Opzettelijk ging Joris in het huwelijk met Madelief hij wilde Anke pijn doen. Hij hoopte zo te bewijzen dat hij niet onder de duim van haar overspel stond. Met Lotte, de zus van Anke, had hij bijna twee jaar samengewoond. Hij hield van haar tot het uiterste, kon de hemel omdraaien als het moest en dacht zijn hele leven op haar dromen af te stemmen. Het leek alsof het huwelijk overal begon. Maar haar voortdurende ontwijkingen wanneer hij over een bruiloft sprak, deden hem frustreren.
Waarom nu trouwen? Ik ben nog niet klaar met de universiteit en jij hebt in je bedrijf geen zeker inkomen, geen auto, geen eigen woning. En eerlijk gezegd wil ik niet met je zus delen in dezelfde keuken. Als het huis niet was verkocht, hadden wij wel in ons eigen hoekje gezeten zonder zorgen zo hoorde hij vaak van Anke.
Joris voelde zich gekwetst, maar hij moest bekennen dat er waarheid in haar woorden zat. Hij en Lotte woonden nog in het ouderlijk appartement, het familiebedrijf begon net op gang te komen en hij was zelf nog een laatstejaarsstudent. Hij moest de zaken zelf gaan regelen zonder eerst zijn diploma af te hebben. Met Lotte besloten ze het huis te verkopen om de erfenis van hun ouders te redden. Na een half jaar hadden ze aanzienlijke schulden opgebouwd en moesten ze tegelijk studeren. De verkoop gaf hen de mogelijkheid om alle verplichtingen af te betalen, de voorraad van de bouwmarkt aan te vullen en zelfs een klein spaarpotje over te houden.
Anke geloofde dat men in het heden moest leven, niet wachtend op een denkbeeldige toekomst. In haar optiek, met alle zorgen bij de ouders, leek het een makkelijke keuze. Voor Joris werd het echter een snelle volwassenwording verantwoordelijkheden tegenover zijn zus, een groeiend bedrijf en het dagelijks leven. Hij vertrouwde erop dat alles zou komen: een huis, een auto, een tuin.
Er leek geen onheil te verrijzen. Ze spraken af om naar de bioscoop te gaan en Lotte vroeg Joris om niet mee te rijden, ze zou zelf komen. Joris wachtte op het halte, toen hij plots een luxe auto zag naderen. Lotte stapte uit, gaf hem een boek en zei:
Sorry, we kunnen niet langer samen zijn. Ik ga trouwen en keerde zich om naar de auto.
Joris stond als een blad voor de wind. Wat kon er in een paar dagen zijn afwezigheid zijn veranderd? Toen hij thuiskwam, begreep Lotte alles van zijn gezicht:
Weet je het al?
Hij knikte alleen.
Ze gaat trouwen met een miljonair. Ze vroeg mij om getuige te zijn ik weigerde. Ze is een verrader! Ze draait het achter mijn rug om
Joris omhelsde zijn zus en streelde haar hoofd:
Kalmeer. Laat haar maar gelukkig zijn. Wij hebben het des te beter.
Daarna sloot hij zich de hele dag op in zijn kamer. Lotte smeekte hem naar buiten te komen:
Kom alstublieft, ik heb pannenkoeken gemaakt
Tegen de avond verliet hij het huis met vuur in zijn ogen:
Maak je klaar.
Waarheen? Wat verzin je?
Ik trouw met de eerste die instemt antwoordde Joris kil.
Dat kan toch niet! Het is niet alleen jouw leven protesteerde Lotte tevergeefs.
Je gaat niet mee ik ga alleen snauwde hij.
Op het park waren veel mensen. Een meisje rolde met haar vinger langs haar slaap, een ander vluchtte bang weg. Maar een derde, die Joris recht in de ogen keek, zei simpelweg ja.
Hoe heet je, schoonheid?
Madelief.
Laten we de verloving vieren! en hij trok Madelief en Lotte mee naar een café.
