Gisteravond liep ik even bij mijn buurman langs, Pieter van der Linden, om een boormachine te lenen. Hij deed de deur open in een joggingbroek en een comfortabel shirt.
Kom binnen, ik was net klaar met avondeten.
Ik stapte zijn appartement in; alles keurig opgeruimd. Uit de keuken kwam de geur van gebraden kip. Op tafel stond een laptop en een glas rode wijn.
Pieter is eenenenvijftig. Twaalf jaar geleden gescheiden en sindsdien leeft hij alleen. Hij werkt als werktuigbouwkundig ingenieur bij een firma hier in Utrecht en verdient rond de vierduizendvierhonderd euro netto per maand.
Ik ken hem nu zon vijf jaar sinds ik in deze flat ben komen wonen. Ik heb nooit een vrouw bij hem gezien, zelfs niet op bezoek.
Hij gaf me de boormachine en schonk een whisky in.
Ga zitten, nu je er toch bent. We hebben elkaar lang niet gesproken.
We gingen aan de keukentafel zitten en proostten.
Ik vroeg hem:
Pieter, waarom ben je nog steeds alleen? Zoek je niemand?
Hij lachte kort en niet zonder cynisme.
Ik zoek bewust niemand, Mark. Ik woon al twaalf jaar op mezelf en ik merk dat dit eigenlijk prima is.
Hoezo?
Hij schonk nog wat whisky in en leunde achterover.
Ik zal het je uitleggen. Zes redenen, en ik heb ze allemaal aan den lijve ondervonden.
Eerste reden: risico van financiële ondergang bij scheiding
Twaalf jaar geleden ben ik gescheiden van Mirjam, na achttien jaar huwelijk. We hebben een dochter, Lisa. Ze is nu achtentwintig en woont in Rotterdam.
Hij nam een slok.
We zijn uit elkaar gegaan omdat zij vreemdging. Ze had iets met een collega. Ik heb de scheiding gestart.
En toen?
De rechtbank splitste ons huis doormidden, ondanks dat ik het meest had afgelost. Het werd verkocht en de opbrengst gedeeld. Ik kon van mijn deel een klein tweekamerappartement kopen.
Hij keek me indringend aan:
Mark, ik verloor de helft van alles door haar ontrouw. En volgens de wet is dat normaal. Mijn zuurverdiende geld, terwijl zij vreemdging en alsnog de helft kreeg.
Tja, zo loopt het vaak
Precies, en dus: waarom opnieuw gokken? Stel, ik ontmoet weer een vrouw, we gaan samenwonen, misschien trouwen we en nemen samen iets groots, een auto of huis. Wil zij na drie jaar alweer weg, dan sta ik weer alles kwijt te raken. Waarom zou ik dat risico nemen?
Ik zweeg. Hij ging verder.
Tweede reden: vrouwen steunen zelden je dromen
Kijk Mark, ik heb een droom. Ik wil een oude BMW motor kopen, restaureren en ermee rondrijden langs de Veluwe in het weekend.
Gaaf toch!
Ja. Ik spaar er al bijna een jaar voor, nog een paar maanden en dan koop ik een R75 uit de jaren zeventig. Heerlijk om met mijn handen te werken.
Hij schonk wat water bij zijn whisky.
Tijdens mijn huwelijk had ik zulke dromen ook. Ik wilde gitaar leren spelen. Kocht er één, volgde lessen. Mirjam zei alleen maar: Waar begin je aan? Je bent bijna veertig, je wordt geen Boudewijn de Groot. Toen stopte ik. Wilde kanoën in Friesland. Zij: We hebben lasten, jij wilt kinderachtig doen. Dus ik deed het niet.
Hij staarde naar buiten.
Vrouwen vinden zulke dromen onzin. Nu leef ik alleen en doe ik wat ík wil. Straks een motor in de schuur: niemand die zegt dat ik raar ben.
Derde reden: te hoge verwachtingen bij vrouwen
Pieter nam een slok.
Drie jaar terug probeerde ik toch eens zon datingsite. Heb eerlijk ingevuld wat ik verdiende, waar ik werkte, wat ik deed.
En?
Praatte onder andere met een vrouw, Marije, zesenveertig, receptioniste bij een kapper. Ze verdiende tweeduizend per maand. Schreef me: Je lijkt een leuke vent, maar ik zoek iemand met minstens zesduizend euro per maand.
Hij lachte droog.
Ik antwoordde: Verdien jij dan ook zesduizend? Ze was beledigd en blokkeerde me.
Serieus?
