Op de fabriek werd er vaak gegrapt over mijn achternaam, Van Dijk. Dat gold niet alleen voor de mannen, maar ook voor de vrouwen, vooral als ze hem voor het eerst hoorden.
Zo gebeurde het dat er op een ochtend een nieuwe vrouwelijke beveiliger bij de poort stond. Ze was een vrouw van een jaar of veertig. Toen ze mijn pasje checkte en mijn achternaam las, verscheen er onmiddellijk een brede lach op haar gezicht.
Nou zeg! Van Dijk! Je hoort toch niet vaak van dat soort achternamen, hè? zei ze plagend.
Dat zie je toch, grijnsde ik en besloot gelijk te tutoyeren, want ze leek jonger dan ik. Ze bestaan dus echt.
En waar komt dat dan vandaan, zon achternaam? vroeg ze nieuwsgierig. Van Dijk?
Ik was deze grapjes al gewend en had mijn reactie klaar.
Ach, er wordt gezegd dat ergens in mijn stamboom een overgrootmoeder van me een avontuurtje met een watergeest had. Daarna werd ze zwanger, en zo is onze familienaam ontstaan.
Tot mijn verbazing lachte ze niet, maar keek me ernstig aan. Zelf moest ik daar weer om lachen.
Meen je dit nou? fluisterde ze met grote ogen.
Natuurlijk, knipoogde ik. Vanaf die tijd hebben alle Van Dijken paranormale krachten. Dus ik zou maar uitkijken met ruzie zoeken, schoonheid. Straks kom ik vannacht wel even langs in de vorm van een kabouter en zorg ik ervoor dat je geen oog dichtdoet.
Ze keek me met een achterdochtige blik aan en zei streng: Jij hoeft mij niet bang te maken, hoor! En als je dat toch doet, weet ik je wel te vinden. Vooruit, doorlopen nu, je houdt de boel op.
s Avonds, toen ik naar huis ging, stond ze weer bij de poort. Zodra ze me zag, vertrok haar gezicht.
Hé schoonheid, waarom zo chagrijnig? grapte ik vriendelijk.
Ik ben geen schoonheid, ik heet Hester van den Heuvel! En staar niet zo! snauwde ze. Ga nou maar!
Mooi, dacht ik toen ik naar buiten liep. Nu heb ik er een vijand bij. Blijkbaar heeft ze geen gevoel voor humor
De volgende ochtend stond ze niet bij de poort. Maar tijdens de lunchpauze, in de bedrijfskantine, kwam Hester van den Heuvel rechtstreeks op mij af. Ze schoof fluisterend aan mijn tafeltje terwijl ik mijn aardappelpuree met slavink opat.
Vertel op Van Dijk! Vanacht, dat was zeker jouw werk? siste ze zacht, zodat niemand het hoorde.
Ik verslikte me haast in mijn eten.
Waar heeft u het over, mevrouw Van den Heuvel? vroeg ik geschrokken en stapte over op u. Wat bedoelt u?
Doe niet zo onschuldig, Van Dijk! Jij hebt me zelf nog gewaarschuwd, zei ze boos.
Waarvoor dan?
Dat ik geen ruzie met je moest zoeken.
En wat dan nog?
Jij zei toch dat je als kabouter langs kon komen! Nou, wie trok er afgelopen nacht aan mijn been?
Hoe bedoelt u, trok?
Ik had net wat slaap te pakken, voel ik opeens mn deken wegschuiven en word ik zo zachtjes bij mijn enkel gegrepen. Ik was doodsbang!
Kom nou, mevrouw Van den Heuvel, denkt u dat ik ‘s nachts bij u naar binnen klim en aan uw benen trek?
Hoe jij binnenkwam weet ik niet, via het raam misschien, maar ik voelde jouw hand!
Die van mij? Misschien was het uw man die u wilde plagen?
Welke man? Ik ben al vijf jaar gescheiden! Jij was het, dat kan niet anders!
Waarom denkt u dat?
Omdat je Van Dijk heet! En je overgrootmoeder met een watergeest Je zei het zelf!
Dat was een grap, zei ik wanhopig. Ik vertel die grap aan iedereen. Iedereen lacht, en u
Nou, nu mag je het oplossen ook! Ze staarde me doordringend aan. Ik heb dankzij jou de hele nacht geen oog dichtgedaan. Zodra ik indommelde, hoorde ik weer allerlei rare geluiden.
Dat zat allemaal in uw hoofd, probeerde ik haar gerust te stellen. Eerlijk, ik was het niet.
Maar Hester schudde beslist haar hoofd.
Nee, Van Dijk Jij komt hier niet zo makkelijk vanaf. Jij regelt dit maar zelf!
Wat moet ik regelen? keek ik haar verbaasd aan.
Ik heb gehoord dat je niet getrouwd bent.
En?
Dan kun jij vanavond mooi bij mij blijven slapen. Niemand die je gaat missen, toch?
Bij u? Ik snapte dr bedoeling niet direct. Wat bedoelt u precies?
Dat je vannacht mijn huisdwaalgeesten op afstand houdt! Ik ben na gisteren veel te bang in het donker en bij licht kan ik niet slapen. Snap je?
Ik begrijp het, knikte ik voorzichtig, besef dat protesteren geen zin had. Hoe laat moet ik komen?
Meteen na je shift. Dan gaan we samen, zodat je niet stiekem kan weglopen. Ik zorg voor wat te eten, dan kun je slapen, en om negen uur maak ik je wakker. Jij hoeft dan alleen maar te waken.
Dat hoef ik verder niet uit te leggen, denk ik. Na die nacht was ik Hester van den Heuvel eigenlijk niet meer kwijt. Ze bleek een goede vrouw te zijn, wat nerveus en schrikachtig misschien, maar toch vooral zorgzaam, en het klinkt gek zelfs lief. En wat heeft een man verder nog nodig? Liefde en begrip. Meer niet. Dat is de grootste les die ik heb geleerd.
