Om zes uur s ochtends werd ik uit bed getrokken door mijn man. In eerste instantie dacht ik dat het een vervelende vergissing was, maar de volgende dag gebeurde het opnieuw. Dit speelde zich af kort nadat we op bezoek waren geweest bij zijn moeder in een dorp op het platteland.
We waren pas een half jaar getrouwd, maar na deze gebeurtenis besloot ik vastberaden een scheiding aan te vragen. De reden waarom mijn man zich zo tegenover mij gedroeg, verbijsterde me totaal. Dus, laat ik uitleggen hoe het ging.
Ik ben opgegroeid in Amsterdam en heb nooit de gewoonte gehad vroeg op te staan. Tegenwoordig werk ik voor een internationaal bedrijf, waardoor mijn werktijden vaak s nachts zijn. Als het hier dag is, is het daar nacht dus ik draai vaak nachtdiensten.
Mijn man, Thijs, komt uit een klein dorp in Friesland, waar men gewend is om vroeg op te staan. Zelfs nadat hij naar de stad was verhuisd, hield hij zijn ochtendrituelen vast: hij staat elke dag om zes uur op en verwacht dat het ontbijt met roerei en koffie om zeven uur klaarstaat.
Ontbijt is bij mij altijd om zeven uur, zei hij al tijdens één van onze eerste afspraken.
Ik lachte er destijds om. Ik dacht dat dat geen probleem zou worden, zeker omdat ik na een nachtdienst gerust overdag wat kon slapen.
De eerste zes maanden van ons huwelijk ging alles prima. Ik probeerde me aan zijn ritme aan te passen als het lukte, en meestal vonden we wel een middenweg. Het leek alsof onze relatie goed zat.
Dat veranderde allemaal na het bezoek aan zijn moeder. Zijn moeder woont in een klein Fries dorp, in een oud maar gezellig huisje. Toen ik het voor het eerst zag, dacht ik dat me een idyllische tijd wachtte: huiselijke gezelligheid, lekkere appeltaart, s avonds samen aan de thee. Maar dat bleek behoorlijk anders uit te pakken.
Al na een paar uur merkte ik dat een landelijke idylle ver te zoeken was. Zijn moeder had voortdurend iets aan te merken op wat ik deed.
De problemen begonnen echt de volgende ochtend.
Die moet je gewoon wakker maken, net als wij hier altijd doen, zei ze aan het ontbijt, terwijl ik nog sliep. Zoals ik later hoorde, had Thijs besloten naar haar te luisteren, en moest ik nu ook volgens Friese traditie vroeg uit de veren.
Toen hij mij voor het eerst met kracht uit bed trok, was ik totaal van mijn stuk gebracht.
Wat is dit nou weer?! riep ik boos en geschrokken.
Je hoort de wekker nooit. Mijn moeder zegt dat dit de beste manier is om wakker te worden, antwoordde hij heel kalm.
Maar ik moet s nachts werken! Ik heb mijn slaap nodig om normaal te kunnen functioneren!
Bij ons thuis doen we dit altijd zo, zei Thijs, alsof daarmee alles opgelost was.
De volgende ochtend gebeurde exact hetzelfde. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat mijn man en zijn moeder expres tegen mij samenspanden.
Ik snapte niet hoe de man met wie ik dacht de rest van mijn leven door te brengen, zo snel onder invloed van zijn moeder kon veranderen.
Nadat we weer thuis waren, leek Thijs wel een totaal ander persoon te zijn. Steeds weer hoorde ik: Moeder weet wel hoe het hoort. Door zijn koppigheid realiseerde ik me dat onze verschillen te groot waren.
Momenteel ben ik bezig de officiële papieren voor een scheiding te regelen. Mijn geduld is op.
Wat zou jij doen in mijn schoenen? Of ben ik misschien toch te snel met mijn beslissing?
