SCHOONDOCHTER
Vandaag had ik de tafel prachtig gedekt en net de schaal met geroosterde eend neergezet, toen ik zuchtend uit het raam keek. Elk moment zouden mijn zoons met hun vrouwen arriveren.
Onlangs was mijn jongste getrouwdde bruiloft was bescheiden, helemaal volgens de huidige tijdsgeest. Zelf had ik het anders gedaan, groots willen vieren. Mijn man en ik waren vroeger gewoon even langs het stadhuis gegaan en pas een jaar later, toen we het konden betalen, twee smalle gouden ringen gekocht. Voor onze kinderen wilden we toen een echt feest. Maar goed, zij moeten zelf die beslissingen maken.
“Ze heeft eigenlijk maar één mankement ze is wel héél verzorgd,” dacht ik laatst. Maar ik had al besloten daar met haar zelf eens over te praten.
Mijn schoondochter, Noor, is verder een prima meisje. Ze behandelt mijn zoon Govert goed en heeft hem zelfs aan een geweldige baan geholpen. En ze spoort hem aan om carrière te maken iets wat hij vóór zijn dertigste nooit zelf leek te willen. Ik maakte me daar best zorgen om, maar dankzij Noor is dat allemaal veranderd.
Er is alleen dat ene puntje: die eindeloze aandacht die ze aan zichzelf besteedt! Ze loopt de schoonheidssalons af voor kapsels, kleuring, massages, mani- en pedicures. Al dat geld dat daar in euros aan opgaat! Zo hoort een getrouwde vrouw met kinderen in mijn ogen niet te leven. Denk je toch: zouden de kinderen straks op oude schoenen moeten lopen omdat zij haar nagels wil laten doen? Zelf stak ik altijd het gezin boven mijn eigen behoeften, zeker nadat mijn man overleed. Mijn zoons hadden, hoe volwassen ook, altijd nog financiële steun nodig.
Mijn overdenkingen werden onderbroken door de bel. Daar was de jeugd. Noor kwam binnen alsof ze aan de Amsterdam Fashion Week meedeed haar haar perfect gestyled, haar handen stralend, subtiel make-up door een ervaren visagist.
Wat ben je mooi, Noor! riep ik met oprechte bewondering, al kon ik een lichte ondertoon niet helemaal vermijden. Is dat pak nieuw?
Ja, gisteren gekocht, antwoordde ze zonder blikken of blozen. Op mijn werk kreeg ik een flinke bonus!
Die kan je beter opzijzetten, kon ik het niet laten. Bonussen, vakantiegeld, dertiende maand spaar het voor een regenachtige dag. Je weet maar nooit.
Noor glimlachte en zei niets. Ze waardeerde mijn eenvoud en inzet voor het gezin, maar diep vanbinnen geloofde ze dat een regenachtige dag juist komt als je er altijd op voorbereid bent.
De avond verliep gezellig, maar ik kon het toch niet laten een paar keer voorzichtig te hinten op het nut van sparen. Noor voelde zich duidelijk aangesproken.
En u dan, heeft u ooit een manicure gedaan? vroeg ze plots.
Ik? hakkelde ik. Nee, nooit. Ik maak mijn handen schoon, meer hoeft toch niet.
Niemand leek het gesprek op te merken, maar Noor vond het sneu. Dat ik, na twee zoons te hebben grootgebracht en altijd op de centjes te letten, nou niet eens iets aardigs voor mezelf deed!
Onderweg naar huis vroeg Noor aan Govert: Jullie nemen je moeder nooit eens mee naar de bioscoop, of een restaurant?
Ach joh, daar zit ze echt niet op te wachten.
Noor viel stil. Ze dacht aan haar eigen moeder, die ook in magere tijden zichzelf een fijne kapsel en een nieuw jurkje gunde. Ze had zelfs altijd een kaart voor het Haagse theater gewoon voor de lol.
Noor vond dat ik, als schoonmoeder, het recht had íéts van het leven te genieten, in plaats van voor de tv te wachten tot de kleinkinderen kwamen.
Na een paar dagen belde ze me. Ze wilde samen de stad in voor koffie en, nu we toch bezig waren, samen een salon bezoeken. Even snel een behandeling uitzoeken; ze trakteerde.
Ach kind, doe niet zo gek. Ga jij maar, ik wacht wel in de hal of buiten.
Waarom zou u wachten? Een half uurtje of een uurtje kan best nuttig ingevuld worden. Zullen we samen voor een manicure gaan? En misschien een fijne handmassage?
Met enige tegenzin ging ik akkoord. Noor had de salon al gebeld en alles uitgelegd. Zorg ervoor dat mijn schoonmoeder eens echt verwend wordt, ze mag alles kiezen wat ze wil. Over de prijs: zeg gerust dat ik het al geregeld heb. Ze hoeft nergens aan te denken.
Die middag werd ik door Noor afgeleverd en aan de handen van de medewerksters overgedragen. Het duurt maar een half uurtje, toch?, vroeg ik lichtjes zenuwachtig. En hoeveel kost het eigenlijk?
Noor nestelde zich met haar telefoon in de lounge. Zelf had ze geen afspraak, maar beantwoordde mailtjes. Ze gebruikte haar vrije dag gewoon praktisch.
Toen ik na twee uur weer naar Noor liep, voelde ik me herboren. De medewerkers hadden hun best gedaan; er was zelfs verse muntthee en goede koffie aangeboden.
Wat zal dit allemaal wel niet kosten? vroeg ik fluisterend aan Noor.
Weet u, vandaag is er een speciale actie, greep de receptioniste direct in. Brengt u een vriendin mee, dan is haar behandeling geheel gratis! U hoeft dus niets te betalen.
Samen gingen we daarna een koffietje drinken op het terras. Ik nam een slok cappuccino en leunde ontspannen achterover.
Zullen we vaker zulke uitjes organiseren? stelde Noor voor. Ze hebben vaak leuke kortingen voor vaste gasten. U vond het toch zeker leuk?
Heel leuk, gaf ik toe. Ik had nooit verwacht dat ik het zo fijn zou vinden.
Had u dat niet eerder moeten proberen?
Vroeger… Tja, met kleine kinderen en een man die elke uitgave streng in de gaten hield, zat het er gewoon niet in. En daarna werd het meer een gewoonte; ik dacht er niet meer aan.
Nu heeft u een reden! knipoogde Noor. En ik ben graag uw gezelschap.
Nou ja, voor jou wil ik soms wel mee.
Zo kwam het dat we samen vaker naar de salon gingen. Noor hielp me subtiel aan een nieuwe garderobe, altijd zogenaamd voor belachelijk lage bedragen. Ze overtuigde Govert om me eens mee uit eten te nemen. Daarna gingen we ook gezamenlijk naar de bioscoop. En met de jaarwisseling kreeg ik van Noor een abonnement op het theater in Utrecht.
Je lijkt wel tien jaar jonger! riepen de buurvrouwen als ze me zagen.
Tja, de jeugd sleept je mee, glimlachte ik bescheiden.
En eerlijk? Ik voelde me inderdaad weer jong nu ik, moeder van twee volwassen mannen, eindelijk aan mezelf mocht denken. Op mijn leeftijd is het nooit te laat om te genieten, leerde ik een beetje aandacht voor mezelf had ik allang verdiend.
