– Anneke, ik ben thuis, kom je me begroeten?
– Huub?! Wat doe jij hier zo vroeg? Je zou pas over drie dagen terugkomen…
Ze stond in de gang, begin dertig, en trok haar zijden ochtendjas haastig dicht terwijl ze haar man op de drempel aankeek, zichtbaar overvallen.
– Ik wilde je verrassen, Anneke. Volgens mij is het gelukt! Of ben je niet blij me te zien? – Huub, lang en breedgeschouderd, lachte breeduit, duidelijk tevredener met de schrik die hij teweegbracht dan hij wilde laten merken.
– Natuurlijk ben ik blij! Ga maar alvast naar de keuken, dan warm ik eten voor je op
Huub knikte, helemaal in zijn nopjes, en liep naar de keuken. Daar wachtte hem een uitnodigend diner: verse aardbeien, chocola, een ovenschotel die net uit de oven kwam… Het leek haast of alles speciaal voor hem klaar stond.
– Anneke, je bent me er eentje! Hoe wist je nu dat ik al eerder thuis zou komen? Jij hebt zeker een glazen bol!
Huub schoof zijn bord vol en begon flink te eten. Anneke liet zich ondertussen niet zien, maar hij nam aan dat ze zich nog even mooi maakte voor hem. Ze doet wel haar best…
– Huub, ik Wij
– Jeetje Anneke, dit stoofpotje is heerlijk! En de salade, en die pannenkoekjes, je weet hoe je het me naar de zin moet maken… Bart?!
Huub draaide zich om en zag dat Anneke zijn broer vasthield: Bart. Ze keek beschaamd naar de grond. Bart droeg een korte broek en T-shirt, wreef vermoeid over zijn neus alsof hij net wakker was.
– Ja Huub, ik. Hoi, broer…
– Hoi. Leg eens uit, wat is hier gaande? Of wacht, laat maar…
– Huub, ik… Ik wilde je dit al langer zeggen. Ik hou van Bart en ik wil bij hem zijn. Sorry. – Anneke kwam er zo snel mogelijk uit, zonder hem recht aan te kijken.
Huub liet zijn bord uit zijn handen glijden, met een klap viel het servies op de grond, de resten eten verspreid.
– Dus, als ik het goed begrijp… Jullie net nog
– Ja. Juist nu.
– Fantastisch, Anneke! En Bart, jij ook goed bezig! Lekker stel zijn jullie. Nu snap ik pas waarom je zon uitgebreid diner maakte, en vooral voor wie…
Anneke durfde hem niet aan te kijken. Ze voelde dat haar moed zou verdwijnen, zodra hun blikken elkaar kruisten.
– En Maartje? Wat doen we met onze dochter? Weet zij hier van?
– Nee, ze… Ze heeft geen idee.
– Waar is ze nu?
– Bij de buurvrouw, tv kijken.
– Zet je haar vaker bij de buurvrouw neer?
– Al een half jaar ongeveer…
Huub had geen vragen meer. Hij was doodop na de reis, en zin in ruzie maken had hij niet. Hij was niet iemand die makkelijk kwaad werd, maar als het uit de hand liep, konden mensen maar beter oppassen. De situatie, zo dichtbij met twee mensen waar hij van hield, maakte hem vooral verbaasd. Maar dat gevoel verdween vanzelf.
– Zorg dat je over tien minuten weg bent. De tijd loopt. zei hij nuchter, terwijl hij een slok thee nam. Naar zijn broer keek hij niet eens.
Wat ziet Anneke toch in Bart… Hij lijkt sprekend op mij, zelfs dezelfde moedervlek. Werken? Ho maar. Slim? Nou… Ze zal er spijt van krijgen. Maar het is haar keuze, dacht hij, rustig verder theedrinkend.
– Ik ga nergens heen voordat je ons toestemming geeft, Bart rechtte zijn rug.
– Wat wil je dan van me?
– Dat je instemt met een scheiding. Anneke houdt niet meer van jou, laat haar gaan.
– Dat zie ik ook wel, Bart… Jullie willen scheiden? Prima, dan wel via de rechter. Ben benieuwd hoe jullie al je geld aan advocaten gaan uitgeven…
– Huub… Anneke legde haar hand op zijn arm. Huub, kunnen we dit niet gewoon netjes regelen? Er is geen reden voor ellende…
Huub schudde zijn hoofd.
– Oké, vooruit dan maar. Maar Bart, je bent geen broer meer voor me.
– Eigenlijk We wilden nog iets vragen.
– Wat nu weer?
