Dagboek, 27 februari
Gisteren was het weer zover. Mijn man, 45 jaar nu, vergat wéér mijn verjaardag en ging op diezelfde dag vrolijk vissen met zijn vrienden. Nou ja, vrolijk dat was hij, tot hij na zijn weekend thuis kwam tenminste. Tijdens zijn afwezigheid had ik namelijk een plan bedacht dat hem datums nu écht leert onthouden
Het gekke is: tegen de vijftig heeft Thomas een fenomenaal geheugen voor van alles wanneer de olie ververst moet worden bij de auto, welke dagen de mannen met hun hengels langs de Waal staan, en op welke tijd de karpers het best bijten. Maar de familie verjaardagen? Weg, foetsie, alsof die helemaal nooit in zijn hoofd worden opgeslagen.
Normaal gesproken vang ik dat even handig op. Kleine hints, een briefje op de koelkast, rechttoe rechtaan vragen. Maar dit jaar, mijn 45ste, wilde ik dat anders doen. Zonder hints, zonder smeken. Na 25 jaar huwelijk zou je toch denken dat je partner een keer leert waar het om draait.
Vrijdagochtend raasde Thomas door het huis. Hij pakte zijn vistas en spullen, gehaast op zoek naar zijn thermoskan.
Karlijn, heb jij mijn thermos gezien? De mannen wachten al, we gaan naar de Maas. Perfect weer vandaag. Zondag ben ik er weer, als er bereik is. Hij gaf me een snelle kus op mn wang zonder me aan te kijken.
Niet sippen, hè. Koop iets lekkers voor jezelf!
De deur viel dicht. Toen ik naar de kalender liep, zag ik mijn verjaardag dik omcirkeld staan. Mijn jubileum. Hij was het niet alleen vergeten, hij had deze dag zelfs gekozen voor zijn uitje.
Het stak, eerlijk waar. Maar de pijn veranderde snel in een kille rust. Ik kreeg een idee om Thomas een onvergetelijke les te geven. Ik werkte het plan uit en tegen de tijd dat hij terugkwam, was zijn verrassing helemaal klaar. Eén ding weet ik zeker: mijn verjaardag vergeet hij nooit meer.
Thomas had een speciale plek waar hij spaargeld voor zijn droommotor bewaarde. Altijd streng bewaakt in zijn kluisje. Ik kende zijn code, want zijn perfecte geheugen was soms niet zo perfect.
Het bedrag was flink, bijna dertigduizend euro. Ik opende zonder aarzelen het kluisje en nam een besluit.
Het weekend heb ik op een manier beleefd die ik mezelf juist altijd ontzegde. Ik schakelde een cateraar in, nodigde al mijn vriendinnen uit, versierde het huis vol bloemen. Er was muziek, gelach, champagne. De volgende avond at ik in een chique restaurant met uitzicht over Utrecht. Daarna sloot ik af met een luxe spa-behandeling.
En als kers op de taart kocht ik die broche die ik al zo lang wilde, maar nooit gunde omdat het niet in het gezamenlijke plan paste.
Toen Thomas zondagavond thuis kwam, stond hij breed grijnzend in de gang, emmer vissen in de hand.
Nou, wees trots! Heerlijke vangst, topweekend gehad!
Maar toen hij de woonkamer binnenstapte, bleef hij verbouwereerd staan. Overal zaten wezensporen van een feestje: lege flessen op tafel, bloemenmanden in de hoek, luxe tasjes van bekende winkels op de bank.
Wat is hier gebeurd? Hebben we bezoek gehad?
Zeker. Het was mijn verjaardag. Vijfendertig jaar alweer. Denk je nog aan vandaag?
Hij verstarde en slaakte een diepe zucht.
Verdorie, Karlijn Ik ben het echt vergeten. Het was zo druk, je snapt het toch
Ik snap het, onderbrak ik hem rustig. Daarom heb ik mezelf getrakteerd. Alles zelf geregeld, inclusief het cadeau.
Zijn blik schoot naar zijn studeerkamer. Het kluisje stond open. Hij trok wit weg, snelde erheen en kwam even later met betraande ogen terug.
Waar is het geld? Alles is weg Karlijn, dat was mijn spaargeld voor de motor!
Het is hier, zei ik, wijzend op de kamer.
Maar ik heb daar twee jaar voor gespaard!
En ik heb je vijfentwintig jaar verdragen dat je de belangrijke dag van je vrouw vergat, antwoordde ik zacht maar beslist. Dit keer vergeet je het nooit meer.
Hij viel stil op de bank, af en toe kijkend naar zijn emmer vis, de lege kluis, en naar mij. Boos kon hij eigenlijk niet zijn het geld was tenslotte van ons samen.
Hij ruimde zijn vis op, zwijgend.
Nu, een half jaar verder, spaart hij opnieuw voor de motor. Maar in zijn telefoon staan sindsdien herinneringen voor álle belangrijke data: een maand, een week en een dag van tevoren. Sommige lessen zijn duur. Maar deze is hem blijvend bijgebleven.
En ik? Ik heb geleerd mijn eigen geluk te maken, zelfs als iemand anders dat even vergeet.
