– Anneke, weet je nog dat we zondag bij mijn moeder moeten zijn voor haar verjaardag? – vroeg haar man tijdens het ontbijt.
Ja, hoe zou ik dat nou kunnen vergeten Je hebt er inmiddels over gekakeld tot ik er kaas van krijg. Je moeder heeft me de afgelopen week al zeker vier keer gebeld om te herinneren Zelfs als je zou willen, zou je het niet kunnen vergeten, dacht Anneke bij zichzelf, maar glimlachte alleen en zei:
– Natuurlijk weet ik het nog, Wim. – Ze zuchtte heel even. De laatste tijd voelde ieder bezoek aan haar schoonmoeder als een kleine martelgang. Corrie van Dijk had altijd zon samengeknepen mond en een blik alsof iemand haar haring in de vla had gedaan. Anneke snapte er niets van. Ze hield van Wim, had hem prachtige kinderen geschonken, hield het huis keurig bij maar goed, het is ook niet te doen om het iedereen naar de zin te maken
Anneke en Wim hadden elkaar op een typisch moderne manier ontmoet: via Facebook, jawel. In zon groep voor sportvoeding. Zij kocht vitamines, hij was dol op proteïnerepen. Het begon met een doodnormaal gesprekje, daarna wat likes op elkaars fotos klassieke receptuur. Binnen zeven maanden stonden ze samen op het stadhuis.
– Anneke, ik word de beste vader van Nederland, let maar op. Echt, ik wil vier kinderen! Twee jongens, twee meiden. Eén kind is maar saai, daar word je alleen maar verwend van. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!
– Jij met je theorieën – Anneke lachte. – Jij was zelf ook enig kind en je bent heus geen egoïst, Wim.
– Maar schat, ik ben uniek hoor! – knipoogde hij en gaf haar een kus op de wang.
Bij de eerste ontmoeting had Corrie Anneke begroet met de blik van een juf Nederlands die een spelfout op het bord ontdekt. Tijdens het eten ondervroeg ze Anneke over haar afkomst en opleiding. Toen ze hoorde dat Anneke uit Enschede kwam, de dochter van een alleenstaande moeder uit een doorsnee flat, werd Corries neus steeds langer. De rest van de avond bestudeerde ze vooral dr aardappelpuree.
Het bruiloftsfeest werd groots gehouden in een bekend restaurant aan de grachten van Utrecht. Moeder en broers en zussen van Anneke kwamen helemaal over uit Enschede allemaal jong, gezellig én eerlijk is eerlijk nogal luidruchtig. Het was een topfeest, Wim en Anneke zaten de hele avond op elkaars schoot als een paar tortelduifjes.
Twee maanden later kwam het nieuws: er zat een kindje aan te komen. Wim was zo blij dat hij ervan moest hikken. Annekes familie smste de ene na de andere felicitatie, haar moeder pinkte bij het videobellen zelfs een traantje weg. Corrie daarentegen zuchtte diep toen ze het nieuws hoorde, terwijl haar lippen nog dunner werden dan normaal.
– Moeten jullie nu al beginnen aan kinderen? Leef eerst nog een beetje voor jezelf! Wat voor ouders willen jullie nou zijn, jullie zijn zelf nog kinderen
– Mam, je wordt oma! Snap je dat dan niet? Dat is zon geluk! En ik word papa! – Wim straalde en draaide zijn moeder bijna de kamer door. Corrie maakte zich los uit zijn greep als een kat in bad.
Anneke schonk het leven aan een gezonde dochter, een sprekend mini-me. Wim zweefde weken op wolk negen. Anneke dook met overgave het moederschap in. Wim verdiende meer dan prima, dus Anneke had makkelijk kunnen kiezen voor een huishoudster en een oppas, maar ze deed alles zelf plichtsgetrouw en nuchter als een echte Twentse. Wim was trouwens geen honderd procent traditionele Hollandse man: hij waste ook luiers en was niet te beroerd om s avonds te wandelen met hun dochtertje.
Op de eerste verjaardag van hun meisje Maudje ontdekten ze dat er wéér een kindje onderweg was. Dit keer werd het een zoon: Tom.
Het werd steeds drukker in huis. Ze huurden een huishoudelijke hulp zodat Anneke zich volledig op de kinderen kon richten. Alles was koek en ei; Wim tilde haar op handen, was gek op de kinderen en voorzag het gezin van alle Hollandse gemakken. Eigenlijk had het niet beter gekund tot Corrie, de schaduwkant van hun gelukkige leventje, weer van zich liet horen.
– Wim, kun jij mij verklaren waarom je moeder zo onaardig tegen mij doet? Ze ziet haar kleinkinderen nauwelijks. Wat heb ik in vredesnaam misdaan?
– Anneke, joh Corrie is gewoon altijd zo geweest. Ze leeft in haar eigen wereld en wij passen daar blijkbaar niet in. Belangrijker is dat ík van je hou, en niet zon klein beetje ook.
De kinderen groeiden, Wims bedrijf floreerde, het leven lachte hen toe. Anneke was nog elke dag blij dat ze op dat eerste date was ingegaan met die onbekende jongen van het internet. Intussen deelde ze het leven met haar grote liefde.
Op een dag namen ze, een zeldzaamheid, oppas en gingen samen naar het theater. Anneke, stiekem gek van toneel, zat al klaar met haar toneelverrekijkertje meteen voelde ze zich niet lekker.