– Mag ik na de scheiding in het huis blijven, Huub? Anneke glimlachte haar liefste glimlach en wreef over zijn pols. Maartje is zo gehecht aan haar omgeving, al haar vriendjes en vriendinnetjes wonen hier En als we het huis moeten verkopen, hebben we geen geld voor iets nieuws. Dan moeten we terug naar het dorp
Huub steunde zijn kin op zijn armen en dacht na. Anneke probeerde het nog een keer, zo lief mogelijk:
– Huppie, schatje Doe dit voor Maartje. Jij verdient toch zoveel, je hebt het zo goed voor elkaar! Ze is je enige dochter… Denk eens aan haar, huppie!
– Doe eens rustig, Anneke, onderbrak hij haar. Ik heb een beter idee.
– O ja, wat dan? kirde Anneke. Wil je ons ook de auto geven? Maartje zou dat helemaal geweldig vinden…
– Maartje komt bij mij wonen.
– Wat?! Annas ogen werden groot. Je bent nauwelijks thuis! Je weet niet eens wat ze eet of hoe laat ze naar bed gaat Ze herkent je amper.
– Dat zullen we nog wel zien. Huub stond op en liep de kamer uit.
Een paar minuten later kwam hij terug met Maartje aan zijn hand. Ze was een meisje van tien, net naar groep zeven. Ze kneep stevig in haar vaders hand en straalde helemaal.
– Waarom heb je haar meegenomen? Wil je haar ook betrekken bij deze ellende?! snauwde Anneke.
Huub zei niks terug, ging aan tafel zitten en zette Maartje op schoot.
– Maartje, mag ik je wat vragen, lieverd?
– Zeker, papa! Maartje keek op, blij met zijn aandacht.
– Beloof je dat je nú eerlijk antwoordt? Ik ga dit gesprek met je voeren als met een grote meid.
– Net als met die mensen van kantoor waar je altijd over vertelt?
– Precies zo.
Ze knikte ernstig, haar mond stond open van verwachting.
– Zeg eens, doet mama je wel eens pijn? Heeft ze je deze week geslagen?
Maartje werd rood en keek weg. Haar handen plukten zenuwachtig aan haar jurk.
– Hou op, je bent niet goed! riep Anneke. Laat haar met rust, Huub!
– Stil, Anneke. Ik praat met mijn dochter, snauwde Huub en streelde Maartjes haar. Geef maar eerlijk antwoord, Maartje. Je had het beloofd.
Tranen schoten in haar ogen. Ze klemde haar armen om zijn nek en fluisterde:
– Ja, ze sloeg me drie keer! Eerst voor een onvoldoende, daarna toen ik melk omgooide En de derde keer omdat ik tegen oom Bart schreeuwde. Ze zoenden, terwijl jij in het buitenland werkte…
– Niet huilen, meisje. Niet huilen… suste Huub haar, haren strelend. Ik ben er. Niemand doet je meer pijn.
– Ze liegt! gilde Anneke. Ik heb haar nooit iets gedaan…
– Dus, huis en auto wil je voor Maartje? Huub grijnsde flauw. Maartje, nog een vraagje, schat?
– Ja…
– Als je mocht kiezen, bij wie zou je dan wonen: bij mij of mama?
Maartje hield haar adem in. Haar ogen gingen heen en weer tussen ouders. Anneke reikte naar haar om haar toch nog over te halen.
– Beloof je dat je nooit meer zo lang weggaat?
– Beloofd! zei Huub direct.
– Dan wil ik bij jou wonen, papa.
– Jij ondankbare! riep Anneke en hief haar hand, maar Huub trok Maartje stevig tegen zich aan en schermde haar af. Bart stond erbij, maar zei niks.
– Zo, Anneke, dat is duidelijk. Je ziet haar niet meer. zei hij kalm en liep naar Maartjes kamer.
Even later hielp hij haar spullen inpakken. Zijn eigen koffer was ook al zo goed als klaar. Ze namen samen een taxi naar een hotel aan de andere kant van Amsterdam, waar hij vaak sliep als hij werkte.
…Twee maanden later was de zitting. Anneke en Bart hadden geen vast werk, geen woonruimte, geen echte mogelijkheden om Maartje op te voeden. De rechter besloot dat Maartje bij haar vader bleef wonen, vooral omdat zij dat zelf graag wilde.
Huub verkocht zijn deel van het huis, en zij verhuisden samen naar een nieuw appartement. In het weekend mocht Maartje haar moeder zien, maar haar echte thuis was nu bij haar vader. Huub gooide zijn werkschema radicaal om, geen zakenreizen van drie maanden meer… En Maartje, die werd elke week vrolijker. Dat betekende zoveel meer dan euros of een carrière.
