SCHOONDOCHTER
Vandaag was zon dag waarop ik het huis extra gezellig wilde maken. Ik legde de laatste hand aan een prachtig gedekte tafel en zette een dampende schaal met gebraden eend op tafel. Daar zou zo direct mijn oudste zoon Michiel met zijn vrouw Sophie en mijn jongste, Daan, met zijn verse vrouwMaaikedoor de deur stappen.
Daan is pas getrouwd. Heel ingetogen was de bruiloft. Ach, zo gaat dat tegenwoordig bij de jeugd. Had het aan mij gelegen, dan had ik er best een groots feest van gemaakt. Mijn man en ik zijn destijds gewoon even naar het stadhuis in Haarlem geweest, zonder poespas. Voor trouwringen moesten we zelfs een jaar sparen tot we eindelijk twee dunne gouden ringetjes konden kopen. Ik had het mijn kinderen graag leuker gegund, maar ze besloten het zo.
Er is maar één dingetje waar ik aan Maaike niet zo goed kan wennen: ik vind haar zó verzorgd, bijna overdreven. Ik heb het mezelf eerlijk toegegeven. Toch wist ik dat Maaike een gesprek met me wilde aangaan.
Maaike is verder een hele aardige vrouw en ik zie duidelijk dat ze goed is voor Daan. Dankzij haar heeft hij een prachtige baan gevonden en blijft ze hem stimuleren om verder te groeien. Hij woonde tot zn dertigste thuis, nergens haast voor. Ik begon me al zorgen te maken. Maar nu loopt het gelukkig allemaal goed.
Alleen Maaike gaat vaak naar de salon. Doorlopend knippen, kleuren, massages, manicures. Dat kost klauwen met geld in euros en, naar mijn idee, past dat niet bij een getrouwde vrouw met een gezin. Ik ben van het type dat voor zichzelf het laatste denkt, zeker nadat mijn man overleed. Zelfs nu de zonen volwassen zijn, help ik soms nog bij.
Een stem uit de hal haalde me uit mn mijmeringen: de kinderen waren er. Zoals altijd kwam Maaike stralend binnen, haar haar perfect in model, nagels keurig gelakt, geen make-up maar een gezonde glans door de schoonheidsspecialiste.
Maaike, wat zie je er prachtig uit! zei ik eerlijk, terwijl er toch wat afkeurends meeklonk. Heb je een nieuw pakje aan?
Ja, gisteren gekocht, antwoordde ze met een glimlach. Op mn werk kreeg ik een mooie bonus.
Je kunt dat beter even opzij zetten, wees ik haar ongevraagd. Bonus, dertiende maand, bijverdiensten allemaal sparen voor moeilijke tijden. Dat blijkt altijd verstandig.
Maaike hield zich stil. Op zich mocht ze mij, simpel, recht voor zn raap, opgegroeid zonder veel misbaar. Toch dacht ze voor zichzelf: wie leeft voor moeilijke tijden, trekt ze juist aan.
De avond verliep verder prettig, al probeerde ik subtiel het onderwerp geld uitgeven een paar keer aan te snijden. Maaike had direct door dat ik het over haar heb.
Wanneer bent u eigenlijk voor het laatst naar een manicure geweest, mevrouw van Dongen? vroeg ze opeens.
Ik? Nog nooit. Ik zorg thuis dat mn handen schoon zijn, dat is wel genoeg.
Niemand leek echt op te merken hoe ongemakkelijk dat momentje was. Maar Maaike vond het sneu voor mij, denk ik. Je hebt twee zonen die goed verdienen, en je spaart nog steeds elk dubbeltje voor anderen.
Onderweg naar huis later vroeg Maaike aan Daan: Zorgde je moeder wel eens goed voor zichzelf?
Nou Ze heeft lekker gekookt, kijkt tv, ze gaat soms op de koffie bij de buurvrouw. Wat bedoel je dan?
Nou je zou haar toch een keer meenemen naar de bioscoop, het theater, uit eten…
Ah joh, dat hoeft ze niet hoor, maak je niet druk.
Maaike zei niets meer. In haar hoofd vergeleek ze mij met haar eigen moeder, die zich, ook als het krap was, een leuk kapsel gunde, een nieuwe jurk, een abonnement op het Stadsschouwburg voor de gezelligheid.
Maaike besloot: ik ga haar één keer laten ervaren hoe het is om een beetje van het leven te genieten. Niet altijd maar wachten op kleinkinderen of zorgen voor anderen.
Een paar dagen later belde ik haar. Zin om samen door de stad te wandelen? Kopje koffie? En heel kort even langs de salon? Ik moet even langs de schoonheidsspecialiste, je kunt direct wat leuks doen.
Joh, dat hoeft toch allemaal niet… Ik kan ook gewoon in de foyer wachten of even buiten zitten.
Waarom zou u wachten? In een uurtje kun je ook een fijne manicure en handmassage nemen. Gewoon voor jezelf.
Na veel overredingskracht stemde ik uiteindelijk in. Maaike belde haar vertrouwde salon en legde alles uit.
Meiden, willen jullie mijn schoonmoeder extra vertroetelen? En als ze vraagt naar de prijs alles is al door mij betaald. Misschien wordt ze vaste klant!
Op de afgesproken dag sleepte Maaike me bijna de salon in. Alleen een halfuurtje toch? Al betaal ik het zelf maar gewoon!
Nadat ik door een vriendelijke medewerkster meegenomen werd, dook Maaike gewoon het wachtruimte in met haar telefoon. Ze had niets gereserveerd voor zichzelf vandaag.
Twee uur (!) later kwam ik als herboren terug. Ontspannen en met frisse handen en nagels. De medewerkers hadden hun best gedaan.
Och Maaike, wat een verwennerij! Ze serveerden zelfs kruidenthee en lekkere koffie. Maar het zal vast duur zijn? Hoe kan jij dat allemaal betalen?
We hebben een actie vandaag! onderbrak de receptioniste ons. Als u iemand meeneemt, is uw behandeling gratis. Dus het kost u niks!
Daarna dronken we samen cappuccino bij een koffietentje op de hoek. Ik leunde achterover in de stoel.
Zullen we er gewoon een gewoonte van maken af en toe samen zoiets te doen? stelde Maaike voor. Er zijn voor vaste klanten altijd fijne kortingen.
Het was heerlijk, moest ik toegeven. Nooit geweten dat het zo fijn kon zijn.
Had je veel eerder moeten proberen!
Vroeger kon dat niet, met kleine kinderen. Mijn man, God hebbe zijn ziel, was altijd heel zuinig. Daarna kwam het er gewoon niet meer van.
Maar nu heb je geen reden meer om niet te gaan. Gewoon, voor de gezelligheid.
Nou vooruit, af en toe met jou mee dan.
Zo kreeg ik de smaak te pakken. Dankzij de tact van Maaike werd ook mn kledingkast stukje bij beetje opgefristelke keer met prijzen die ze expres flink naar beneden afrondde.
Ze wist Daan over te halen om samen met hun moeder uit eten te gaan. Niet veel later gingen we samen naar de bioscoop. En voor Kerst kreeg ik van haar, heel lief, een abonnement op de Schouwburg Haarlem.
Je bent gewoon helemaal opgebloeid! zeiden de buurvrouwen telkens.
Ach, de jeugd houdt je jong, glimlachte ik dan bescheiden.
En warempel, nu ik op pensioen ben, voelt het alsof mijn jeugd een klein beetje opnieuw begonnen is.
