Mijn moeder is eindelijk met pensioen, nu al een paar jaar. Ik ben op. Mijn gezondheid doet het niet meer, het werk was nerveus, het team niet fijn, en ik ben de jongste niet meer. Ik wil nu voor mezelf leven, en niet zoals daarvoor, zegt ze dan ook rustig.
Eigenlijk had niemand bezwaar, want mijn moeder is zon type: met haar ga je de discussie niet aan.
Ze is dus naar haar tuinhuisje in Drenthe verhuisd, waar ze haar mooiste leven leidt. Ze kweekt bloemen en komkommers, rookt een sigaretje op het balkon, drinkt koffie soms met een scheutje jenever, soms gewoon met een boekje erbij. Alles netjes houden, uitrusten van het werken, de spanning vergeten. Fijn ook dat haar kleinkinderen inmiddels volwassen zijn, en haar deze zomer niet meer wekenlang in huis komen bezig houden.
Steevast geeft ze ons, haar nageslacht, waardevol advies:
Ga pas met pensioen als de kleinkinderen hun studie hebben afgerond. Dat is belangrijk. Dan kunnen ze voor zichzelf zorgen, en hoef je als pensionado niet alles op je schouders te nemen. Voor achterkleinkinderen ben je allang oud, dus dat is niet meer jouw probleem maar van je kinderen of je kleinkinderen.
Op haar erf heeft ze het verder prima voor elkaar: een afhaalpunt voor pakketjes, een kleine buurtsuper, glasvezel, een rozenperk voor het raam, frisse lucht, rustige buren, weinig gedoe. Toch voelt ze zich na een tijdje… nou ja, wat verveeld. Tijd voor een project: een aantal vierkante meters op haar grote erf laten betegelen.
Het moest er gewoon wat netter uitzien, zei ze. Die parkeerplaats is zo ongezellig. En waarom afwachten? Internet maakt alles mogelijk. Na kort zoeken heeft ze via Marktplaats een bouwploeg gevonden die alles wil regelen uiteraard voor geld.
Dan is het zover de werkers komen: vijf man, met als voorman Klaas, maar mijn moeder noemt hem gewoon Klaasje, ondanks dat het een beer van een kerel is. Ze gaan enthousiast aan de slag, tot het ineens spaak loopt. Twee betonwagens staan te wachten. Mijn moeder kijkt toe.
En dan Klaasje ruikt zn kans. Een oudere dame, alleen, vrouw, beton, dat weet die toch niet zo denkt hij. Dus willen ze haar extra laten betalen, bovenop de afgesproken prijs.
Ja mevrouw, zo kunnen we het niet doen. Alles is scheef hier, het is ingewikkeld We moeten echt het dubbele vragen, of we rijden weer weg. U moet anderen zoeken.
Mijn moeder knikt meelevend. Vijftigduizend euro zegt u? En vijfentwintigduizend is dat geen optie dan? Nou, ik geloof jullie hoor. Jullie zien er uit als eerlijke mannen.
Dan zegt ze ineens:
Zullen we er een weddenschap van maken?
Waarom dan? Klaasje wordt nieuwsgierig.
Gewoon om die vijftigduizend. Wedden dat IK, Klaasje, jouw ploeg zo organiseer dat jullie dit niet in een dag, zoals jij zegt, maar in drie uur voor elkaar hebben? Lukt het binnen de tijd krijg ik vijftigduizend euro. Lukt het niet dan betaal ik jullie vijftigduizend. Akkoord?
Eerlijk, ik zou het nooit wagen. Ook als oma gek lijkt waarom jezelf onnodig in de problemen brengen? Maar Klaasje heeft geen universiteitseen en zijn bravoure wint het van zijn wijsheid. Ze slaan elkaar de hand.
Klaasje nestelt zich met een kop koffie op de veranda, nieuwsgierig hoe dit afloopt. Maar Trijntje van Dijk (mijn moeder) trekt haar laarzen aan en gaat los.
Binnen vijf minuten heeft ze de mannen perfect verdeeld. Ieder een duidelijke taak, precies uitgelegd hoe en wat, waar sneller kan, waar juist niet. Geen getreuzel, geen loze pauze. Zelfs de chauffeurs van de mixwagens geeft ze instructies over wanneer en hoe ze het beste gieten, zodat het vlot en secuur gaat.
Een ware koningin van het beton.
Wat de mannen de hele dag wilden rekken, is door mijn moeder in ruim twee uur piekfijn afgehandeld. Strak, glad, perfect afgewerkt.
Klaasje lachte eerst nog ze houdt het niet vol. Maar al snel verdwijnt zijn glimlach. Hij slikt. Want hij herinnert zich de weddenschap. En woorden zijn woorden. Vijftigduizend euro
Klaasje weet even niet waar hij moet kijken, zo verbaasd is hij dat de werkelijkheid niet strookt met wat hij altijd dacht.
Wacht eens…, weet hij uit te brengen. Vertel me HOE kan dat?! Dit kan toch niet?!
Wel, antwoordt Trijntje van Dijk rustig, terwijl ze de betonsluier van haar handschoenen klopt. Weet je dat grote knooppunt hier vlakbij, drie verdiepingen hoog?
Ja, mompelt Klaasje.
Ben je er wel eens overheen gereden?
Ja, zeker
Mooi zo, knikt ze. Dat heb ik ooit gebouwd.
En toen besefte Klaasje eindelijk dat een onschuldige oma soms gewoon iemand is die haar sporen ruimschoots heeft verdiend op plekken waar de doorsnee man het niet lang volhoudt. Met zulke mensen ga je beter geen weddenschap aan dat kost je alleen maar geld.
