Lieve dagboek,
Ik ben al veertig jaar mijn eigen weg gegaan. Nee, ik ben ooit getrouwd geweest, maar mijn vrouw verliet het gezin al een jaar na de bruiloft. Net toen ze wegging, kreeg ik onze dochter, Sanne. Als een soort trooststuk liet mijn exman, Peter, ons een driekamerappartement achter in Rotterdam. Tenminste deed hij iets rechtvaardigs. Ik dacht nooit meer te trouwen ik was ook niet de type man die zomaar een nieuw huwelijk aangaf.
Sanne groeide op en ik moest haar op eigen benen zetten. Het was een constante stroom van zorgen, en het leek alsof de paniek mij bijna overviel. Ik gaf alles wat ik had, maar zelfs ik kon niet die vaderschouder bieden die Sanje mist. Later begon ze zich te hechten aan elke jongen waarmee ze bevriend was of een relatie had. Niet iedereen vond haar aanhankelijkheid prettig. Ik moest vaak haar gebroken hart strelen en haar kalmeren. Gelukkig vond Sanje later haar eigen man.
Daan was een zorgzame, bescheiden kerel. Ik was alleen maar blij dat Sanje met hem zou trouwen. Hij gaf ons respect en behandelde ons goed. Wat kon ik nog wensen? Voor mij was hij de ideale schoonzoon. Maar het leven is zelden een sprookje. Een half jaar na hun huwelijk veranderde Daan drastisch.
Intussen zorgde ik voor mijn moeder, Miep, die nog steeds leefde. Ze had net als ik en Sanje jong kinderen gekregen, dus ze had nog een kleindochter in huis. Plotseling werd Miep ernstig ziek. De uitputting nam haar zo in, dat ik haar bij me moest laten wonen en de hele dag voor haar moest zorgen. Er was geen uitweg; ze moest bij ons blijven. Deze situatie viel Daan absoluut niet mee.
Ik weet niet waarom hij zo verontwaardigd was. Ik dwong hem niet om voor mijn moeder te zorgen al het werk viel op mijn schouders. Miep was overigens niet veeleisend; ze begreep het wel. Ik kon niet begrijpen wat Daan zo stoorde.
Met de tijd verslechterde de situatie alleen maar. Sanje koos partij voor Daan. Ze vermeden me, en ooit zaten we nog allemaal samen aan één tafel, nu sluiten ze de deur naar hun kamer. Ik probeerde met Sanje te praten, maar ze zwijgt en geeft alleen excuses. Ik krijg geen bezoek van de kleinkinderen. Ze zeggen dat ze hun eigen leven leiden en niet gehaast worden. Eerst hield ik vol, daarna liet ik het los. Het is hun zaak, ze moeten het zelf uitzoeken.
Daan begon zich steeds meer als de baas in huis te gedragen. Hij deed niets om het appartement te onderhouden, noch een reparatie of een nieuwe aankoop; hij verliet ons vaak om met vrienden in cafés of clubs te hangen. Ik begreep niet meer de man die ik ooit had gezien.
Op een nieuwjaarsavond weigerde Daan met ons te vieren. Hij trok Sanje naar hun slaapkamer en ze vierden apart, terwijl ik en Miep de stilte van het uur deelden. Toen de klok twaalf sloeg, kwam Sanje nog langs om ons te feliciteren, maar haar man keek niet eens omhoog.
De volgende dag kwam Daan met een schokkende mededeling: We verkopen het huis van jouw moeder en kopen een eigen appartement. Ik stond sprakeloos. Hoe konden ze ons huis verkopen terwijl ze al een half jaar in mijn appartement woonden, op mijn kosten? Nee, zo ga ik niet, protesteerde ik. Koop je eigen woning. Dit is het huis van mijn moeder; we verkopen het niet. Ze heeft recht op wat van haar is.
Daan werd woedend. Diezelfde dag pakte hij zijn spullen, nam Sanje en vertrok naar het huis van zijn ouders.
Het viel me zwaar dat Sanje er zonder protest aan meeduidde, maar het was haar keuze. Als zij denkt dat het zo beter is, dan mag ze bij Daan wonen.
Heb ik als vader het juiste gedaan? Hoe zou jij in mijn schoenen handelen?
Dit alles heeft me één les geleerd: je kunt niet altijd iedereen gelukkig maken, maar je moet trouw blijven aan je eigen waarden en de mensen die echt om je geven niet laten varen.
Met een zwaardere hoofd, maar een klarere blik.
