Mijn man hield er niet van om betrapt te worden in grappige situaties; hij wilde nu eenmaal stoer overkomen. Dus toen ik vroeger door het huis liep en voorzichtig een blik in de badkamer wierp, moest ik altijd moeite doen om mezelf stil te houden. Achter het muurtje bleef ik stiekem staan en wat ik toen hoorde, maakte het onmogelijk om niet te lachen.
“Als je een lieve poes bent, zeg miauw!
Ben je een allerliefste poes, zeg miauw!
Ben je onze favoriete poes, zeg miauw!”
Mijn man Hein zat zachtjes te zingen terwijl hij onze dikke kater Bram aan het wassen was. Normaal gesproken spartelde dat beest tegen, krabde en beet en liet weten dat hij het helemaal niks vond. Maar nu… Misschien vond hij het gezang best prettig, of was hij gewoon te verbaasd om te reageren.
“Wij wassen jouw buikje, zeg miauw…
Wij wassen jouw pootjes, zeg miauw…
Wij wassen jouw staartje, zeg miauw…”
“Miauw,” piepte Bram bijna onhoorbaar.
Ik kon mezelf niet meer bedwingen en stond te schudden van het lachen achter de muur. Soms heb ik nog spijt dat ik nooit stiekem een filmpje heb gemaakt, al denk ik niet dat ik het had overleefd als dat bewijs ooit was uitgelekt.
“Vind je het niet leuk? Zal ik wat anders zingen voor jou?” vroeg Hein zacht, terwijl hij Bram weer inzepte.
“Miauw,” klonk het weer.
Toen was het heel even stil, daarna begon Hein zachtjes een oud liedje te neuriën terwijl hij de kattenshampoo afspoelde:
“Weer die regen op het raam,
Zie je daar jouw silhouette, Madonna…”
De tranen van het lachen stroomden over mijn wangen. Juist op dat moment drong het tot mij door dat hij voor mij nog nooit had gezongen. Hein was nooit de meest romantische man, maar gelukkig had hij genoeg andere mooie kanten. Toch, voor de kat zat hij complete serenades te zingen! Misschien had ik het gekund vinden als het niet zo hilarisch was geweest. Ondertussen miauwde onze “Madonna” nog eens zachtjes en Hein begon aan het liedje van de “Vliegende Schommels”.
Op dat moment wist ik dat ik niet meer veel tijd had voordat ik opgemerkt werd; ik moest weg uit de buurt voordat ze doorkregen dat ik ze afluisterde. Ik kroop dus snel naar de woonkamer, probeerde mezelf weer onder controle te krijgen maar toen…
“Drie-twee, televisie,
Drie-twee, televisie,
Drie-twee, televisie…”
Ik kon het niet laten om het bekende antwoord te zingen:
“En twee klussers erin!”
Met de slappe lach rolde ik op de bank. Wat daarna nog gezongen werd, heb ik geen idee, ik gierde het uit tot de hik me te pakken kreeg.
Na een paar minuten kwamen er twee zeer verontwaardigde stoere mannen uit de badkamer gelopen, die mij met een achterdochtige blik bekeken. Ik besloot me ogenblikkelijk te verschuilen achter een kussen, trillend van het lachen.
Mijn man en onze Bram keken me nog even met de grootste arrogantie aan en paradeerden daarna de keuken in, waardig en onverschrokken niet meer voor mij bedoeld, die serenades.
