Marloes staat de hele dag al in de keuken. Dan gaat ineens de bel. De familie van Teun is gearriveerd en ze nemen plaats aan tafel.
Waar is het vlees? vraagt zijn tante.
Daar, de gevulde gans, antwoordt Marloes beleefd.
De tante staat demonstratief op: Dat is toch geen eten! Kom, we gaan naar huis.
Teun staat zuchtend op: Jij ook altijd Ga maar alleen wonen als je niet kunt koken! Hij begint zijn spullen in een tas te doen.
Hoi, Geertje, met Marloes. Ja, ik ben het. De verbinding is slecht. Waarom ik bel? Nou, ik kom met Oud & Nieuw dit jaar niet langs, Geertje. Nee, ik kom echt niet. Hoezo? Jullie zijn met zn allen: jij, Victor, je dochter met haar gezin En ik dan? Zit ik vol salade, moet ik een dure taxi naar huis nemen? Ik kan niet in andermans huis slapen, dat weet je toch. Wat ik dan doe? Ach, ik ga gewoon slapen, zegt Marloes door het geknetter van de lijn. Zij vierde de laatste vijf jaar alle feestdagen bij Geertje na haar scheiding.
Wat? Je wilde zelf ook bellen? Jullie gaan weg? Waarheen? Naar Leeuwarden, naar Victors tante. Nou, goede reis en veel plezier dan. Wat voor probleem? Wie komt er? Sasja? Welke Sasja? Nichtje? Hallo? Deze verbinding… Moet ze bij mij logeren? Je weet dat ik niet van logees hou. Maar vooruit, ik red het wel, laat haar maar komen. Met lichte irritatie hangt Marloes op.
Ze blijft even zitten en denkt na. Misschien is het wel fijner om tijdens de feestdagen niet alleen te zijn. Ze besluit in elk geval een salade te maken. Zelf had ze genoeg aan een paar boterhammen, maar haar gast moet wel iets lekkers. Ze zet water op voor de aardappels, snijdt de kruiden en verzinkt in gedachten.
Vroeger, toen ze nog getrouwd was met Teun, was het nooit zo rustig. De hele familie uit zijn dorp kwam op 30 december al aan. Dan begon de chaos: de keuken was niet meer te herkennen, overal hing stoom en de ramen stonden open tegen het vet. Er werd zuurkoolstamppot gemaakt, taarten gebakken, gehaktballen gegrild. Alles vet en stevig. Marloes rende tussen de gerechten door, maar zelf mocht ze amper meehelpen, zeker niet sinds ze een salade met avocado had gemaakt.
Wat een viezigheid, had Teuns tante geschamperd, en iedereen was het met haar eens.
Bij hen stond alles in de mayonaise, druipend van het vet dacht Marloes later verontwaardigd. En de mannen meteen aan tafel, borrel erbij proeven. Tot middernacht hield iedereen het net vol.
Op 2 januari vertrok iedereen, nadat alles op was. Marloes bleef achter met de troep: hele weken was ze in de weer met schoonmaken, terwijl Teun op het dorp verder ging met het feest. Hij kwam terug met een kater, ongeschoren, prikkelbaar. Telkens kreeg ze te horen dat hij beter met Vera had kunnen trouwen, dat Marloes niet fatsoenlijk kon koken. Daar kwamen altijd ruzies van. Marloes dacht lang dat het waar was; ze kon gewoon niet koken zoals hij thuis gewend was vet en zout.
Het enige wat ze kon doen was klagen bij haar vroegere vriendin Geertje. Tot die er genoeg van kreeg en een plan verzon: Marloes zou zelf het kerstdiner maken en de familie pas vragen op oudejaarsdag te komen. Samen maakten ze allerlei lekkere, lichte hapjes. De familie kwam, ging zitten.
Waar is het vlees? vroeg de tante meteen teleurgesteld.
Daar, de gevulde gans, glimlachte Marloes.
En aardappelpuree dan? bleef de tante doorgaan.
De tante stond boos op: Je hebt alleen maar varkensvoer klaargezet. Fedde, breng me naar huis! En pats, iedereen stond op, trok zijn jas aan en vertrok.
Teun zuchtte: Jij ook altijd Hij riep zijn familie achterna: Wacht, ik kom mee! Neem mijn tas mee, zei Marloes nog.
Ga jij maar alleen wonen. Ik blijf niet in mijn eentje hier. Maar jij? bromde Teun terwijl hij zijn spullen inpakte en vertrok.
Toen de aardappels overkookten werd Marloes weer helder, ze haalde opgelucht adem, zette de pan terug. Toen werd er gebeld. Sasja zeker, dacht ze en deed open.
En waar is Sasja?
Er stond een man van een jaar of veertig met een vriendelijke glimlach.
