Pensioengerechtigde vrouw Geertruida (of zoals iedereen haar noemde, Truus) van Vliet zuchtte diep terwijl ze zich moeizaam op haar andere zij draaide. Haar gewrichten deden pijn en haar voeten waren gezwollen. Ze was het zat om van het ene ziekenhuis naar het andere te strompelen en was moe van het eeuwige doktersbezoek.
Truus woonde alleen, was nooit getrouwd geweest. Heel vroeger had ze uit een jeugdliefde een zoon gekregen. Opeens ging de bel. Voorzichtig liep ze naar de voordeur en deed open.
Op de stoep stonden haar zoon Sander met haar schoondochter Kim. Naast hen, hun vierjarig zoontje Mees, die stevig zijn speelgoedauto vasthield. En een grote hond.
Mam, we zijn zo weg. We moeten snel terug. Mees en Boef blijven bij jou. Over vijf dagen halen we ze weer op! zei Sander gehaast.
Maar Ik ben ziek, ik kan haast niet lopen, ik bracht Truus moeilijk uit, terwijl ze zich vasthield aan het deurkozijn.
We hadden het liever anders gedaan, echt waar. Maar we kunnen Mees en de hond geen acht uur meenemen naar Leeuwarden. Mijn moeder… Die is er niet meer, zei Kim, haar gezicht vol tranen.
Toen begon Mees te huilen, en zelfs de hond keek verdrietig om zich heen. Truus begreep direct: Ik moet opstaan!
Een half jaar geleden was de ziekte erin geslopen.
Truus was pas 60 geworden, maar overal zag ze ouderen met een rollator of stok. Gezondheid is grillig opeens laat het je in de steek.
Ze wist dat haar ex-schoonmoeder, Annemarie de Jong, zwaar ziek was. Kims vader, Kees de Jong, was al lang geleden overleden. En nu, zomaar ineens, was ook Annemarie er niet meer ze was zelfs jonger dan Truus.
Sander en Kim waren weg. Nu zat Truus daar, met pijn in haar schouder en benen, en keek naar haar kleinzoon en de hond.
Mees hield Boef stevig vast, en de hond likte hem liefdevol.
Mees Bijt hij niet? Waarom is hij zo groot? Jullie hadden toch ook een poedel kunnen nemen, joh! Wat is dit voor beest? vroeg Truus aarzelend.
Het is een Engelse bulldog, oma. Hij heet Boef! Hij is lief, echt waar, verzekerde Mees, terwijl hij Boef aaide.
En moet je daarmee wandelen ook? Truus voelde haar hart bonzen.
Zelf had ze alleen katten gehad (en die allang niet meer), nooit een hond. Ze wist niet waar ze moest beginnen.
Haar hart deed pijn als ze dacht aan de overleden Annemarie.
Hoe zou ze dat redden, met haar pijnlijke lijf, een wervelend kind en zon grote hond?
Boef moet eten. Vlees, en soms wat groente, en alles eigenlijk. Kom oma, we moeten naar buiten! Het is al tijd! Mees zuchtte als een grote jongen en deed zijn laarsjes aan.
Truus wist niet eens meer wat ze aantrok. Mees gaf haar de riem van Boef en nam haar andere hand. Ze strompelden samen naar buiten.
Ze was al een week het huis niet uit geweest vanwege de pijn, maar nu móest ze. Ze liep, met tranen in haar ogen van de inspanning. In gedachten bad ze om kracht. Niemand anders kon dit doen. Haar kleinzoon, die hond
Boef liep netjes naast haar. Geen moment trok hij aan de lijn, hij lette niet eens op blaffende of spelende honden om zich heen.
Truus kreeg er langzaam respect voor. Toen ze langs de buurvrouwen kwam, die op hun bankje aan het roddelen waren, liep ze met rechte rug.
Heb je logés? Je zei dat je ziek was! Hoe ga je dat doen, met die jongen én zon hond? Je valt straks om, Truus! Mees, waarom ben jij bij oma? Ze is zo zwak! En dan nemen ze ook nog die hond mee. Die ouders van jou ze durven wel hoor! riep Zwaantje van de vijfde verdieping.
Truus voelde Mees hand verkrampen, en zelfs Boef keek haar waarschuwend aan.
Hou toch op met dat geklets! Jullie zijn gewoon jaloers omdat jullie nooit de kleinkinderen over de vloer hebben! Mees wilde zelf komen. En ik ben helemaal niet zo ziek! Boef is een rashond, joh, die wint shows en alles! Ga maar gewoon kletsen over iemand anders. En Sander is met Kim naar Leeuwarden om afscheid te nemen van haar moeder, niet om vakantie te houden!, snauwde Truus fel terug. Ze liep door, al deden haar benen nog zo zeer.
Niet luisteren, Mees! Oma is altijd blij met jou! fluisterde Truus, en trok hem nog even stevig tegen zich aan in de lift.
Oma Ga jij niet naar de hemel, zoals Annemarie? Mama en papa zeggen dat zij daar is. Maar dan zijn opa en zij daar, en heb ik alleen nog jou Blijf je bij mij, oma? Niet weggaan, alsjeblieft! Ik hou van jou! snikte Mees, terwijl hij haar benen vastpakte.
