Ik zoek een pittige, energieke vrouw, geen leeftijdsgenoot: Op je vijftigste is het al niet meer hetzelfde Een 55-jarige vrijgezel verzwijgt 7 jaar en een buikje, maar is beledigd als hij de leeftijd van een vrouw hoort…
Ik heb een vrouw nodig die niet ouder is dan tweeënveertig. Echt, dat is mijn absolute maximum. Al helemaal als ze dan ook nog oogt alsof ze vijfendertig is. Vrouwen van vijftig? Nee hoor, Joost, dat is niet te doen. Ik wil energie en pit, geen leeftijdsgenoot.
Zelf ben ik misschien geen Jeroen Krabbé, maar van binnen voel ik me achtentwintig. En trouwens, een man wordt met de jaren alleen maar waardevoller, vrouwen… nou ja, je snapt het wel.
Samen met mijn vriendin Marleen zat ik aan het tafeltje ernaast. We waren na het sporten even snel een broodje haring halen en bespraken een nieuwe voedingshype, toen onze conversatie bruut onderbroken werd door die man en zijn ego-opvoering.
Heb je dat gehoord? grinnikte Marleen zacht. Alsof hij zichzelf op Marktplaats aanbiedt, maar dan met korting wegens kleine gebruikssporen.
Sst, glimlachte ik, dit is gewoon live cabaret. Laten we luisteren.
De man ratelde vrolijk verder:
Kijk, ik eet geen kliekjes, hè. Principieel. Mijn vrouw moet elke dag vers koken. Zolang ik alleen ben, doe ik het zelf wel even, een portie hutspot of zo, ben niet van porselein. Maar als het serieus is, dan moet zij het doen: erwtensoep, gehaktballen, appeltaart. En ze moet ook slank zijn, natuurlijk. Contrast vind ik mooi: ik de stoere man, zij lekker klein en elegant.
En kinderen dan? vroeg zijn vriend voorzichtig, die zijn stoerheid met opgetrokken wenkbrauw inspecteerde. Jij hebt toch al volwassen kinderen? De kleinkinderen komen er al bijna aan.
Ik hoef geen nageslacht meer, genoeg aan mn eigen kroost. Ik zoek een maatje voor mn ziel. En voor mn lijf. Iemand die van boswandelingen houdt, fietsen in de duinen Of op zn minst een keertje meegaat naar het vakantiehuisje in Drenthe.
Ik verslikte me bijna in mijn sinaasappelsap. De duinen? De man is waarschijnlijk nog nooit verder gelopen dan de Albert Heijn om de hoek.
Wedden dat hij straks bij mij komt aankloppen? fluisterde ik, met een brede knipoog.
Mn god, Vera, meen je dat? Jij bent toch geen tweeënveertig meer.
Sssst, dit is een sociaal experiment. Ik ben benieuwd hoever zijn zelfoverschatting reikt.
Een kennismaking was niet moeilijk te regelen. We wisselden nummers uit en diezelfde avond appten we of we elkaar al jaren kenden.
Online noemde hij zich Macho48.
Zijn profielfoto was minstens tien jaar oud: ingetrokken buik, leasebak op de achtergrond, blik strak vol zelfvertrouwen.
Na een paar dagen stelde Jurgen voor om af te spreken.
Hij kwam in zijn feestpak, waarvan de knopen duidelijk te lijden hadden onder de druk van zijn gezellige buikje.
Vera, glimlachte hij met zijn iets-te-vaak-bijt-gebleekte tanden. Wat zie je er prachtig uit vandaag.
Dankje, Jurgen, knikte ik netjes. Jij ziet er ook heel representatief uit.
We spraken nog een paar keer af.
Voor mij was het vooral acteren: ik luisterde aandachtig naar zijn verhalen over zijn zakenimperium (een bloemenkraam) en over hoe hij bijna een nieuwe auto had gekocht (maar tóch besloot te investeren in een nieuwe luifel), en hoe belangrijk huiselijkheid voor een man is.
Bij een wandeling in het park begon hij na honderd meter al hevig te puffen, maar verklaarde doodleuk dat het onderdeel was van een speciale ademhalingstechniek.
Toen kwam hét moment.
Jurgen, helemaal tevreden dankzij een goed diner en overgoten met mijn complimentjes, vond de tijd rijp voor de volgende stap.
