Dagboek,
Vandaag heeft Sander me voor het blok gezet. Ik trek dit niet langer! schreeuwde hij zodra hij me zag. Ik ben dat oude beest zo spuugzat! En zo zette ik hem de deur uit echt, ik had nooit aan zo iemand moeten beginnen.
De gang vulde zich met een pijnlijke stilte. Zijn jas hing niet meer aan de kapstok. Die te aanwezige lucht van zijn aftershave was ineens verdwenen. Op het schoenenrek bleef een gekke leemte over, net alsof er plots een stukje leven uit mijn huis was getrokken.
Ik slaakte een diepe zucht en keek naar beneden. Aan mijn voeten zat Bram, zijn oren schuldbewust plat en zijn achterpoot half slepend. Al vijftien jaar en zes kilo onvoorwaardelijke trouw.
Nou ouwe, fluisterde ik, terwijl ik door zijn niet-meer-zo-glanzende vacht streek, het is ons weer gelukt hè?
Bram antwoordde met een kort, beslist mrr.
Een kat met verleden en het sprookje van het compromis
Sander kwam een half jaar geleden in mijn leven. Onze klik was er snel en vanzelf gingen we samenwonen. Bram was geen verrassing voor hem; ik vertelde tijdens onze dates vaak over zijn eigenaardigheden, waar Sander dan gewoon om glimlachte. Ik heb niks tegen dieren, zei hij dan.
Maar Bram is een kat met een verhaal. Ik vond hem, nog een piepklein kittentje, in een stromende bui. We zijn samen door alles gegaan: geluk, verlies, keerpunten. Hij is de stille getuige van mijn leven en de bewaker van geheimen. Nu is hij vijftien, met nierproblemen, streng dieet en regelmatige infusen dat hoort inmiddels bij ons dagelijks leven.
Sinds Sander was ingetrokken, leek zijn liefde voor dieren als sneeuw voor de zon verdwenen.
Eerst was het nog onschuldig. Waarom slaapt hij altijd aan het voeteneinde? Dat is toch niet fris? Of: Moet al dat geld nou naar de dierenarts? Het is maar een kat hoor, je kunt zo een nieuwe nemen.
Ik deed vreselijk mijn best om het hem naar de zin te maken: vaker schone lakens, duurdere kattenbakkorrels, medicijnen geven als Sander er niet was. Ik liet dingen over mijn kant gaan omdat ik dacht dat dat erbij hoorde, zon compromisrelatie.
Het moment van kiezen
Dinsdag liep ik uit op het werk, terwijl Sander juist eerder thuis was. Toen ik de deur opendeed, kwam de penetrante chloorlucht me tegemoet en hoorde ik iemand schreeuwen.
Bram had over de nieuwe vloerkleed bij het bed gekotst juist het kleed dat Sander een paar weken terug fier had uitgezocht. Ja, dat is vervelend. Maar niet onoverkomelijk.
Sander stond midden in de slaapkamer, vuurrood van woede terwijl hij naar de trillende kat onder het bed wees.
Dit trek ik niet langer! riep hij zodra ik binnen was. Ik ben helemaal klaar met die kat!
Zonder te spreken deed ik mijn jas uit en begon op rustige toon de voor de hand liggende dingen te zeggen.
Hij leeft nog, Sander. Hij is vijftien. Hij is ziek, zei ik, terwijl ik naar de schoonmaakmiddelen greep.
Kan me niks schelen! Ik wil gewoon een schoon en fijn huis. Kies: ik of die uitgewoonde kat. Zorg dat hij voor vanavond weg is, anders ben ik weg!
Ik stond op, doek nog in mijn hand. Sander verwachtte natuurlijk tranen of gesmeek. Maar ik koos iets anders.
Je hoeft niet tot vanavond te wachten, zei ik kalm. Je koffer staat gewoon op zolder. Je hebt een kwartier.
Meen je dat nou? Gooi je me eruit vanwege die kat? Weet je wel dat je straks in je eentje zit met die… op je veertigste?
De tijd loopt.
Hij gooide woedend zijn spullen in de koffer, rijkelijk strooiend met verwijten. Ik zweeg iedere opmerking van hem maakte mijn besluit sterker. Bram kroop in stilte onder de keukentafel zonder ook maar piep te geven.
Hij klapte de koffer dicht en liep op me af.
Nienke, kom op ik was gewoon boos. Praten we er niet even rustig over? Kunnen we hem niet bij je moeder onderbrengen? Dat gedoe met die geur…
Nee, antwoordde ik helder. Het gaat niet om geur, Sander. Maar om het feit dat je me laat kiezen.
Toen het slot in de voordeur klikte, liep ik naar de keuken en schonk mezelf water in. Bram kwam uit zijn schuilplaats, duwde zijn natte neus tegen mijn enkel en mauwde kort maar krachtig: Miauw.
