Geen zorgen, Maarten! Hou je niet te veel treuren! Tenminste ben je het nieuwe jaar keurig binnengekomen!
Hier is het stadje waar hij vandaan komt. Maarten stapt van het perron, loopt over het stationplein en head richting de bushalte. Hij vertelt zijn vrouw niet dat hij vandaag is aangekomen.
Zijn stemming is wat tegenvallend, want hij heeft net een onaangename discussie met Anke gehad. Zij verwijt hem weer dat hij egoïstisch en onverschillig is.
Waarom onverschillig? Hij had haar juist met Nieuwjaar willen feliciteren, maar ze had haar telefoon uitgeschakeld. Hij voelde zich gekwetst!
Drie dagen lang probeert hij haar terug te bellen, maar zij neemt de hoorn niet op. Hij raakt ook geïrriteerd en legt de telefoon weg.
En, trouwens, ze heeft zelfs geen moeite genomen om zijn ouders en zus te feliciteren, laat staan hemzelf. Dat gaat hij nu meteen bij de deur van haar zeggen.
Niet alleen haar, ook zij heeft haar eigen misstappen, dus laat haar maar antwoorden! Hoe ze het ook zeggen: de beste verdediging is een goede aanval.
Maarten trekt zijn schouders op en stapt het gebouw van zijn appartement binnen met een zekere vastberadenheid.
Het appartement begroet hem met stilte.
Hé! Wie is er nog wakker? Anke, ik ben er! roept Maarten luid, maar er komt geen antwoord.
Hij gluurt in de keuken Anke is nergens te bekennen, vervolgens in de woonkamer leeg, daarna in de slaapkamers ook leeg. Maar meteen valt hem iets op: het kinderbedje naast de muur is weg, de commode met het wiegje en de kinderwagen die zijn ouders aan Anke hadden cadeau gedaan, ontbreken.
Hij jaagt naar de kast: de helft waar Anke altijd haar kleren hing, is ook leeg.
Is ze gek geworden? Heeft ze me verlaten? denkt Maarten.
Hij belt zijn schoonmoeder, maar er komt geen antwoord. Dan probeert hij Katja, Ankes vriendin. Ook stilte. Uiteindelijk krijgt hij contact met Michiel, Katjas man.
Hoi Mich, kun je Anke even doorverbinden? Ik krijg haar niet te pakken, vraagt Maarten.
Anke zit nu met haar kindje in haar dorp, we vierden daar Nieuwjaar. De verbinding is er niet zo goed, legt Michiel uit.
Ik ben gisteren aangekomen, want ik moet morgen op de nachtdienst. Ze zijn nog aan het uitrusten, zegt Michiel. Waarom wil je Katja spreken?
Ik hoop dat ze weet waar Anke is. Ik ben hier vanuit mijn ouders, maar er is niemand thuis. Alles wat we voor de baby hadden gekocht, is ook weg, legt Maarten uit.
Dus jouw vrouw zou net moeder worden? En jij bent op vakantie, terwijl zij alleen thuis zit? verbaasd Michiel.
Ze wilde eigenlijk niet meegaan. De arts had een datum vastgesteld: 10 of 11 januari. Ze had nog tijd om te vertrekken.
Gefeliciteerd, Maarten, je bent een echte doorn in het oog, grijnst Michiel.
Waarom? begrijpt Maarten het niet.
Omdat je waarschijnlijk al vrijgezel bent. Bel naar het ziekenhuis, ze is vast wel daar, suggereert Michiel.
Tien dagen geleden.
Ik snap het niet, Maarten, zegt zijn moeder aan de telefoon, waarom moet je op feestdagen thuisblijven? Anke wil niet reizen, jij moet gaan. Haar uitgerekende datum is over twee weken, je kunt net op tijd terugkomen.
Bovendien komt bijna de hele familie bijeen: tante Vera en oom Sander komen, Marja en Victor, Olga en Paul. En wij met vader, en Vicky met Gert.
Vicky heeft voor ons een kamer geboekt in een hotel net buiten de stad, midden in het bos, voor vier nachten van 30 december tot 2 januari.
Op 31 december is er een banket in het restaurant met uitgenodigde artiesten. Ik betaal voor jou, jij betaalt later terug. Blijf tot Kerst bij ons, en ga op de achtste vertrokken; je bent dan net op tijd voor Ankes datum.
Anke wil niet gaan:
Maarten, ik kan op elk moment worden opgepakt. Stel je voor: iedereen is vrolijk, en ik krijg plots een kramp. En het hotel ligt buiten de stad komt de ambulance er wel op tijd?
Nee, ik ga nergens heen.
Mijn moeder zegt dat vrouwen hun ziekte in de schijnwerpers zetten, maar een baby zien als een heldendaad. Ze heeft ons met zn drieën op de wereld gezet, nauwelijks verlof genomen en alles gedaan.
Maarten begrijpt dat Anke een punt heeft. Hij stelt zich echter de saaie kerstavond thuis voor: alleen met haar, een bescheiden tafel, en ze heeft al gezegd dat ze niet wil koken. Hij wordt melancholisch.
Terwijl de rest van de familie in het restaurant onder muziek en liederen danst en feest, vertrekt hij alleen.
In het boshotel is het echt levendig. Rond half één ‘s nachts, nu het nieuwe jaar al begonnen is, loopt Maarten de salon uit naar de lobby om zijn vrouw te bellen, maar ze neemt niet op.