Vera, zei hij, terwijl hij mijn hand pakte. Jij bent perfect: slank, ondernemend, jong. O ja, ik moet je iets opbiechten Ik ben geen achtenveertig.
Echt? fronste ik met opgetrokken wenkbrauw. Hoe oud ben je dan?
Vijfenvijftig, fluisterde hij, adem in, spanning in de lucht. Maar ik zie er toch nog goed uit?
Absoluut, Jurgen! riep ik enthousiast. Je lijkt hooguit vierenvijftig! Ervaring is ook wat waard, hè, levenservaring.
Hij bloeide helemaal op.
Gelukkig maar! Was er toch onzeker over. Maar goed, ik heb mijn principes: vrouwen boven tweeënveertig is voor mij echt te oud. De energie is dan op. Jij bent geweldig, een meisje in hart en nieren.
Dankjewel lieverd, zei ik en aaide zijn kale hoofd. Wat een toeval, ik heb óók een klein geheimpje.
Oh? vroeg hij argwanend. Kinderen? Schulden?
Nee, joh. Mijn leeftijd.
Zijn gezicht verstijfde.
Hoezo? Ben je geen tweeënveertig?
Bijna.
Achtendertig? probeerde hij hoopvol.
Ik haalde mijn paspoort uit mijn tas en schoof m naar hem toe.
Open maar, Jurgen.
Met trillende vingers klapte hij het document open en staarde zwijgend naar het geboortejaar.
1975.
V-vijftig? fluisterde hij, terwijl het rood uit zijn gezicht trok. Je bent vijftig?
Precies, Jurgen. Mijn jubileum vierde ik twee maanden geleden nog.
Zijn handen gleden van het paspoort. Hij keek naar me alsof ik plotseling in Rapunsel was veranderd.
Maar hoe dan? Je ziet er
Uit als een vrouw die voor zichzelf zorgt, Jurgen. En geen frikandellen eet bij elk station.
Maar dit is bedrog! riep hij verontwaardigd. Ik zei toch: tot tweeënveertig. Mijn principe! Ik kan niet met een leeftijdsgenoot daten.
Ik ben trouwens geen leeftijdsgenoot. Of viel je soms ineens dood van mijn authentieke ouderdom?
Jurgen werd vuurrood.
Maar het idee Vijftig. Dat is bijna pensioen, hè.
Oud zijn, Jurgen, dat ben je als je hoofd geen werkelijkheid meer aankan, lachte ik terwijl ik opstond. En ik ben een vrouw in de bloei van haar leven. Sterker nog, ik heb net wat geleerd.
Wat dan? vroeg hij met waterige ogen.
Dat ik, als vijftigjarige, een man zoek. Geen verzamelpakket met issues, buikje en bloemenkraam. Jij overleeft mijn vuur niet, je vlamt al af bij poging één.
Ik pakte mijn paspoort en wandelde naar de uitgang.
Vera! riep hij me na. Wacht! En hoe zit het met ons?
Wat ons? zei ik over mijn schouder. Volgens jouw eigen logica zijn we leeftijdsgenoten, en jij zoekt iemand jong. Succes met zoeken. Misschien vind je iemand die haar bril vergeet op te zetten.
Buiten in de frisse lucht sloot ik mijn jas.
In de auto beneden zat Marleen te wachten.
Nou? vroeg ze, toen ik instapte. Heeft hij zijn ware aard laten zien?
En of, lachte ik. Zijn gezicht toen ik hem mijn paspoort gaf! Alsof ik hem vertelde dat haring niet in de supermarkt groeit.
En, hoe liep het af?
Hij blijft gewoon op zoek naar die jonge vrouw en zal zichzelf nog wel even kwellen. Maar wij gaan iets leuks doen. Ik heb straks een date met een normale man. Hij is vijfenveertig en boeit het helemaal niet wat er in mijn paspoort staat.
En Jurgen? Die zit vast nog steeds op zijn datingapp. Profiel ge-update: Ik zoek een eerlijke vrouw, strikt onder de veertig. Foto? Nog altijd diezelfde van tien jaar geleden.
Waarom zijn sommige mannen toch zo bang voor vrouwen van hun eigen leeftijd? En is het nou handig je leeftijd te verzwijgen voor een relatiekans, of kun je maar beter direct eerlijk zijn?
