Mijn man, 45 jaar, is vandaag opnieuw mijn verjaardag vergeten, 27 februari nota bene, en diezelfde dag stapt hij met zijn vrienden in de auto om te gaan vissen: tijdens zijn afwezigheid heb ik een verrassing voorbereid waar hij deze datum nu écht nooit meer zal kunnen vergeten…
Mijn man had het niet alleen vergeten; hij koos er gewoon voor om op mijn verjaardag met zijn vrienden te gaan vissen. Precies op deze dag, nota bene.
Tegen de tijd dat mijn man vijftig is, heeft hij een eigenaardige gewoonte ontwikkeld. Hij weet haarfijn wanneer de olie in de auto ververst moet worden, wanneer zijn vrienden samenkomen voor een dagje vissen en wanneer de brasem weer bijt. Maar bijzondere data in ons gezin lijken op miraculeuze wijze vanzelf uit zijn hoofd gewist.
Gewoonlijk red ik de situatie op tijd: een subtiele hint, een post-it op de koelkast, of een directe vraag. Maar mijn 45ste verjaardag wilde ik eens anders beleven. Zonder herinneringen, zonder smeekbedes. Ik dacht naïef dat vijfentwintig jaar huwelijk hem iets had geleerd.
Vrijdagochtend is Jeroen als een bezetene door het huis aan het rennen, hengels en rugzak bij elkaar scharrelend.
Annemarieke, heb jij mijn thermos gezien? De mannen staan al buiten te wachten. We gaan naar de Lek, perfecte tijd om te vissen. Ik ben zondag terug, en bereik hebben we bijna niet.
Hij geeft me gehaast een kus op mijn wang, zonder me echt aan te kijken.
Niet sippen hoor. Trakteer jezelf op iets lekkers.
De voordeur slaat dicht. Ik loop richting de kalender. De datum is met rood omcirkeld. Mijn verjaardag. Niet alleen was hij het vergeten, hij had deze dag uitgekozen voor zijn tripje.
De pijn was rauw, maar maakte plaats voor een kille kalmte. In mijn hoofd ontstaat een plan om mijn man, voor wie vissen en vrienden belangrijker lijken dan zijn eigen vrouw, een lesje te leren. Ik begin het idee uit te voeren: wanneer hij terugkomt, wacht hem een verrassing. Deze verjaardag vergeet hij nooit meer.
Wat ik precies heb gedaan, vertel ik zo meteen…
Jeroen had een geheime voorraad. Een spaarpotje voor een nieuwe buitenboordmotor, zorgvuldig gedeponeerd in de kluis. De code kende ik, want zijn perfecte geheugen laat zo nu en dan een steekje vallen.
Het bedrag was niet misselijk. Bijna 12.000. Ik opende de kluis en besloot resoluut: dit wordt mijn cadeau aan mezelf.
Dat weekend beleefde ik als nooit te voren. Ik belde een cateraar, nodigde al mijn vriendinnen uit, fleurde het huis op met felgekleurde tulpen. Er werd gelachen, gedanst, champagne gedronken. De volgende dag genoten we van een etentje bij een restaurant aan de grachten van Utrecht. Daarna een middagje ontspannen in de spa.
En als kers op de taart: de broche die ik al tijden bewonderde, maar die ik steeds niet kocht voor onze gezamenlijke plannen.
Zondagavond zwaait de voordeur open. Jeroen komt binnen, zichtbaar tevreden, met een emmer vol vis.
Zo Annemarieke, kijk eens wat een buit! We hebben zo genoten…
Hij zet een stap richting de woonkamer en stokt. Overal lege champagneflessen, manden met tulpen in iedere hoek, en op de bank tassen van de chicste winkels.
Wat… eh, heb je bezoek gehad of zo?
Zeker, antwoord ik rustig. Het was mijn verjaardag. Vijf-en-veertig ben ik nu. Weet je nog?
Zijn gezicht vertrekt, daarna slaakt hij een zucht.
Verdorie Annemarieke… Ik ben het écht vergeten. Het was zo druk de afgelopen dagen… Je snapt het toch?
Ik snap het, onderbreek ik hem. Daarom heb ik het dit keer niet aan me voorbij laten gaan. Ik heb alles gewoon zelf geregeld. Inclusief mijn cadeau.
Zijn ogen schieten richting zijn werkkamer. De kluisdeur staat op een kier. Hij verbleekt, snelt erheen, en komt even later terug, ogen wijdopen van schrik.
De spaarpot… Waar is het geld? Alles is weg!
Kijk goed om je heen, zeg ik rustig, en wijs naar de kamer.
Je hebt alles uitgegeven? Dat was voor mijn motor! Ik heb daar twee jaar voor gespaard!
Ik heb vijfentwintig jaar gewacht, antwoord ik zacht, maar beslist. Je bent mijn verjaardag vergeten. Nu weet je zeker dat je deze nooit meer vergeet.
Hij laat zich verslagen op de bank zakken en kijkt beurtelings naar de emmer met vis, de lege kluis, en naar mij. Een ruzie maken heeft geen zin; formeel is het geld tenslotte gewoon van ons samen.
Hij maakt de vis schoon, zwijgend.
Het is nu een half jaar later. Aan een nieuwe motor spaart hij weer, euro na euro. Maar op zijn mobiele telefoon verschijnen nu telkens herinneringen: een maand, een week, en een dag voor iedere belangrijke dag. Soms zijn de levenslessen duur. Maar deze zal hij nooit meer vergeten.