Dat ben ik. Mag ik me even voorstellen: Alexander van der Wiel, Victors neef. Ik kom een paar dagen logeren; verrassing, maar ze zijn dus naar Leeuwarden. U bent vast Marloes?
Marloes knikt een beetje beduusd. Maar Geertje zei iets over een nichtje
Alexander lacht: Misschien was er wat ruis op de lijn!
Dat zou kunnen Nou kom binnen, als je er toch bent.
Maak je niet ongerust, ik heb een ticket met vertrek op de eerste avond, eerder was er niks. Dus ik val je niet lang lastig.
Marloes verdwijnt naar de keuken, giet de groente af, legt ze op een bord.
Ga je met alleen een salade Oud & Nieuw vieren? grapt Alexander.
Marloes reageert ineens scherp: O, heb jij een heel driegangenmenu nodig? Met vlees en kilos huzarensalade?
Alexander schiet in de lach: Nee joh, dat hoeft niet. Ik hou eigenlijk meer van vis.
Vis heb ik niet, en ik weet ook niet of ik m goed klaar kan maken, zegt Marloes wat nors.
Alexander trekt zijn jas aan: Dat komt goed, wacht maar even hier, roept hij, en weg is hij alweer voor Marloes kan protesteren.
Ze lacht hardop om de absurde situatie. Ze verwachtte een oudere dame en krijgt een energieke vent.
Anderhalf uur later begint Marloes zich zorgen te maken. Hij is natuurlijk een buitenstaander, straks verdwaalt hij nog. Maar als eindelijk de bel weer gaat, spoedt ze zich naar de deur.
Waar bleef je? Ik maakte me zorgen! begint ze, maar valt stil. In de deuropening verschijnt een donkergroene kerstboom en daarna Alexander met volle tassen.
Waarom heb je dat allemaal gehaald? vraagt ze.
Hij zet de boom naast de muur en lacht: Wat is een Oud & Nieuw zonder boom?
Marloes ruikt de dennengeur en lacht opgelucht: Nu alleen de mandarijnen nog!
Die en de bubbels, dat hoort erbij! Ik heb alles! Help je even mee met de tassen naar de keuken? Dan bereiden we samen het feest voor, zegt Alexander.
Ze versieren samen al grappend en lachend de boom, samen koken ze. Marloes leert van Alexander hoe je garnalen pelt, vis schoonmaakt, kijkt hoe hij de karper in de oven schuift.
Tegen twaalven is alles klaar. De bubbels staan koud, de glazen glanzen. Na middernacht klinken ze op: Op het nieuwe jaar, op nieuw geluk! en drinken hun glazen leeg. Ze praten uren verder.
Weet je, zegt Marloes, vroeger was hij zo anders. Aardig, menselijk. Maar misschien zag ik het door een roze bril. Later werden het alleen verwijten Niets deed ik goed. En jij? Ben jij getrouwd?
Alexander zucht: Niet meer. Gewone verhaal: ik ben van zee, en zij heeft al iemand anders. Als ik thuis kom, vraag ik de scheiding aan. Laten we het vrolijker houden. Op zn Brabants, zonder u, en vertel eens wat van vroeger.
Toen ik kind was klom ik eens in een boom om te bewijzen dat ik het durfde, maar ik kwam niet meer naar beneden. Mijn buurman Gerard heeft me eruit gehaald en daarna moest ik een avond in de hoek staan, lacht Marloes.
Ik heb ooit in de kamer van de directeur de stoel aan de vloer gelijmd, lacht Alexander, mijn vader sloeg de riem erover.
Zo kletsen ze door tot de ochtend, halen herinneringen op. Marloes gaapt: Ik moet afruimen.
Alexander staat op: Dat doe ik wel. Ga maar slapen!
En Marloes geeft zich gewonnen. In een poep en een zucht slaapt ze.
Alexander wekt haar:
Marloes, wordt wakker. Ik moet gaan, doe je de deur achter me dicht?
Is het al avond? Waarom heb je me niet eerder wakker gemaakt? vraagt ze versuft.
Hij strijkt een haarlok uit haar gezicht en glimlacht: Je sliep zo lekker, ik wilde je niet storen. Maar ik moet echt, wil ik mijn trein halen.
Ze loopt met hem mee naar de voordeur: Fijne reis, en bedankt voor het feest, zegt ze zacht.
Alexander aarzelt even en vraagt dan: Mag ik je nog eens opzoeken? Als ik weer vrij ben?
Marloes straalt: Kom maar, ik zal wachten
Hij kust haar snel en fluistert: Tot ziens!
Marloes blijft nog even bij de deur staan, drukt haar hand tegen haar mond en glimlacht. Soms ken je iemand een heel leven en blijkt het niets te zijn; en soms ken je iemand een dag en lijkt het voor altijd.
Ach, hoe dan ook, met Oud & Nieuw gebeuren er wonderen. Een samenloop van omstandigheden, een nieuw begin en misschien wel nieuw geluk.
