Hoi, luister, ik moet je even wat vertellen dat me gisteren is overkomen, echt zon typisch verhaal van deze tijd. Dus, ik had vier maanden lang contact met een man van tweeënvijftig laten we hem nou maar even Klaas noemen. We stuurden elkaar elke dag berichten, bijna zoals een serie waar je steeds benieuwd bent naar de volgende aflevering.
In die tijd leerde ik elk detail van zijn smaak kennen ik weet zelfs alle namen van zijn oude vriendjes uit Haarlem en was niet eens meer verbaasd over zijn rare tik om altijd met drie puntjes zijn goedemorgen af te sluiten.
Ik ben inmiddels vijfenveertig, dat is zon leeftijd dat je niet meer zenuwachtig naar een date toe gaat, maar juist denkt: Nou, ik ben benieuwd welke bijzonderheid nu weer tegenover me komt te zitten. Ik trek gewoon een simpele wollen trui aan je weet wel, zon mooie van de Bijenkorf zo draag ik die, dat het lijkt alsof ik naar een gala ga. En als het een beetje ongemakkelijk wordt kan ik altijd rekenen op mn zelfspot.
Klaas kwam op mij over als een degelijke vent. Serieus, slim, beetje droog, maar wel betrouwbaar. Soms stuurde hij trouwens echt van die filosofische dingen, zoals: Op onze leeftijd zoeken mensen geen vuurwerk meer, maar gewoon warmte. Iemand die je begrijpt zonder woorden. Waarop ik dan dacht: Nou, zolang de woorden die wel worden uitgesproken niet maken dat ik meteen de benen wil nemen, vind ik het prima.
Uiteindelijk spraken we af in zon knus Amsterdams caféetje, waar het altijd ruikt naar appeltaart en kaneel. Ik was keurig op tijd, netjes aangekleed, zin in een gezellige avond. Komt Klaas, vijf minuten later binnen. In het echt was hij een stukje kleiner dan op de fotos en keek alsof hij net een fout in zijn jaarrekening had ontdekt.
Hij nam plaats tegenover me, knikte even als groet, maar geen vriendelijk wat leuk je te zien of überhaupt een complimentje. Nee, Klaas keek me aan alsof hij HR was en ik op evaluatiegesprek kwam. Uiteindelijk stelde hij voor om koffie met een appelflap te nemen vooruit dan maar.
Toen kwam het. Suzanne, begon ie ja, ik heet dus Suzanne, heel ander type naam dan Christina, hè ik heb de afgelopen maanden ons contact goed geanalyseerd. En nu ik je zo in het echt zie, wil ik eerlijk zijn: ik heb vijf punten van kritiek.
Nou, toen barstte er binnenin mij een vaasje, zon gevoel dat je weet: dit wordt geen gezellige avond. Ik zette mn elleboog op tafel, kin op mn hand, en zei met een glimlach: Vijf punten? Je maakt me nieuwsgierig, brand maar los.
Hij miste totaal mijn ironie en begon serieus aan zijn lijstje.
Punt 1: de fotos. Op de foto in het blauwe jurkje lijkt je figuur anders. Nu, in het echt ben je iets voller. Dat kan verwarrend zijn voor een man. Op onze leeftijd moet een vrouw eerlijk zijn. Nou, als voller alles is wat je op te merken hebt bedankt voor het compliment, dacht ik.
Punt 2: reactiesnelheid. Soms zou ik te langzaam reageren; drie weken geleden appte hij me om 14:15 en had ik pas om 16:40 gereageerd. Mannen houden niet van wachten Suz, dat voelt respectloos. Ik probeerde uit te leggen dat ik toen in overleg zat op werk, maar hij ging al door.
Punt 3: locatie van de date. Waarom zitten we hier? Ik stelde een simpeler tentje voor. Dit is wel heel deftig, beetje overdreven. Tja, sorry dat ik niet met je in de Febo wilde zitten, dacht ik toen.
Punt 4: mijn uiterlijk. Waarom dat jurkje? We drinken toch alleen koffie? Veel te opvallend, zeker voor overdag. Sieraden had je thuis kunnen laten. Een vrouw moet aantrekkingskracht uitstralen door haar inhoud, niet haar uiterlijk. Nou, mijn zin om mijn koffie over hem heen te kieperen werd groot, maar ik hield mij in.
Punt 5: zelfstandigheid. Je koos zelf het café, je zegt vaak dat je dingen zelf doet. Je laat geen ruimte voor een man om zich man te voelen. Als we samen zijn, moet je dat toch echt gaan veranderen.
Toen hij zijn arm over elkaar sloeg en mij vol verwachting aankeek, wist ik het: vier maanden vrolijk kletsen, alleen maar om nu te luisteren naar een klaagzang over wie ik ben. Wat een ego, joh.
Dus ik keek hem rustig aan en zei: Weet je Klaas, ik heb de afgelopen vijf minuten ook wat geobserveerd, en dat was meer dan genoeg voor mijn conclusie.
En die is? vraagt-ie.
Je bent een bijzonder type. Je fietst dwars door Amsterdam voor een date, en gebruikt dat om een wildvreemde de les te lezen over haar smaak en haar recht om zichzelf te zijn. Dat is een unicum.
Hij fronste. Ik ben gewoon eerlijk.
Nee, zei ik. Je bent niet eerlijk. Je bent gewoon niet gelukkig en probeert anderen aan jouw rare regeltjes te laten voldoen. Kloppen mijn fotos niet met de realiteit? Dan moet je naar het Rijksmuseum, daar veranderen de portretten tenminste nooit. Vind je dat ik langzaam reageer? Koop een Tamagotchi. Niet blij met mn jurk? Ik draag het niet voor jou, maar omdat ik mezelf er lekker in voel.
Ik stond op, pakte mn tas en keek hem nog een keertje aan. En nog iets: als je zelf doen al bedreigend vindt, is het geen romance die je nodig hebt, maar hooguit therapie. Op mijn leeftijd ben ik te dol op mn eigen tijd om die te verspillen aan iemand die mijn minpunten komt controleren.
Waar ga je heen? De koffie dan? mompelde Klaas.
Die drink jij zelf maar op, zei ik met een glimlach. Scheelt je weer een paar euro aan cappuccino. Nog een tip: als je wilt dat mensen naar je luisteren, kun je beter tandarts worden.
Thuis heb ik Klaas op alle apps geblokkeerd. Echte rust is tegenwoordig niet alleen een dekentje en een rustige zondag, maar vooral een telefoon zonder gasten die je in hun mal proberen te proppen.
Wat denk jij, was dit een slechte date of gewoon een matig toneelstuk? En zou jij doorgaan als de ander je vanaf minuut één corrigeert op wie je bent?