Aan de tafel viel een ongemakkelijke stilte. Lotte wist niet wat ze moest zeggen, terwijl Joris’ gedachten rond wraak ronddraaiden. Hij besloot dat zijn eigen bruiloft op de vijfentwintigste moest plaatsvinden.
Er moet een serieuze reden zijn waarom je een vreemde meisje verlovt brak Madelief de stilte. Als het spontane besluit is, doe ik geen bezwaar en ga ik.
Nee, je hebt al een woord gegeven. Morgen doen we de aanvraag en ontmoeten we jouw ouders.
Joris knipoogde:
Laten we eerst op jij gaan.
De hele maand tot de bruiloft zagen ze elkaar dagelijks, spraken ze, leerden ze elkaar beter kennen.
Waarom juist dit? vroeg Madelief op een dag.
Iedereen heeft eigen demonen in de kast ontwijkte Joris.
Het belangrijkste is dat ze je leven niet belemmeren.
Waarom stem je toe?
Ik zie mezelf als een prinses die door een koning in de eerste ontmoeting wordt uitgekozen. In sprookjes eindigt het altijd gelukkig: En ze leefden nog lang en gelukkig.
In werkelijkheid was het niet zo simpel. Een grote liefde had een gebroken hart en een klein verlies in spaargeld achtergelaten. Toch leerde het hem mensen beter te doorgronden. Verleiders die in roversgangen om zich heen zwierven, werd Madelief al bij de eerste blik afgeschrikt. Ze zocht niet actief de enige ware, maar wist precies wat ze nodig had: een slimme, zelfstandige man die daadkrachtig kon zijn. In Joris zag ze die vastberadenheid en serieuze aanpak. Als hij met vrienden in plaats van met zijn zus was, zou Madelief hem laten gaan.
Dus, welke prinses ben jij? vroeg Joris peinzend. De onverschrokken, de mooie Vasilissa of de kikkerprinses?
Een kus en je weet het lachte ze.
Er kwam echter geen kus tot stand. Joris regelde alles voor de bruiloft; Madelief hoefde alleen nog maar te kiezen uit wat hij aanbood, zelfs de jurk en de sluier kocht hij zelf.
Je zult de mooiste zijn herhaalde hij.
In het gemeentehuis, wachtend op de officiële registratie, kwamen ze onverwacht Anke en haar verloofde tegen. Joris trok een geforceerde glimlach:
Mag ik je feliciteren kuste hij zijn ex op de wang. Veel geluk met je beursje!
Maak geen circus van dit stamelde Anke zenuwachtig.
Ze bekeek Madelief nauwkeurig; een statige, mooie, bijna koninklijke verschijning. Joris voelde een steek van jaloezie, een gevoel van gemis dat hij niet kon wegpraten.
Alles goed zei hij koud.
Het is nog niet te laat om te stoppen fluisterde Madelief.
Nee, we spelen tot het einde.
En net op het moment dat ze in de registratiezaal elkaars sombere blikken kruisten, besefte Joris wat hij had gedaan.
Ik zal je gelukkig maken fluisterde hij, overtuigd van zijn woorden.
Het gezinsleven begon. Lotte en Madelief vonden al snel een gemeenschappelijke taal, vulden elkaar aan. De impulsieve Lotte leerde haar emoties te temmen, Madelief regelde het huishouden en stuurde alles subtiel.
Als bekwame econoom en specialist in boekhouding en belasting bracht Madelief orde in de financiën. Na een half jaar openden ze een tweede winkel en richtten later een team van vakmensen op; ze handelden niet meer alleen bouwmaterialen, maar deden ook renovaties. De winst vermeerderde zich.
Madelief bleek een ware Vasilissa, die haar ideeën zo presenteerde dat Joris ze als de zijne beschouwde. Het leek een leven van rust en voorspoed, maar Joris miste het opzwepende gevoel dat hij met Anke had ervaren. Routine, een druppel die je langzaam opslokt, dacht hij, ik houd er niet van.
