Ik zoek een vlotte en energieke vrouw, geen leeftijdsgenoot: Op je vijftigste is het toch echt niet meer wat het was Een 55-jarige vrijgezel loog over zijn leeftijd én zijn buik, maar was vervolgens diep beledigd toen hij de leeftijd van de vrouw ontdekte
Ik heb een vrouw nodig die niet ouder is dan tweeënveertig. Dat is echt mijn max. En dan nog, alleen als ze eruitziet als hooguit vijfendertig. Op je vijftigste? Nee joh, dat is al niets meer, Paul. Ik zoek een fitte, pittige vrouw, geen leeftijdsgenoot.
Ikzelf, ja misschien zie ik er niet uit als Rutger Hauer, maar van binnen voel ik me achtentwintig, hoor! En zeg nou zelf, mannen worden alleen maar meer waard naarmate ze ouder worden. Vrouwen nou ja, je snapt het wel.
Lenie en ik zaten toevallig aan een tafeltje vlakbij en waren eigenlijk gewoon per ongeluk publiek geworden bij dit eenmansoptreden. We waren snel iets gaan eten na het sporten en zaten enthousiast een nieuw dieet door te nemen, toen dit mannelijke betoog ons gesprek onverhoeds onderbrak.
Heb je dat gehoord? fluisterde Lenie grinnikend. Een koopje op Marktplaats zeker, straks gratis op te halen.
Ssst, lachte ik terug. Dit is live theater. Ik wil weten hoe het afloopt.
Ondertussen ging de monoloog vrolijk door:
Kijk, ik eet nooit iets van gisteren. Principieel. Een vrouw moet elke dag vers koken. Zolang ik alleen ben, lukt het me nog om zelf stamppot te maken hoor, ik ben geen watje. Maar als het om een relatie gaat: dan wil ik soep, gehaktballen, appeltaart. Én ze moet slank zijn. Ik wil contrast: ik ben de degelijke man, zij moet fijn en klein zijn.
En kinderen dan? vroeg zijn vriend voorzichtig, duidelijk vol ongeloof naar de forse degelijkheid tegenover zich kijkend. Jij hebt al volwassen kinderen, kleinkinderen wellicht straks?
Aan erfgenamen heb ik geen behoefte meer, daar heb ik er genoeg van. Ik zoek een levensmaatje voor de gezelligheid én de romantiek. Energiek, zodat we samen het bos in kunnen, of naar de Waddeneilanden. Of op zijn minst naar het huisje in Drenthe.
Ik verslikte me bijna in mn appelsap. Naar de Waddeneilanden? Deze vent komt volgens mij nooit verder dan het AH om de hoek.
Len, wedden dat hij mij straks aanspreekt? fluisterde ik, met een knipoog.
Meen je niet? Lenie keek me stomverbaasd aan. Vera, jij bent toch al lang over de veertig?
Ssst, ik legde mijn vinger op mijn lippen. Pure psychologie-experiment, dit. Ik wil onderzoeken hoe groot die zelfbegoocheling bij mannen is.
Een ontmoeting regelen bleek werkelijk een eitje. Even later wisselden we telefoonnummers uit, en die avond smsten we alsof we elkaar al jaren kenden.
Op Tinder noemde hij zich Macho48.
Zijn profielfoto was minstens tien jaar oud: ingehouden buik, een dikke BMW op de achtergrond, en een blikken vol zelfvertrouwen.
Na een paar dagen vroeg Jeroen of we zouden afspreken.
Hij kwam opdagen in zijn zondagse pak. De knopen van zijn colbert hadden het zwaar te verduren met zijn indrukwekkende buik, die fier naar voren stak.
Vera, zei hij met een brede glimlach (waarbij zijn gebit niet bepaald zijn mooiste kant bleek). Je ziet er geweldig uit vanavond.
Dank je, Jeroen, zei ik verlegen. Jij ziet er ook heel representatief uit.
We spraken daarna nog een paar keer af.
Voor mij werd het vooral een test van mijn acteertalent. Met grote interesse luisterde ik naar zijn verhalen over zijn zakenimperium (zijn marktkraam op de Albert Cuyp), de bijna gekochte auto (maar toch in zijn onderneming geïnvesteerd), en hoe belangrijk gezellige huiselijkheid is.
We wandelden door het Vondelpark en na maar honderd meter was hij compleet buiten adem. Zelf vond hij het een specifieke ademhalingstechniek.
En toen kwam het grote moment.
Jeroen, een beetje week geworden van het etentje en mijn complimentjes, vond het tijd om het wat serieuzer te maken.