Nou, dat is wel lekker, je bent wel een beetje ontevreden, maar jij bent ook zelf de schuld, denkt Maarten.
De volgende dag uit zijn moeder haar ongenoegen over de schoondochter:
Anke heeft ons niet eens gebeld of de feestdagen gefeliciteerd. Ze is gekrenkt! Je hebt je vrouw helemaal laten uitleven, zoon.
Ze snapt niet wat familie is. Wij zijn hier allemaal samen, zij is alleen. Laat haar maar even nadenken.
Anke heeft die kerstavond niets met hen te maken. Als ze al iemand herinnerde, dan was het Maarten, niet haar schoonouders of de rest van de familie.
Haar ouders, die hoorden dat hun dochter alleen de feestdagen zou doorbrengen, roepen haar naar huis. Ze plannen geen groot diner.
Ankes broer woont in de hoofdstad, werkt in een 24uur fabriek, en heeft geen lange weekenden, dus de ouders willen Nieuwjaar met zn tweeën vieren.
Op 31 december om negen uur ‘s avonds leggen Anke en haar moeder de tafel, en op dat moment valt Anke uit.
De ambulance wordt gebeld. Haar moeder rijdt met haar mee, de vader volgt met de auto.
Zo viert Anke nieuwjaar in het ziekenhuis, haar ouders wachten in de lobby van de afdeling. Anke wordt moeder van een zoon
Maarten besluit het advies van zijn vriend op te volgen en belt het ziekenhuis.
De kraamafdeling? Ze is gisteren ontslagen, hoort hij in de balie.
Ontslagen? kan Maarten het niet geloven. Is er al een baby?
Ja, op eerste januari, half één ‘s nachts.
En wie heeft haar opgehaald? vraagt Maarten.
Een jonge man, die noteren we niet in ons registratiedossier!
Maarten begrijpt dat alleen de ouders de baby en Anke kunnen hebben opgehaald, dus hij gaat er meteen heen.
Hij koopt een bos rozen en belt.
De deur wordt geopend door de schoonvader.
Ik luister.
Goedendag, ik ben hier voor Anke, zegt Maarten.
Waarom? vraagt Ankes vader.
Ik ben haar echtgenoot, antwoordt de schoonzoon.
Anke! roept de schoonvader luid. Er staat een man voor de deur die zegt dat hij jouw man is. Wil je met hem praten?
Nee, laat hem maar gaan, antwoordt Anke vanuit de gang.
De schoonvader schudt zijn hoofd.
Ze wil niet. Tot ziens, jongeman! en hij sluit de deur.
Maarten wacht een paar minuten en belt opnieuw.
Dit keer opent de schoonmoeder een stevige, luidruchtige vrouw. Maarten voelt zich een beetje geïntimideerd.
Begrijp je het niet? vraagt ze.
Laat me binnen, begint Maarten dapper. Ik heb recht
Hij krijgt geen kans om af te maken. Ze trekt de rozen uit zijn handen en slaat hem een paar keer met het boeket tegen zijn gezicht.
Over je recht kun je later een advocaat vragen! Bel me niet meer, mijn kleinkind slaapt, zegt ze, gooit de rozen onder zijn voeten en sluit de deur.
Maarten gaat terug naar huis. Onderweg wrijft hij zich steeds over zijn gezicht de rozen waren mooi, maar vol doornen.
Thuis belt hij eerst zijn moeder.
Stel je voor, ze lieten me niet in het appartement, ik mocht de baby niet zien.
Maak je geen zorgen, Maarten. Anke zal terugkomen met de baby in haar armen. Ze zal niet naar je bellen of geld overmaken. Laat haar ouders maar eten geven. Over een week of twee komt ze vanzelf terug. Ga nu maar slapen, je moet morgen naar je werk.
Maarten volgt het advies: hij eet een portie frikandelbroodjes die hij in de winkel heeft gekocht en gaat slapen.
Hij slaapt rustig, onwetend dat dit de laatste keer is dat hij in dat appartement overnacht.
De volgende ochtend, wanneer hij van zijn werk thuiskomt, staan al zijn spullen in dozen en zwarte zakken op de trap.
Hij belt. De deur wordt geopend door de schoonmoeder, die de tweekamerflat bezit waarin Anke en hij wonen.
Dus, schoonzoon, ken je het adres van je studentenhuis nog, of moet ik het je zeggen? Pak je spullen. Alles wat hier blijft, gooit de schoonmaakster morgen weg!
Maarten moet verhuizen naar een studentenresidentie.
Een rechter heeft het huwelijk beëindigd. Maarten is het zat om in de studentenwoning te blijven; hij wil een eigen appartement huren, maar zodra hij zijn salaris ontvangt, wordt er eerst alimentatie afgetrokken én nog eens vijf euro voor de kosten van zijn exvrouw, waardoor er bijna niets overblijft.
Wees zuiniger! Je moet nog sparen voor je eigen plek, adviseert Michiel. Geen zorgen, Maarten! Treur niet! Tenminste ben je het nieuwe jaar fantastisch binnengekomen!
Anke woont drie jaar bij haar ouders, die haar helpen met haar kleine zoon Sander, terwijl ze de flat verhuurden.
Wanneer Anke weer gaat werken, verhuizen ze met Sander terug naar hun eigen woning. Na de verbouwing herinnert er niets meer aan Maarten en zijn gezin.
Wat vind jij van Maartens beslissing? Deel je mening in de reacties, geef een like.
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
