Daan had al sinds de basisschool een zwak voor Marijke, en ze spraken af om later te trouwen.
Daans moeder, Annemarie de Vries, die de kraamafdeling van het ziekenhuis leidde, keurde de keuze van haar zoon af. Ze had altijd een voorkeur gehad voor de verpleegster Christel en hoopte dat Daan haar zou nemen een dochter van een artsenfamilie die door zowel het personeel als de patiënten werd bewonderd.
Na hun diplomas ging Daan naar de geneeskunde en Marijke naar de opleiding vertaalwetenschappen om Engelse vertaler te worden, net als haar moeder en grootmoeder. Hun klasgenoten besloten de mijlpaal in de natuur te vieren en gingen naar het landhuis van Daans familie in de Veluwe.
Bijna een hele maand verbleven ze daar en wilden ze niet meer weg. Maar de colleges begonnen weer, en er moest gestudeerd worden.
In de herfst fluisterde Marijke tegen Daan:
Ik ben zwanger. Hoe reageer je?
Natuurlijk draag ik je in mijn armen naar het gemeentehuis.
Ik ben niet alleen en ik weeg al een heel eind.
Een sportman laten schrikken? Ik worstelde op de middelbare school. Voor mij ben je zo licht als een veertje, lachte Daan opgelucht.
Hoe gaan we nu met de studie om?
Dat moet je even uitzoeken. Na de bevalling neem je een jaar vrij, net als mijn moeder. Zij kreeg mij op negentien en regelde alles. Maar laten we nu wel meteen afspreken: na de bruiloft ga je bij ons intrekken. Houd afstand van je moeder, want ik weet dat ze je niet zal accepteren ze is een echte karaktervrouw.
Alleen voor jouw gemoedsrust, Marientje, stemde Daan in.
Daan en Marijke deden hun aanvraag bij de gemeente en gingen daarna elk hun eigen weg naar huis. Bij Marijke thuis zaten gasten, waaronder de vriend van haar vader met zijn vrouw en hun zoon Alexander, zestien, maar al wat ouderlijk.
Thuis vertelde Daan zijn ouders over het nieuws en vroeg hen de bruiloft voor te bereiden.
Annemarie voelde zich niet prettig bij het vooruitzicht en ging s avonds naar de ouders van Marijke om een rel te veroorzaken. Ze belde meerdere keren aan, maar niemand deed de deur open. In de woonkamer stond al een tafel klaar en er speelde muziek die aan de belklank deed denken, waardoor niemand de klop opmerkte. Alexander, die net onder de douche stond, hoorde de bel en, verwonderd dat niemand reageerde, wikkelde een handdoek om zich heen en deed de deur open.
Annemarie staarde even verward, drukte haar telefoon op record en filmde de gang, met Alexander in zijn badjas als hoofdrolspeler.
Kom je hier kijken naar Anna Nikolaevna? vroeg Sasha, die niet begreep wat Annemarie met haar telefoon deed.
Niet meer, antwoordde de vrouw, terwijl Annemarie haastig de trap afdaalde.
Thuis liet ze de opname aan Daan zien en benadrukte dat het lang had geduurd voordat de deur openging.
Herken je de gang van Marijke? Het is nog steeds onduidelijk met wie ze zwanger is.
Ik snap het, mam. Je had gelijk. Zij is niet de juiste voor mij.
Daan stuurde een boze sms naar Marijke, schakelde daarna zijn telefoon helemaal uit. Marijke begreep niets, maar kon Daan niet bereiken, dus ging ze, ondanks het late uur, naar zijn huis.
Annemarie verwachtte dat Marijke naar haar zoon zou komen voor een verklaring en hield haar in de gaten vanaf het raam. Toen ze de meisjes zag, rende ze naar de gang en opende zelf de deur. Ze liet Marijke niet binnen, stapte op de tussenverdieping en riepen:
Wat wil je van Daan? Hij slaapt al. En jij, die twee gezichten draagt? Ga maar verder met andere jongens!
Ze sloeg de deur achter zich dicht en vervolgde haar weg naar haar eigen appartement.
Marijke begreep er niets van, barstte in tranen uit en ging op een stap zitten. Na een tijdje keerde ze terug naar huis. In de keuken waste haar moeder, Anna, de afwas, en de tranende dochter omhelsde haar.
Lies, wat is er mis? Het huwelijk komt eraan, je zou blij moeten zijn.
Mama, er komt niets meer, behalve dat ik zijn kind draag. Het lijkt erop dat jouw moeder een rel heeft veroorzaakt toen ze hoorde dat we voor het huwelijk waren ingeschreven, vertelde Marijke, terwijl ze het bericht van Daan liet zien waarin hij over een onbekende Marijke sprak.
