichtig schoon.
Jij gaat het redden, echt waar. Ik geef je niet op.
De eerste weken werden een eindeloze stroom aan ritjes naar de dierenkliniek. Voedselallergieën, coördinatieproblemen, weke gewrichten de rij diagnoses leek maar niet te stoppen. Het katertje kreeg de naam Jip en vocht voor zijn leven alsof elke dag een krachtmeting was.
Kijk nou, wat een gekke uk! glimlachte Femke, wanneer Jip tijdens het wassen weer op zijn zij rolde door zijn zwakke pootjes. Jij bent mijn wonder, Jippie!
Zijn zusje werd snel geadopteerd zon knap poesje vond zo een huis. Maar Jip bleef bij Femke. En vreemd genoeg twijfelde ze geen moment aan haar keuze.
Een half jaar later, toen Jip opgegroeid en sterker was, keek Femke voor het eerst echt naar zijn gezichtje. De ongewoon geplaatste ogen, ooit zon minpunt, gaven hem nu een uitdrukking van eeuwigdurend verbaasd zijn. Elke seconde leek hij iets nieuws te ontdekken en wilde hij maar niet stoppen met zich verbazen.
Jip, weet je dat je kijkt alsof je net bedacht hebt dat je de kraan hebt laten openstaan? lachte Femke terwijl ze een foto nam.
De galerij op haar telefoon stroomde vol: Jip in een rare houding op de bank, Jip met zijn bekende blik, telkens weer, Jip die andere kattenmissers maakte perfecte coördinatie bleef namelijk altijd míjlenver weg.
Op een dag kwam haar vriendin Marijke langs. Toen ze Jip zag, verslikte Marijke zich haast in haar koffie.
Fem, wat is dit voor beest?!
Dat is Jip, mijn eigenzinnige kater.
Maar kijkt hij altijd zo?
Altijd. Net alsof hij nu pas ontdekt heeft dat de aarde draait.
Marijke griste haar mobiel en schoot een hele reeks fotos.
Je moet hem opgeven voor de Langste Staart-verkiezing deze week in de wijk! Echt, hij maakt een kans.
Femke haalde haar schouders op. Jip had inderdaad een indrukwekkende staart, al zou het geen record zijn. Maar ze hadden zin in een uitje; mooi, toch?
Op de wedstrijd bekeken de juryleden Jip lang, fluisterden met elkaar, en Femke dacht vooral dat ze zich verbaasden over zijn rare koppie.
Weet u, sprak een jonge vrouw in een T-shirt met het logo, zon kat als deze moet echt het internet op. Neem een filmpje, zet het op social media!
Denk je dat mensen dat wíllen zien?
Dat weet ik zeker.
Thuis hield Femke nog even de telefoon in haar hand, twijfelend. Toen keek ze naar Jip, die in zijn karakteristieke houding zat een beetje scheef, grote, wijdopen ogen, alsof hij net iets ongelofelijks had ontdekt.
Kom op Jippie, zullen we beroemd worden?
Het eerste filmpje haalde amper driehonderd weergaven. Het tweede al vijftienhonderd. Maar het derde…
Het derde filmpje zette álles op zijn kop.
Femke, kijk dan! riep haar man Daan opgewonden vanuit de kamer, zwaaiend met de tablet. Jip heeft nu meer dan zeventigduizend volgers!
Femke staarde naar het scherm. Notificaties vlogen over elkaar heen, reacties kwamen uit alle hoeken:
Dit is het schattigste wat ik ooit zag!
Zijn hoofd is mijn maandagstemming.
Waar koop je zon kat?!
Hij kijkt alsof hij zich eeuwig afvraagt hoe hij precies in dat lijf terecht is gekomen.
Binnen de kortste keren was een eigen account voor Jip onvermijdelijk. Femke begon nu korte verhaaltjes bij zijn fotos te schrijven: Jip achter een zonnestraal aan (en tegen de muur knallend), Jip slapend met halfopen ogen zelfs zijn oogleden bleven eigenwijs , Jip op de vensterbank in diepe gedachte, als een filosoof die de zin van het leven peinst.