Och jongen Niet huilen, toe maar! Oma is voorlopig nog hier, hoor! Ik zal je zo zat worden, die ga je niet meer kwijtraken! Ik ga nog met jou naar school, blijf tot je groot bent! Oma blijft altijd bij je, Mees! zei Truus, terwijl ze hem stevig vasthield.
Met moeite maakte ze die avond eten klaar. Ze liep even naar de buurtsuper. En later nam ze Boef opnieuw uit. De hond stapte zoals altijd rustig naast haar.
Toen Mees en de hond sliepen, nam Truus haar medicijnen. Ze had het gevoel dat haar hele lichaam protesteerde, alsof ze een dag lang een sloot had moeten graven. Maar ze wist: er zat niks anders op. Ze hoorde Mees stem nog in haar hoofd. Hoe bang hij was om haar te verliezen.
Lieve Heer, geef me kracht. Laat de pijn minder worden, als het maar een beetje kan. Niet voor mezelf, voor mijn kleinzoon vraag ik het, fluisterde Truus.
De volgende dag speelden ze met autootjes, en ineens merkte Truus dat ze kruipend over de grond met Mees meedeed. Ook maakten ze samen pap. Vervolgens was het tijd om Boef te wassen: die had zich uitgeleefd in de modder.
Tot haar verbazing gaf Truus de hond spontaan een kus.
Waarom vond ik je eerst eng? Wat ben je een goed beest, Boef! Echt een kanjer van een hond! lachte ze, terwijl ze hem afdroogde.
Mees, waar komt die naam vandaan? vroeg ze nieuwsgierig.
Mees schoot in de lach. Volgens papa heetie eigenlijk Ted, maar hij is dol op gehaktballetjes. Dus noemen we hem Boef!
De dagen vlogen voorbij! Ze lazen boeken, en op haar telefoon leerde Mees zijn oma hoe ze filmpjes kon kijken. Ze oefenden letters, Mees begon zelfs woorden te schrijven. En Boef vond het heerlijk om in de leunstoel te slapen en probeerde ijsjes of stukjes kaas te scoren.
Mam, hoe gaat het? Sorry dat we je dit aandoen, maar we hadden echt geen keuze. We moeten nog een paar dagen blijven. Echt, ik weet niet hoe je het doet met Mees en de hond sprak Sander bezorgd aan de telefoon.
Maak je niet druk! Ik ben ook een oma en red me heus wel! Blijf zolang je wilt. Geef Kim wat steun, die heeft het zwaar nu zonder moeder. En mijn gezondheid we worden allemaal ouder, maar ik ben niet van suiker! Komt allemaal goed, reageerde Truus opgewekt.
Toen Sander en Kim terugreden naar Amersfoort, stelden ze zich voor dat het beroerd gesteld was met Truus: een zieke oma, moeilijk ter been, met een jongen en zon hond.
Sander Is dat jouw moeder daar niet? Kijk, ze rent! zei Kim, verbaasd.
Ja, dat is ze. Niet te geloven! lachte Sander opgelucht.
Daar midden op het plein rende Truus onhandig achter een balletje aan. Ze had in jaren niet gerend! Mees en Boef renden joelend achter haar aan.
Toen het tijd was om afscheid te nemen, klampte Mees zich huilend aan zijn oma vast.
Mees! Over twee weken kom ik naar jou toe! Dan gaan we naar het café, en naar de draaimolen! Ga je op me wachten, jongen? zei Truus, terwijl ze Mees optilde met armen die laatst nog geen waterkoker konden vasthouden.
Mam! Mees is toch veel te zwaar voor je! protesteerde Sander.
Ach joh! Mees, je wacht maar af! Dag Boef! Tot gauw! lachte Truus.
Truus is mijn buurvrouw en ze deelde dit verhaal. Ze kon nauwelijks meer lopen van de pijn, maar nu loopt ze gewoon weer. Buren kijken er nog van op!
Mees en Boef hebben mij beter gemaakt. Die pijntjes zijn niet belangrijk meer. Je mag niet gaan liggen piekeren, dan kom je er nooit meer uit. Zolang er nog kleine armpjes zijn die op je vertrouwen, heb je een reden om op te staan!
Niet alles kan een dokter genezen. Maar liefde wel. Ik dacht: hoe moet het met het kind en die hond als ik niks doe? Dus ik stond op, en ben weer gaan lopen. Omdat ik nodig ben!
Zorg dat je altijd redenen hebt om te leven! Wat er ook gebeurt, sta op. Voor die kleine handen, voor je kinderen, voor je huisdieren. Je hebt allemaal iets of iemand nodig die op jou rekent! Bid om kracht, pak jezelf bij elkaar, en besef dat je zoveel meer kan dan je denkt.
Geniet van elke dag, met een glimlach! Dat is mijn advies, adviseerde Truus aan iedereen!
Vrienden, vind je het leuk om meer van onze verhalen te lezen? Laat gerust een reactie achter en vergeet niet te liken. Dat geeft ons weer inspiratie om verder te schrijven!
