Mijn man van 45 jaar vergat zomaar mijn verjaardag, op 27 februari. Alsof dat nog niet genoeg was, ging hij juist die dag met zijn vrienden vissenhij gleed de deur uit met zijn hengel alsof het lot hem in een cirkel leidde die geen plekje achterliet voor mij. Nu ben ik misschien een droomvrouwtje met tulpenjurk, maar dat zou hij nooit vergeten… na wat ik had voorbereid. Dit soort dromen bewaren gaten in de tijd, toch?
Die ochtend. Vrijdag. Kees stoof door het huis, alsof hij op klompen tapdanste. Zijn jas miste een knoop, zijn rugtas zat vol doortastingsvermogen en vissershoop.
Liesbeth, heb jij mijn thermos gezien? De mannen wachten op de boot, het is nu het beste tijdstip! riep hij, terwijl hij zijn handen als molens door de kamer liet zwaaien. Zondag ben ik terug. Bereik heb ik vast niet in de Biesbosch.
Hij gaf me een vluchtige kus op de slaap zonder echt te kijken, alsof hij een boterham smeerde zonder beleg.
Niet treuren, koop iets lekkers voor jezelf. En floep, hij was weg.
Ik liep naar de kalender. De datum stond omlijnd met rood potlood: MIJN verjaardag, niet zomaar jarig, maar de 45ste. Vergeten, net zo soepel als de boter onder de hagelslag. Bewust op deze dag een uitje met zijn makkers.
Eerst deed het pijn, alsof de wind uit het Noorden dwars door de spouwmuren kroop. Daarna werd het ijskoud en kalm in mijn hoofd. En ineens, zoals dat hoort in dromen, ontstond een plannetjeeen koekje van eigen deeg uit de polder. Deze datum zou hij leren.
Kees had een verstopplekje. Zijn geheime schat, spaargeld voor een nieuwe buitenboordmotor. In een kluis, natuurlijk. De code wist ik, want zijn “perfect geheugen” vergat ook weleens iets.
Bijna dertigduizend euro lag daar, stil te dromen van vaartochten. Ik opende de kluis: de stapel briefjes voelde als bloembollen in mijn hand. Ik besloot.
Het weekend blies door als een Hollandse storm op Koningsdag. Ik bestelde de sjiekste catering, haalde vriendinnen over de vloer, overal bloemen: narcis, hyacint, tulp. De muziek wiegde op jazz, champagne parelde op glazen terwijl de kinderen sprongen over schaduwen. De volgende dag dineerden we aan de Amstel, lichtreflecties als Monet-strepen op het water. Daarnanatuurlijkaandacht voor mijzelf, een dag badhuis, sauna, massages.
En tot slot, een broche die ik allang bekeek, maar voor gezamenlijke plannen altijd liet liggen.
Zondagavond dreven de deuren open. Kees kwam binnen, zijn gezicht glinsterend van tevredenheid, emmer vol voorjaarsvoorn in de hand.
Kijk tochde vangst! Het was perfect weer, geweldig.
Hij stapte de woonkamer in… en bleef hangen in het tapijt van lege flessen, bloemenmanden en tassen uit chique winkels.
Liesbeth… wat is hier gebeurd? Hebben we bezoek gehad?
Inderdaad, antwoordde ik rustig, het was mijn verjaardag. Vierenveertig jaar. Of… was het vijf-en-veertig? Weet je het nog?
Hij stokte. Zuchtte diep, als de wind door kale bomen.
Oh, nee… Lies maak alsjeblieft geen drama. Echt, ik vergat het totaal, eerlijk waar. Het schoot er gewoon bij in.
Dat snap ik, zei ik op zachte toon. Dus ik heb het zelf geregeld, zonder jouw herinneringen. En mijn cadeau koos ik ook zelf. Zonder overleg.
Zijn ogen vonden het studeerkamertje, alsof ze daar een schuilplaats zochten. De kluisdeur stond open. Hij kleurde bleek, rende naar binnen en keerde terug met handen als molenwieken, leeg.
Waar is het geld? Mijn spaargeld is weg!
Hier, en ik wees naar bloemenwolken, lege flessen feest, sieraden en tassen.
Je hebt álles uitgegeven? Maar… die motor! Daar heb ik jaren voor gespaard!
En ik heb vijfentwintig jaar gewacht, sprak ik. Je bent het vergeten, Kees. Nu vergeet jij deze nooit meer. Welterusten, schat.
Hij plofte neer, keek van zijn vangst naar de lege kluis en weer naar mij. Er was geen ruzie; het vermogen was van ons samen, niemand droomt alleen.
Hij maakte de vis schoon zonder protest. Tussendoor zweefde de stilte als een veerboot voorbij.
Zes maanden later. De motor? Weer een spaarpot in opbouw. Maar sinds die nacht staan in zijn telefoon herinneringen: een maand, een week, een dag vooraf aan iedere familiegebeurtenis. Sommige lessen hebben hun prijs. Maar deze datum vaart altijd mee, als een kanaal in zijn hoofd, nooit meer overstroomd.