De volgers vlogen binnen. Vijftienduizend. Twintigduizend. Dertig… De aantallen liepen sneller op dan Femke bij kon houden.
En toen kwamen de berichtjes van journalisten. Eerst de wijkkrant, dan een regionaal blad. Daarna een nationale krant. En dat was nog maar het begin.
Fem, er is hier een Amerikaan die je appt! zei Daan, de telefoon aanreikend. Iets over een interview.
Het bleek dat The Mirror, een groot Amerikaans medium, een artikel wilde maken over die aparte kat uit Nederland. Daarna kwamen er nog meer: een Duits blad, een Australische nieuwssite, een Japanse krant.
Jip, jij bent nu een internationale beroemdheid, grijnsde Femke, terwijl ze hem achter zijn oor krauwde. Stel je voor, in Tokio praten ze over jou!
Jip keek haar aan met zijn eeuwig verbaasde blik, draaide zich op zijn rug en showde zijn buik alsof er niks aan de hand was.
Na een tijdje verscheen er zelfs een cameraploeg uit Duitsland. Femke was zenuwachtig wat als Jip schrikt van de lampen en cameras? Maar haar kater bleef zichzelf: zijn scheve zit, ogen als schoteltjes, mislukte sprongen richting de bank.
Fantastisch! riep de cameraman opgetogen. Zo puur, zo echt!
Toen de opnames afgerond waren, drukte de regisseur Femkes hand.
Bedankt dat u dit dier redde. De wereld heeft meer mensen als u nodig.
Op de stoep, terwijl het team vertrok, kreeg Femke tranen in haar ogen. Was dit écht haar leven? Met dat zieke katje van de composthoop?
s Avonds zat ze op de bank, de regen tikte tegen de ramen, een warme gloed van de lamp vulde de kamer. Jip lag tevreden op haar schoot.
Weet je, Jippie, fluisterde Femke, zoveel mensen zeiden dat het geen zin had om jou te redden. Dat ik mijn tijd en euros wel beter kon besteden. Maar nu schrijf je de wereld rond. Mensen lachen om je, vinden weer hoop. Ze zeggen dat jij hun dag beter maakt als alles ellendig voelt.
Jip snorde en keek haar aan met die onbegrijpelijk wijze blik, alsof hij net het geheim van het universum had doorgrond.
Jij laat zien dat elk leven een kans verdient. Dat wat een minpunt lijkt, juist bijzonder maakt. Liefde, Jippie… die doet wonderen.
Weer een berichtje, deze keer uit Litouwen. Femke glimlachte breed. Ze had nooit gedacht dat ze contact zou hebben met journalisten uit de hele wereld, dat haar kat beroemd zou worden, of dat het verhaal van één ziek tuinpoesje harten zou raken in tientallen landen.
Maar toch was dat niet het belangrijkst. Het mooiste was dat Jip leefde, zich zo goed voelde als mogelijk was met zijn beperkingen, en echt gelukkig was. Hij kon niet springen als andere katten, maar hij deelde blijdschap met duizenden mensen dankzij zijn bijzondere verschijning. En dat was zoveel waardevoller.
Dank je, Jippie, fluisterde Femke. Voor je strijdlust. Voor je moed. Voor alles wat je mij en de hele wereld hebt geleerd. Er zijn nooit écht hopeloze situaties. Alleen een gebrek aan liefde en geduld.
Het snorren werd luider, zijn ogen vielen dicht. Maar zelfs in zijn slaap had Jip dat verbaasde gezicht alsof hij zelf niet kon vatten hoe wonderlijk zijn pad was geweest.
En ergens, in een huis ver weg, openden mensen de pagina van dat rare katje uit Groningen, keken naar zijn fotos en zagen het simpele: schoonheid is betrekkelijk, maar vriendelijkheid is absoluut. En juist vriendelijkheid verandert een zieke tuinpoes in een ster die duizenden levens verlicht.
