Myrthe, ben je gek geworden? Je hebt een temperatuur van veertig graden!
Saskia greep Myrthe bij de schouders en probeerde haar terug op de bank te krijgen. Myrthe trok koppig haar jas aan, hoewel haar handen zo hevig trilden dat ze nauwelijks in de mouwen pasten.
Laat me los, Sask! Ik moet nog naar werk, mijn rapport brandt!
Welk rapport? Je staat niet eens op eigen benen! Bel je baas, zeg dat je ziek bent!
Kan niet, ik heb deze maand al twee ziekteverzuimdagen gehad. Dan word ik ontslagen!
Saskia rukte de jas van Myrthe af en liet hem op de stoel vallen.
Ga meteen zitten, ik bel een dokter!
Myrthe zakte in de bank. Echt, ze had geen krachten meer. Haar hoofd draaide, alles werd wazig. Ze werkte als administrateur bij een klein handelsbureau. Het salaris was bescheiden, maar een baan verliezen was geen optie de familie leefde van maand tot maand.
Ik heb Jeroen gebeld, fluisterde Saskia terwijl ze het nummer van Myrthes man intoetste. Hij komt je ophalen.
Doe maar niet, hij zit in een vergadering!
Laat die vergadering maar zitten! De vrouw is doodlopend ziek, en hij zit nog steeds in die saaie meeting!
Jeroen stond over een half uur later voor de deur, tilde Myrthe naar bed en belde een huisarts. De arts schreef antibiotica voor en legde een strenge bedrust op.
Een week liggen, geen werk.
Maar ik
Geen maar. Veertig graden is geen grap. Nog een beetje en je ligt in het ziekenhuis.
Toen de arts wegging, ging Jeroen naast het bed zitten.
Waarom heb je het niet meteen gezegd dat je je rot voelde?
Het werk
Werk wacht. Gezondheid eerst.
Myrthe sloot haar ogen. Ze was doodop van het combineren van werk, huishouden, koken en schoonmaken. Jeroen hielp nauwelijks; hij klaagde steeds dat hij het op kantoor ook zwaar had.
De telefoon trilde. Een bericht van haar schoonmoeder Grietje: Myrthe, vergeet niet dat overmorgen mijn 60e verjaardag is. Ik verwacht je om twee uur. Niet te laat!
Myrthe kreunde. Zestig jaar Grietje had een groot feest in een brasserie in het centrum van Amsterdam gepland, met familie, vrienden en collegas.
Jeroen, mijn schoonmoeder stuurt een bericht over haar jubileum.
Ja, overmorgen.
Ik ben ziek, ik kan niet gaan.
Hoe kan dat? Het is de verjaardag van mijn moeder!
Jeroen, ik heb koorts! De arts zei een week rust.
Over twee dagen is het wel over. Neem een koortswerend middel en we gaan.
Ik ben serieus ziek!
Dan wordt mama boos, je weet hoe ze is!
Grietje stond bekend als een strenge, lichtelijk wraakzuchtige vrouw. Als iets niet volgens haar plan ging, maakte ze een scène. De schoondochter kreeg nooit complimenten; ze dacht dat Jeroen wel een betere partij kon vinden.
Laat haar maar boos zijn. Ik ben niet in staat om te rijden.
Myrthe, probeer het toch voor mij!
Ik lig dood te sterven! En jij praat over een feestje!
Overdrijf niet, het is maar een verkoudheid!
Myrthe keerde zich tegen de muur en weigerde nog te praten. Jeroen ging naar de keuken en belde zijn moeder.
Mam, ja Ja, we hebben een probleem. Myrthe is erg ziek, hoge koorts Ik weet niet of ze kan komen
Begrijp het, doe wat je moet.
Hij kwam terug met een schaamteloze blik.
Mam zegt dat ze je niet meer wil zien als je niet komt.
Fantastisch, dat wil ik ook niet zien.
Myrthe!
Wat, ik ben ziek! En ze stelt ultimata!
Ze is teleurgesteld, het is haar verjaardag.
Haar verjaardag, mijn probleem niet!
Jeroen zette zich op een stoel, wreef over zijn gezicht.
Goed, ik ga alleen. Ik zeg dat je erg ziek bent, dan begrijpt ze het wel.
Ze zal niet geloven dat ik echt ziek ben.
Laat maar! Het belangrijkste is dat jij je gezondheid spaart!
Myrthe keek dankbaar naar haar man. Tenminste, hij begreep het een beetje.
De volgende dag zakte de koorts tot 38,5 graden. Myrthe stond op, ging naar de keuken en maakte een simpel kippenbouillon. Ze voelde zich nog zwak, maar haar hoofd draaide niet meer.
Saskia belde.
Hoe gaat het?
Beter, de koorts is lager.
Goed om te horen. Ga je morgen toch nog naar werk?
De dokter gaf een week ziekteverlof.
Dan blijf maar lekker liggen.
Overmorgen is het jubileum van mijn schoonmoeder.
En?
Jeroen wil dat ik ga.
Met die koorts? Is hij gek?
Hij zegt dat mama boos wordt.
En jouw gezondheid?
Blijkbaar niet belangrijk voor hem.
Saskia zweeg even.
Wil je echt gaan, of blijf je thuis?
Ik blijf. Ik heb geen kracht meer.
Goed, laat hem maar alleen gaan.
De schoonmoeder gaat ongetwijfeld een drama maken.
Laat maar, jij bent niet schuldig dat je ziek bent.
Myrthe wist dat haar vriendin gelijk had, maar de dreiging van Grietje bleef knagen. Grietje kon wekenlang de boel stilzetten, de telefoon negeren en Jeroen tegen haar kant opgooien.
