Michiel komt op een klusadres aan. De deur wordt open gedaan door een jongen van een jaar of tien en een meisje.
Mama is zo thuis, komt u binnen! De kraan in de keuken lekt, zegt de jongen. Michiel stapt naar binnen en repareert de kraan.
Papa zou het wel zelf doen, maar hij is piloot. Hij is bijna nooit thuis, legt de jongen uit.
Even later komt de moeder thuis en rekent af met Michiel, terwijl de jongen nog even met hem meeloopt tot aan de deur.
We hebben helemaal geen piloot als vader! Mama verzint dat gewoon, vertrouwt hij Michiel toe.
Het is Michiel zijn laatste klus van vandaag hij heeft net de kraan in de badkamer vervangen bij een oudere dame.
Hij wil al bijna naar huis gaan als hij gebeld wordt door zijn werk. Of hij nog even bij een ander adres langs kan gaan om een lekkende keukenkraan te bekijken.
Michiel werkt nu een half jaar bij een klein bedrijfje dat loodgieterswerk, schoonmaak en aanverwante klussen doet.
Hij arriveert bij het opgegeven adres en drukt op de bel. De deur wordt opengedaan door een serieuze jongen van een jaar of tien. Naast hem staat een blond meisje, iets jonger.
Zijn er geen volwassenen thuis? vraagt Michiel verbaasd.
Op zijn werk wordt afgeraden om een woning binnen te gaan zonder volwassenen aanwezig.
Mama is zo thuis, komt u maar! De kraan in de keuken lekt en blijft maar druppelen. Ik heb er al plakband omheen gedaan, maar het blijft lekken. Maak u geen zorgen, we hebben genoeg geld, haast de jongen zich te zeggen.
Michiel gaat toch naar binnen. Hij gelooft dat ‘mama zo thuiskomt’. Hij haalt de kraan uit elkaar en vervangt het ventiel.
Ook mijn bureau staat scheef en een tafelpoot wiebelt. En de schakelaar op mijn kamer doet het niet, meldt het meisje opeens.
Papa zou het allemaal kunnen maken, maar onze papa is piloot. Hij vliegt altijd heel ver weg en kan nooit thuis komen, zegt ze tegen Michiel, duidelijk herhalend wat haar moeder heeft verteld.
Dan komt de moeder thuis.
Een sympathieke vrouw, een jaar of vijfendertig. Je ziet aan haar dat ze moe is en het liefst even rustig wil zitten.
Ze is verrast door het initiatief van haar kinderen.
Op jou kan je eeuwig wachten, zegt haar zoon. Je zegt steeds dat je een monteur zal bellen, maar er gebeurt niks. Dus heb ik het zelf maar gedaan.
De vrouw rekent af met Michiel en het meisje herinnert hem aan het bureau en de schakelaar.
Ze spreken af dat Michiel morgen terugkomt. Hij laat zijn visitekaartje achter.
Buiten blijkt de jongen Maxim te heten en hij loopt met Michiel mee om het vuilnis weg te brengen.
We hebben helemaal geen piloot als vader! Mama zegt dat maar gewoon. Ze denkt dat we te klein zijn om het te snappen. Als hij er was, was hij vast wel eens thuisgekomen. Vindt u ook niet? En de cadeautjes koopt ze zelf. Ze zegt dat ze van papa komen, maar ik heb haar zelf de pop voor Hanne zien kopen voor haar verjaardag, terwijl ze zegt dat papa die gestuurd had, zegt Maxim verdrietig.
Ach joh, wie weet, misschien kan hij echt niet komen. Je weet maar nooit, antwoordt Michiel.
Maxim kijkt hem alleen maar verdrietig aan, zonder iets te zeggen.
Thuis kan Michiel lang niet tot rust komen. ‘Piloot.’ Dat woord laat hem niet los. Hij was vroeger zelf piloot
Hij woonde in een grote stad, vloog naar allerlei landen.
Zijn vrouw was prachtig. Hij vloog, zij wilde juist dat hij meer thuis zou zijn. Ze hadden geen kinderen.
Jij jaagt je dromen na in de lucht, terwijl ik hier alleen thuis zit? Vergeet het maar!