– Wim, ik word misselijk Het zal dat laffe kipslaatje uit dat café wel zijn. Vond het al raar ruiken
Niets hielp koel water, frisse lucht, alles geprobeerd. Teleurgesteld verlieten ze het theater. Thuis werd het langzaam beter, tot Anneke om toch gerust te zijn een zwangerschapstest deed. Twee streepjes.
– Anneke! Yes! Drie kinderen, precies wat ik altijd gewild heb! – Wim danste haar door de keuken.
– Ja, leuk hoor Maar is het niet allemaal wel érg snel? Tom en Maud zijn nog zo klein – piepte Anneke voorzichtig.
– Joh, ze zijn van ons. We kunnen dit! En kun je je voorstellen hoe Corrie reageert? Die valt van haar stoel We vertellen het haar op haar verjaardag, als extra cadeautje!
Nou, ik denk niet dat schoonmams daar blij van wordt. Ze vindt nu al dat we ons sneller voortplanten dan konijnen, straks begint ze over subsidie voor grote gezinnen… dacht Anneke, maar knikte alleen vriendelijk.
Op een zonnige zondag gingen ze met het hele stel naar Corrie. Onderweg kochten ze bloemen en appeltaart en kwamen een half uur later dan afgesproken binnenwaaien.
Corrie deed zelf open; ze rook naar een luchtje waar je de huur van een Amsterdams appartement van zou kunnen betalen. Ze knuffelde Wim en Anneke en drukte de kinderen een kus op hun kruin. Bijna de hele familie zat al aan tafel het feest kon beginnen. De boete voor te laat komen werd getrokken: ze moesten een extra toost uitbrengen. Wim nam het voortouw.
– Lieve mama, gefeliciteerd! We wensen je gezondheid, geluk, en dat je altijd zon prachtmens mag blijven! Wij, jouw kinderen, doen de rest. En er is nog een verrassinkje – Hij overhandigde haar een doosje met een gouden armband vol glimmers, met bovenop een mysterieuze witte envelop. Corrie nam het doosje, bekeek de armband, en haalde daarna de envelop open. Binnentjes kwam er een papiertje met jawel twee duidelijke streepjes tevoorschijn.
Langzaam veranderde Corries gezicht van feestvreugde naar zuurpruim-stand. Met de afkeer alsof ze een levende paling in de handen had, mikte ze de zwangerschapstest op tafel en draaide zich naar Anneke.
– Kijk eens aan Jouw cadeau, neem ik aan? Tsja, veel anders heb je toch niet te bieden. Behalve kinderen baren als een productiekoe, kun je weinig. Ben je het niet een keer beu, altijd maar zwanger rondlopen?! Ongelofelijk En makkelijk hoor: jij zit thuis, kinderen op het lopendeband, mijn zoon mag het hele spul voeden. Huishoudster erbij, oppas erbij Je hebt het mooi voor elkaar, zeg dat wel! fluisterde Corrie boos.
Het werd muisstil. Iedereen bestudeerde plots de eigen aardappeltjes met wel heel grote toewijding, terwijl ze met één oog het tafereel bleven volgen.
Wim werd wit als een spritsje en keek zijn moeder trillend van woede aan.
– Wat zeg je nou, mam Ik kan niet geloven dat ik dit hoor. Is dit wat je altijd over ons hebt gedacht? Ik dacht dat je van me hield. Maar jij houdt alleen van jezelf
Hij stond op, Anneke volgde hield tranen tegen die ze pas later in de auto liet lopen. Ze kleedden in razend tempo de kinderen aan en liepen de deur uit. Corrie keek nadrukkelijk de andere kant op, de rest van het gezelschap verschoof ongemakkelijk op de stoelen.
In de auto huilde Anneke stilletjes, zodat de kinderen niets doorhadden. Wim keek nu en dan bezorgd opzij en zuchtte diep.
Thuis zwegen ze de rest van de dag, ieder met zijn eigen gedachten. s Avonds, na het slapengaan van de kinderen, gingen ze zitten met een kop sterke koffie om alles te laten bezinken.
– Weet je, Anneke, ik heb nagedacht. Jij kunt hier niks aan doen, echt niet Anneke keek verbaasd op Stel dat ik was getrouwd met een Marloes, een Lisanne, een Jannetje, maakt niet uit; ze zou altijd wel wat hebben om over te zeuren. Dan had ze wel lopen vitten over de koffievlekken of de vieze ramen. Ze is gewoon jaloers. Mijn vader liep weg toen ik klein was, ik heb alleen haar gehad; ze werkte zich kapot voor mij. Ze heeft altijd alles alleen moeten dragen. En nu ziet ze jou, krijgt alles op een presenteerblaadje en ik hou als een dolle van je. Ze kan het niet handelen Probeer haar te vergeven, echt waar. Vergiffenis is niet dom; het siert je als je milder kunt zijn.
Ze bleven nog lang zitten, dicht tegen elkaar aan, in het schijnsel van de keukentafel. Wim dacht na over zijn moeder, besefte dat hij haar nooit echt had gekend. Anneke dacht eraan dat vergeven makkelijker is dan opnieuw thee drinken bij Corrie. Maar goed de tijd zal het leren.
Ze dachten ieder hun eigen gedachten, maakten zich zorgen om verschillende dingen, maar hadden samen iets dat alle Corries, schoonmoeders en zure woorden ter wereld overtrof: hun liefde. En hun kinderen. En dat, tja is toch wel alles.