‘s Avonds kwam Jeroen met een bos bloemen thuis.
Ik heb ze gekocht, ik breng ze morgen naar mam.
Mooi.
Myrthe, ga je echt niet?
Absoluut niet, ik kan niet.
Jeroen zuchtte.
Ik zeg het haar: je bent ernstig ziek.
De volgende ochtend steeg de koorts weer tot 39 graden. Myrthe nam een koortswerend middel, kroop terug in bed en kon niet opstaan. Jeroen pakte zich weer voor het jubileum, poetste zijn schoenen en trok zijn pak aan.
Ik ga toch. Red je het alleen?
Ja. Bel me als er iets is. Ik neem de telefoon mee.
Toen Jeroen wegging, voelde Myrthe een vreemde opluchting. Geen verplichtingen, geen geforceerde glimlachen, gewoon liggen.
Saskia belde later die dag.
Thuis gebleven?
Ja, Jeroen is alleen gegaan.
Goed zo. De schoonmoeder maakt vast een drama, maar jij bent niet de schuldige.
Myrthe lachte. Saskia had gelijk. Grietje hield wel van haar zoon, maar de schoondochter was slechts een bijrol in haar eigen verhaal.
De telefoon ging. Grietje belde.
Myrthe? Het is Grietje.
Hallo.
Jeroen zei dat je ziek bent en niet komt.
Ja, ik ben echt ziek. De dokter zei niet opstaan.
Iedereen wordt wel ziek, Myrthe. Maar op mijn zestigste verjaardag moet iedereen er wel zijn.
Ik ben ernstig ziek!
Iedereen wordt ziek, maar vindt toch wel de kracht voor belangrijke momenten.
Een lange stilte viel.
Dus je blijft thuis op mijn grote dag?
Ja, dat is mijn besluit.
Dan wens ik je beterschap.
Myrthe hing op met een zwaar gevoel. Een uur later belde Saskia weer.
Hoe was het?
Ze was boos, natuurlijk.
Laat maar, niet de eerste keer.
Ik ben bang dat Jeroen nu aan haar kant staat.
Is hij ooit aan jouw kant geweest?
Myrthe dacht na. Jeroen had altijd een oog voor zijn moeder, zelfs als ze duidelijk onredelijk was.
‘s Avonds kwam Jeroen terug van het feest, ging op het randje van het bed zitten.
Hoe gaat het?
De koorts blijft.
Ja, ik begrijp het.
Er viel een ongemakkelijke stilte.
Mijn moeder is erg teleurgesteld dat je er niet was.
Ik weet het.
Maar ik heb toch wel geprobeerd om je te helpen.
Je had beter kunnen luisteren naar mij.
Jeroen keek van zich af.
Weet je wat, Myrthe? Laten we het hierbij laten. Ik ben het zat met al die discussies.
Myrthe voelde een koude rilling.
Je wilt niet meer praten?
Over ons? Over wat er is gebeurd?
Ik was ziek!
Je had moeten proberen.
Ik kon het fysiek niet!
Jeroen stond op, strekte zich uit.
Goed, laten we uit elkaar gaan.
Myrthe staarde verbijsterd.
Wat?
Het is beter zo.
Omdat ik niet naar je moeder ben gegaan?
Niet alleen dat. Want je respecteert haar nooit.
Myrthe greep haar tas.
Weet je wat? Ik vertrek gewoon.
Blijf dan maar.
Jeroen lachte schijnheilig.
Dan maar zonder mij!
Myrthe stormde naar de voordeur, sprong in de auto van Saskia en reed weg. Bij Saskia thuis werd ze verwelkomd met een kop warme thee en een dikke knuffel.
Weet je, Myrthe, het is wel een opluchting. Hij verdiende het niet.
Ik heb al jaren in hem geïnvesteerd, liefgehad, voor hem gezorgd.
En hij koos zijn moeder.
Myrthe huilden de hele avond, maar voelde zich daarna lichter. Een week later had Jeroen niets meer gehoord. Myrthe werkte weer, maar nu met een beter salaris, en ze woonde in een klein appartement in Rotterdam.
Saskia kwam langs met een glimlach.
Kijk je! Je straalt!
Ik voel me eindelijk goed.
En Jeroen?
Hij belt niet meer.
Een half jaar later ontmoette Myrthe Alex, een gescheiden ingénieur die net één keer per jaar zijn moeder bezocht. Ze hadden geen eindeloze gesprekken over mijn moeder hier, mijn moeder daar.
Mijn moeder woont in Groningen, komt af en toe langs. Maar ze mengt zich niet in ons leven, hoor.
Dat klinkt fijn.
Na een jaar trouwden ze, bescheiden, alleen de naaste familie. Alex moeder was vriendelijk en hield zich bescheiden.
Leef zoals jullie willen, zei ze, het belangrijkste is dat jullie gelukkig zijn.
Myrthe was eindelijk gelukkig. Ze keek terug op die vreselijke verjaardag waarop ze niet ging, en besefte dat het de start was van een nieuw, beter hoofdstuk. Soms moet je nee zeggen, zelfs tegen je schoonmoeder, want je eigen gezondheid en eigenwaarde wegen zwaarder dan iemands verwachtingen.
Saskia zei later:
Die verjaardag was eigenlijk het beste wat je is overkomen.
Waarom?
Omdat je voor de eerste keer écht voor jezelf koos.
Myrthe glimlachte. Het avontuur begon met een gemiste verjaardag, maar eindigde in vrijheid en geluk.