Op een dag besloten haar ouders te emigreren. Familie woonde daar al. Ze vertrokken, raakten gesetteld en nodigden het stel regelmatig uit om ook te komen.
Michiel wilde niet weg, zijn vrouw uiteindelijk wel: ze gingen uit elkaar en zij vertrok
Michiel bleef vliegen, tot hij op een gegeven moment door gezondheidsklachten met pensioen moest.
Hij had veel vlieguren, een prima staat van dienst
Michiel werd gepensioneerd.
Hij besloot te verhuizen naar zijn moeder in een leuk provinciestadje.
Hij woonde een half jaar bij zijn moeder voordat ze plotseling overleed.
Het kwam allemaal zó onverwacht
Michiel raakte uit zijn doen. Niet dat hij eerder veel dronk of uitging, maar alles kwam bij elkaar Plotseling waren er vrienden en kennissen.
Een maand lang ging hij uit, tot hij op een nacht over zijn moeder droomde. Ze keek hem verwijtend aan en huilde
De volgende ochtend zette Michiel iedereen het huis uit. Hij herpakte zich. Hij knapte zijn woning wat op En voelde zich daarna heel eenzaam.
Op een dag zag hij in de lokale krant een advertentie gezocht: handige mannen met eigen auto.
Hij besloot het te proberen. Een beetje werk vult de dag en wat extra geld is altijd mooi meegenomen.
Het beviel hem wel werken wanneer hij wilde, vrij op de dag die hem uitkwam.
De volgende dag, als laatste van zijn rondje, komt Michiel weer bij het bekende adres. Hij verwacht dat Maxim en Hannes moeder weer laat thuiskomt, maar dit keer is ze er al.
Michiel repareert de tafelpoot en de schakelaar, maakt een plank recht in de gang en hangt de keukenkastdeuren opnieuw.
Dan loopt hij even naar de badkamer en staat versteld.
Hier is echt een flinke verbouwing nodig, zegt hij.
Prima, u mag het doen als u wilt, zegt de vrouw, die Lieve blijkt te heten. We hebben wel wat geld, ik denk dat het genoeg is om u te betalen.
Terwijl hij aan het werk is raken ze aan de praat. Lieve werkt als pedagogisch medewerker in de kinderopvang.
Eet vanavond gezellig met ons mee, u bent vast wel hongerig na al dat werk, stelt ze verlegen voor.
De kinderen beginnen ook te roepen en trekken hem naar de eettafel.
Michiel blijft eten.
Het wordt een lange avond. De kinderen liggen al in bed als Lieve en Michiel nog samen aan tafel zitten.
Michiel deelt openhartiger dan ooit tevoren zijn levensverhaal. Lieve kan goed luisteren. Ze steunt haar gezicht op haar hand en in haar ogen leest Michiel een wijsheid en mededogen die hem raakt.
Ze heeft, natuurlijk, helemaal geen man. Pogingen om een relatie te beginnen zijn mislukt, nu zorgt ze alleen voor haar twee kinderen die drie jaar schelen.
De vliegverhalen van papa heeft ze maar verzonnen en ze zou het de kinderen later wel uitleggen.
Als Michiel naar huis gaat is het al na twaalven.
Hij belooft de volgende avond terug te komen er is nog genoeg te doen.
De volgende avond doet Lieve open en staat perplex. Michiel komt binnen in volledige pilotenuniform, met een boeket bloemen en een taart.
Papa, papa de piloot is terug! roept Hanne en stormt op hem af voor een stevige knuffel.
Ik ben teruggekomen, ik herkende jullie eerst helemaal niet meer, ik ben zo lang weg geweest. Toch, Lieve? vraagt Michiel, terwijl hij haar met hoopvolle ogen aankijkt en Lieve kan alleen maar bevestigend knikken.
Zo kreeg het gezin van Lieve, dat nooit compleet leek, ineens toch een vader.
Maxim had even tijd nodig, maar geloofde uiteindelijk dat zijn vader terug was.
Michiel adopteerde Maxim en Hanne, en na anderhalf jaar werd hun derde zoon geboren
Vrienden, als jullie graag meer van dit soort verhalen willen lezen laat dan een reactie achter en vergeet niet om het verhaal te waarderen. Dat geeft ons inspiratie om verder te schrijven!