Vera, begon hij terwijl hij mijn hand nam, je bent ideaal voor mij: slank, gezellig, jong. O ja, trouwens: ik moet iets bekennen Ik ben niet acht-en-veertig.
Echt niet? ik trok een wenkbrauw op.
Nee, vijfenvijftig, zuchtte hij, klaar om mijn reactie te peilen. Maar ik ben toch nog hartstikke goed bewaard gebleven?
Absoluut, Jeroen! riep ik opgewekt. Je lijkt wel nou, hooguit vier-en-vijftig hoor! Ik hou wel van een man met ervaring.
Hij begon onmiddelijk te glimmen van trots.
Mooi, dat was dus nergens voor nodig om me zorgen te maken. Maar ik ben wel streng: vrouwen boven de tweeënveertig, dat trekt mijn energie gewoon niet. Maar jij bent vuur, een echte jonge vrouw.
Dank je, lieverd, ik streek liefdevol over zijn bijna kale kruin. Trouwens, ik heb zelf ook een kleine bekentenis.
O, wat dan? Hij klonk opeens bezorgd. Kinderen? Schulden?
Nee, joh. Het gaat om je favoriete onderwerp: leeftijd.
Jeroen werd meteen gespannen.
Je bent toch niet ouder dan veertig?
Bijna.
Zoveel dertig? vroeg hij, hopend op een wonder.
Ik pakte mijn paspoort uit mijn tas en schoof het naar hem toe.
Kijk maar even, Jeroen.
Met trillende vingers opende hij het document en bleef lang staren naar de geboortedatum, terwijl hij zachtjes begon te rekenen.
1975 was het.
Vijf-tig fluisterde hij, lijkbleek. Jij bent ook vijftig?
Precies, Jeroen. Anderhalve maand geleden had ik mijn jubileum.
Het paspoort gleed uit zijn handen en hij keek me aan alsof ik net in een boze heks was veranderd.
Maar Hoe dan? Je ziet er toch helemaal niet zo uit?
Als een vrouw die haar best doet, Jeroen. En geen frikandellen eet op de bank.
Maar dat is toch gewoon bedrog! riep hij verbolgen. Ik heb het toch gezegd: niet ouder dan tweeënveertig. Daar trek ik de lijn. Ik kan niet daten met iemand van mijn eigen leeftijd.
Ik ben ook ouder dan jij, trouwens. Maar goed Je had er geen moeite mee toen je het niet wist, toch? Of stort nu ineens het zand uit mn mouwen?
Hij liep rood aan.
Nee, maar gewoon vijftig. Dat is bijna AOW, joh.
Oud zijn, Jeroen, is als je geest niet meer met de tijd mee wilt. Ik stond rustig op. Ik ben een vrouw in de bloei van haar leven. En weet je, ik ben ook tot een inzicht gekomen vandaag.
O ja? keek hij me vragend aan.
Dat een vrouw van vijftig ook recht heeft op een realistische man. Niet eentje met een lading complexen, een buik en een marktkraam. Jij houdt mijn vuur niet bij. Je zou verbranden bij de eerste vlam.
Ik stopte mijn paspoort weer in mijn tas en liep naar de uitgang.
Vera! riep hij. Wacht nou! En wij dan?
Wij? draaide ik me om. Volgens jouw logica zijn wij leeftijdsgenoten. Maar jij zoekt toch een jongere vrouw? Ga maar zoeken. Wie weet vind je iemand met wazig zicht.
Buiten stond Lenie al te wachten in de auto.
Nou? Hoe ging het? vroeg ze meteen toen ik instapte. Heeft hij kleur bekend?
Nogal, schoot ik in de lach. Vooral toen ik mijn paspoort liet zien. Je had zijn gezicht moeten zien, als een kind dat hoort dat Sinterklaas niet bestaat.
En, hoe eindigde het?
Hij blijft zoeken naar zijn jonge droomvrouw en blijft zich druk maken. Maar wij gaan het vieren. Ik heb vanavond nog een date met een normale vent. Hij is vijfenveertig en vindt mijn leeftijd compleet onbelangrijk.
Intussen zit Jeroen vast nog steeds op Tinder. Heeft zijn profiel aangepast: Op zoek naar een vrouw, strikt onder de veertig. Eerlijk graag! En uiteraard staat er nog steeds dezelfde foto met zijn BMW.
Waarom denk jij dat mannen soms zo bang zijn voor vrouwen van hun eigen leeftijd? En moet je je leeftijd verzwijgen voor een kans op liefde, of kun je beter meteen eerlijk zijn?
