Mijn enige zoon verraste ons nogal door te vertellen dat hij wilde trouwen en dat op zijn tweeëntwintigste! Toch besloten mijn man en ik hem niet tegen te houden; wijzelf waren immers ook jong toen we trouwden. Mijn man was net tweeëntwintig geworden en ik negentien. Dus ja, sommige dingen lijken voorbestemd. Bovendien mochten we zijn verloofde graag: Maartje, een vrolijke studente die samen met onze zoon in dezelfde werkgroep zat aan de universiteit. Toen duidelijk werd dat ze serieus waren, begonnen we meteen met voorbereiden op het feest. Aangezien David ons enige kind is, vonden we het niet meer dan normaal dat we echt uitpakken voor zijn bruiloft.
Zoals het hoort, trokken mijn man en ik eropuit naar het huis van Maartjes moeder om kennis te maken met onze toekomstige schoondochter en haar familie. We hadden Maartje slechts een paar keer ontmoet als ze met David langskwam, maar verder wisten we weinig van haar achtergrond. Ze vertelde altijd dat ze samen met haar moeder woonde in een dorpje vlakbij Haarlem, dus togen we op een zaterdagmiddag naar het platteland om haar officieel te gaan vragen.
Natuurlijk hadden we van tevoren laten weten dat we kwamen. Mijn man kocht een prachtige bos tulpen, ik bakte een appeltaart, en samen gingen we op weg, best een beetje zenuwachtig voor deze belangrijke ontmoeting. Wat me meteen opviel bij aankomst, was de kraaknette tuin rondom het huis.
Het huis zelf was oud, maar brandschoon en keurig onderhouden. We werden gewaarschuwd door Ingrid, de moeder van Maartje. Bij binnenkomst voelde ik meteen dat het een warme vrouw was vriendelijk en verzorgd, en vol aandacht voor haar gasten. Ingrid had duidelijk haar best gedaan; er stond zelfgemaakte erwtensoep en allerlei lekkers op tafel. We hadden een heel gezellige middag. Maar over het huwelijk zelf kwamen we niet meteen tot een beslissing. Ingrid was daar eerlijk over: ze had niet het geld om bij te dragen aan een groot feest.
Maartje voelde zich zichtbaar ongemakkelijk toen haar moeder dit vertelde. Ook David was teleurgesteld; hij wilde het feest vooral omdat hij wist hoe erg Maartje ervan droomde. Mijn man en ik besloten dat de bruiloft door moest gaan. We beloofden David dat wij alles zouden regelen en betalen. Wat de toekomst zou brengen, zouden we dan wel zien.
We gaven Ingrid aan dat ze natuurlijk een aantal belangrijke gasten uit haar familie mocht uitnodigen. Mensen komen immers nooit met lege handen. Wat ze zouden geven in enveloppen, konden we altijd gebruiken om hun eigen maaltijden te bekostigen. Ingrid twijfelde lang of ze onze hulp moest aannemen, maar uiteindelijk wist ik haar te overtuigen; de kinderen verdienden dit geluk.
Op woensdag, vlak voor de bruiloft, werd er bij ons aangebeld. Tot mijn verbazing stond Ingrid op de stoep. We nodigden haar binnen voor een kop thee. Ze kwam wat schuchter over en pas na lang aarzelen haalde ze een witte envelop uit haar tas, met geld erin. Ze vertelde dat ze toch een lening had afgesloten bij de bank, omdat ze zich bezwaard voelde over onze genereuze aanbieding. Wij probeerden haar te overtuigen het geld terug te brengen naar de bank; we hadden gezien hoe bescheiden hun leven was in het dorp en we gunden haar geen schulden. Maar Ingrid hield voet bij stuk; ze had haar beslissing genomen.
De bruiloft werd een schitterend feest. David en Maartje straalden. Op het feest liet Ingrid opnieuw zien wat een geweldig mens ze was; niet alleen verstandig maar ook prachtig opgemaakt en gekleed bijna onherkenbaar na haar metamorfose. Ze was pas 45, al jaren gescheiden en had haar dochter alleen opgevoed. Die avond viel ze ook op bij mijn zwager, Joost. Joost is 46, al jaren gescheiden en werkt al tien jaar over de grens in België. Speciaal voor de bruiloft van zijn neef was hij teruggekomen naar Nederland.
Heel de avond bleef Joost Ingrid in de gaten houden. Na het feest vertelde hij dat hij wat langer bleef. Echt verrast was ik niet… Al de volgende zondag reden mijn man en ik opnieuw naar Ingrid, dit keer niet als ouders van de bruidegom, maar als familie van de nieuwe vrijer. Tussen Joost en Ingrid klikte het ze trouwden snel en een paar maanden later verhuisde Ingrid met hem mee naar België.
Zo werd mijn schoonzus ook echt familie, en dat voelt precies zoals het hoort. Ze is een bijzonder mens en verdient haar geluk nu meer dan ooit.