Ja echt, Mark. De meeste vrouwen, althans de singles van nu, denken dat ze prinsessen zijn. Ze huren zelf, verdienen gemiddeld, eisen een man met een topbaan en alles erop en eraan. Zelf brengen ze vrouwelijke energie.
Hij dronk zijn glas leeg.
Ik heb een prima inkomen, eigen auto, eigen plek. Toch ben ik voor hen geen partij: ik heb geen villa of Porsche. Waarom zou ik moeite doen voor vrouwen die dat niet waarderen?
Vierde reden: huishouding? Geen probleem alleen
Ik vroeg:
Mis je dan niet een vrouw thuis, voor wat gezelschap, koken, gezelligheid?
Pieter grijnsde zachtjes.
Kijk rond, Mark. Is het netjes? Ja. Ik houd elke week schoon, uurtje klaar. Koken? Doe ik zelf, vandaag gewoon kip met groenten, half uurtje werk. Kleding? Wasmachine doet het werk, ik hang het op.
Hij stond op en wees naar de keuken.
Hoeveel vrouwen kunnen nog koken trouwens? De helft niet eens! Ze bestellen elke week of eten kant-en-klaar.
Er zijn toch nog goede huisvrouwen
Ja, maar zelden. En waarom een vrouw die eist dat ik voor alles betaal omdat ze kan koken? Nee, ik kook zelf wel hoor.
Vijfde reden: angst voor bedrog en manipulatie
Pieter schonk nog een whisky in, voor hem en mij.
Na de scheiding heb ik wel eens wat geprobeerd. Twee korte relaties gehad. Allebei waren niet eerlijk.
Echt?
Ja. De eerste, Esther, zei dat ze gescheiden was. Na een maand bleek ze nog getrouwd; wilde alleen een uitlaatklep omdat haar man te weinig verdiende.
Hij zuchtte.
De tweede, Lianne, zei geen kinderen. Na twee maanden: bleken er twee te zijn. Gewoon niet gezegd, want mannen schrikken daarvan.
Bizar
Precies. Ik ben het zo zat. Vrouwen liegen als het ze uitkomt en vinden dat normaal. En dan snappen ze niet dat we mannen kritisch zijn.
Zesde reden: mannen worden afgestraft voor initiatief
Pieter ging onderuit in zijn stoel.
Vorig jaar nog, probeerde ik het weer eens. In de boekwinkel om de hoek, een vrouw van rond de vijfenveertig bij Nederlandse klassiekers.
En?
Ik stapte op haar af: Dag mevrouw, u houdt van literatuur? Mag ik wat aanraden? Ze keek me aan alsof ik een engerd was: Nee dank u, ik zoek zelf wel.
Hij glimlachte vermoeid.
Mark, elke aandacht of poging van een man is tegenwoordig verdacht. Spreek je iemand aan: ben je vast een loser. Stuur je een bericht: stalker. Nodig je haar uit: alleen maar op geld uit.
Maar niet alle vrouwen zijn zo
Nee, niet allemaal. Maar voor mij te veel wel. Ik hoef die afwijzing niet meer. Als een vrouw echt geïnteresseerd is, laat haar het dan maar bewijzen. Ik ga mezelf niet meer voor schut zetten.
Waarom ben ik gaan nadenken en wat besefte ik?
Pieter dronk zijn whisky op en keek me serieus aan:
Mark, heus, niet alle vrouwen zijn slecht. Er zijn goeie erbij. Maar om ze te vinden moet je zoeken als naar een speld in een hooiberg. De prijs bij een vergissing is gewoon te hoog: je geld kwijt, je rust kwijt, je tijd kwijt.
Hij stond op.
Ik ben eenenenvijftig, heb leuke vrienden, fijn werk, een dak boven mijn hoofd, een auto en leuke hobbys. Ik ben gelukkig in mijn eentje. Waarom zou ik dat op het spel zetten vanwege iets dat vermoedelijk weer eindigt in een scheiding?
Ik liep naar huis, kroop onder de dekens en dacht na over zijn woorden.
Ik ben zelf negenenveertig, drieëntwintig jaar getrouwd. Mijn vrouw en ik hebben het samen goed. Maar stel dat ik alleen was Zou ik hetzelfde doen als Pieter?
Waarschijnlijk wel.
Is Pieter een angsthaas, of doet hij er verstandig aan zijn geluk niet op het spel te zetten? Is het terecht dat mannen na een scheiding alles kwijt zijn? Ben je op je vijftigste een egoïst als je je geluk liever niet meer deelt? En zijn het altijd vrouwen die dromen kapotmaken, of zoeken we zelf de verkeerde uit?