Dankzij Madelief bereikten ze een nieuw niveau: ze bouwden kant-en-klare villas. De eerste woning bouwden ze voor zichzelf. Hoe beter de zaken gingen, hoe vaker Joris aan Anke dacht: Had ze maar wat langer gewacht. Dan had ze gezien in welke auto ik nu rijd, en dat huis is geen huis, maar een paleis! Hij schreef zich steeds vaker de vraag wat als.
Madeline zag hoe Joris worstelde. Ze wilde geliefd worden, maar een hart kun je niet dwingen, zelfs niet als het van een ander is. Niet elk sprookje eindigt gelukkig, dacht ze bitter, maar verloor de hoop niet haar naam verbond haar met haar belofte.
Lotte waarschuwde hem:
Je verliest meer dan je vindt terwijl ze hem op Ankes socialemediapagina vond.
Laat me met rust! snauwde Joris.
Olgah, de zus, keek streng:
Dwaas, Madelief houdt echt van je, en jij speelt spelletjes!
Het enige wat ik mis, is een kind dat me aanwijzingen geeft, brandde Joris van binnen. Zijn verlangen naar Anke werd steeds sterker; hij schreef haar een brief.
Anke klaagde dat haar privéleven nooit had kunnen slagen. Joris had haar zonder enige reden weggejaagd. Ze had de universiteit nooit afgemaakt, had geen vaste baan, keerde niet terug naar haar ouders en woonde in een huurflat in een provinciestad.
Joris twijfelde enkele dagen: Reizen? Of liever blijven? De omstandigheden dwongen hem om een paar dagen alleen thuis te blijven, terwijl Madelief naar haar zieke grootmoeder op het platteland was vertrokken.
Hij besloot een ontmoeting te plannen. Hij vloog naar haar stad, ongeacht de verkeersborden, met het hart dat bonkte van verwachting. De realiteit bleek hard:
Wat ben je knap zei Anke terwijl ze haar nek naar hem toe boog.
De geur van ongewassen lichaam sloeg hem in de neus. Hij wendde zich af:
Mensen kijken.
Het kan me niet schelen! lachte ze.
Korte rokje, goedkoop schmink, parfum van twijfelachtig lot deze vulgaire vrouw deed zich voor als Madelief: Had ik dit niet eerder gezien? vroeg hij zich af terwijl Anke bier inslikte.
Geef me geld, dan betaal ik je terug plaagde Anke.
Hij wist niet hoe hij van haar af moest komen.
Sorry, ik ben druk stond Joris op van de tafel.
Zullen we elkaar nog zien?
Ik denk het niet riep hij de ober. De rekening, alstublieft.
Ik wil nog een moment, zei Anke.
Laat de dame binnen het budget blijven, zei de ober terwijl hij een flinke brief kreeg.
Joris knikte begrijpend en reed met een snelheid net onder de limiet naar huis.
Gek, die dwaze, mopperde hij tegen zichzelf Lotte had gelijk! Waarom had ik dit überhaupt in gang gezet? Misschien was het toch wel de moeite waard.
Ik heb mijn vrouw nooit Marjolein genoemd. Ik heb niemand die mij dierbaar is. De woorden stokten hem, terwijl hij vijf minuten stil zat en de jaren sinds de bruiloft herbeleefde.
Hij zag het gezicht van Madelief, haar helderblauwe ogen met een lichte vlek, herinnerde zich haar lach wanneer hij binnenkwam, hoe ze zacht haar lange, verzorgde vingers door zijn haar liet glijden.
Ik heb beloofd haar gelukkig te maken fluisterde hij, startte de auto en reed twintig kilometer op de landweg.
Een week is te lang. Ik kan niet twee dagen zonder jou, zei hij toen Madelief hem tegemoet rende vanaf het huis van haar grootmoeder.
Je bent gek, lachte ze door tranen heen.
Madelief, mijn liefste, fluisterde Joris in haar oor, en beiden draaiden zich duizelig van geluk.