Als Daan zich zo gedraagt, blijft hij de wensen van zijn ouders volgen. God heeft hem van jou weggehouden. Wij zullen het kind zelf opvoeden, troostte haar moeder.
Na de breuk met Daan had Marijke een zware zwangerschap. Ze werd op het moment dat haar ouders werkten, naar de kraamafdeling gebracht. Doodzinnig werd het kind onder narcose geboren, en later kreeg Marijke te horen dat de baby doodgeboren was.
Na het papierwerk kreeg het overleden kind terug en legden de ouders het in een sarcofaag. Ze begroeven het later. Marijke was nog in de kraamafdeling, waardoor ze de begrafenis miste.
Daarop verkochten Daans ouders snel hun appartement en verhuisden uit de buurt.
Het is beter zo, dochter. Je kreeg alleen maar gedoe met Daan, en hij liep er met een arrogante blik langs.
Ik hoop ook, mam, dat ik hem sneller kan vergeten.
Acht jaar later werkte Marijke als vertaler bij een klein vertaalbureau, toen Daan plotseling haar kantoor binnenstapte.
Waarom verschijn je nu weer in mijn leven? Ik ben je al lang vergeten.
Het spijt me, maar een tragedie heeft mij naar jou geleid.
Dat is vreemd, Daan. Je moeder is prima. Ga naar haar met je problemen. Ik heb geen tijd voor je. Ga alstublieft uit mijn kantoor.
Marijke, ik smeek je, luister even. Het is belangrijk voor ons beiden. Ik wacht bij het café aan de overkant na mijn werk.
Ik kom alleen uit nieuwsgierigheid, antwoordde Marijke, terwijl ze haar blik op het computerscherm richtte en Daan liet weten dat het gesprek voorbij was.
Die avond ontmoetten Daan en Marijke elkaar weer.
Sorry, Marijke, maar mijn zoon is ziek en hij heeft een donor nodig.
Je belt de verkeerde deur, Daan. Je moeder heeft hier meer middelen.
We hebben gewacht, maar er is geen donor. Ik heb zelfs mijn appartement te koop gezet. Jij bent moeder, je hebt meer kans om ons kind te helpen.
Is dit een grap? Onze zoon is overleden. Mijn ouders hebben hem begraven.
Hij leeft, hij is al acht jaar oud.
Hoe kan dat?
Herinner je je de dag dat we ons huwelijksaanvraag deden?
Ik zal je nare bericht nooit vergeten.
Daan herhaalde het verhaal dat zijn moeder hem had verteld over wat ze in haar appartement had gezien. Marijke vertelde wie Sasha was, en Daan bleekte. Hij hield nog steeds van Marijke, maar was nooit getrouwd. Ook zij was ongehuwd gebleven, bang om nog een levend kind te krijgen na het dubbele verdriet.
Daan, laten we teruggaan naar ons zoon. Wat deed jouw moeder?
Toen jij in de kraamafdeling lag, stond mijn moeder in de gang en zag jou in een rolstoel naar de operatieruimte gaan. Ze vermoedde dat ik de vader was. De test bevestigde het, maar ze wilde jou de zoon niet geven. Ik draag de schuld omdat ik daarmee akkoord ging. Mijn wrok tegen jou achtervolgde me. Blijkbaar heeft God mij gestraft, want onze zoon Bram is nu ziek.
Laten we hem testen op compatibiliteit. Als jij niet past, moet hij bloedgroepA hebben, net als ik.
Ja, ik heb typeO.
Marijkes handen trilden, haar hart bonsde toen ze hun zoon in de kliniek zag.
Bram, ik heb onze moeder gevonden. We waren lang kwijt, maar mensen hebben ons samengebracht, fluisterde Daan, terwijl Marijke sprakeloos keek.
Mama, ik heb op je gewacht en me altijd zo voorgesteld, ook al hebben we geen fotos van jou thuis.
Liefje, alles komt goed. Ik ben hier en zal alles doen om je gezond te maken, huilde Marijke en omhelsde haar zoon.
De arts zei dat Marijke een perfecte match was; Bram kreeg de behandeling en genas. Daan betaalde de kosten en verkocht het oude appartement. Nu wonen ze samen in een appartement van Marijkes ouders.
Marijke, verontschuldig me, maar we moeten trouwen en nog een kind krijgen. Ik wil het goed hebben voor onze zoon, maar de arts zei dat broers of zussen betere donoren zijn dan ouders.
Ik heb erover gelezen, Daan, en voor de gezondheid van onze kinderen sta ik open voor alles.
Zo trouwden Daan en Marijke. Naast Bram hebben ze nu twee kinderen, een zoon en een dochter.
**Levensles:** Liefde en verantwoordelijkheid kunnen door pijn en verlies heen groeien, maar alleen wanneer beide partners eerlijk blijven en elkaar vergeven, vinden ze een toekomst waarin de familie sterker wordt dan het verleden.
