Uiteindelijk is er niets ernstigs gebeurd, Marjolein! Het gebeurt wel eens bij mannen; ze laten zich gaan en kunnen niet op tijd stoppen. Wees wat verstandiger. Ga je echt je man aan een andere vrouw over laten? Zij zal denken dat ze je heeft overwonnen! Vecht voor je gezin! drong haar schoonmoeder aan.
Op zaterdagochtend bracht Marjolein haar zoon Daan naar de ouders van Jeroen. Ze had afgesproken dat Jeroen een tijdje bij hen zou blijven.
Thuisgekomen haalde ze kartonnen dozen van het balkon en begon de spullen in te pakken. Eerst de kinderkamer.
Ze stopte kleding, speelgoed en boeken in de dozen, dichtte ze af met plakband en labelde ze. Nog even, en er zouden alleen nog de meubels in de kamer staan, die ze niet mee wilde nemen.
Rond twaalf uur ging haar telefoon. Het scherm toonde Gerda, schoonmoeder.
Goedemorgen, Gerda.
Goedendag, Marjolein. Jeroen heeft me alles verteld. Ik begrijp dat je gekwetst bent, maar kun je misschien niet zo overhaast handelen? Neem even de tijd, koester de rust. Misschien is het niet nodig om meteen het gezin te verscheuren? vroeg Gerda.
Ik ben niet degene die het gezin kapotmaakt, Jeroen wel antwoordde Marjolein.
Marjolein, ik neem Jeroen niet de schuld uit de vergelijking! Maar kun je hem bij de eerste misstap vergeven?
Over welke eerste misstap heeft u het? Uw zoon heeft al een half jaar een relatie met een collega en liegt tegen mij. En u zegt vergeven? Nee zei Marjolein.
Marjolein, denk er nog eens over na. U haalt Daan van zijn vader af. En Jeroen houdt toch van zijn zoon!
Gerda, Jeroen mag Daan zien, ik ga het niet verhinderen. Maar met uw zoon wil ik niet meer samenwonen. Laten we hier stoppen ik ben nog met het inpakken bezig en heb geen tijd.
Marjolein pakte de laatste twee dozen, ging naar de slaapkamer en begon haar garderobe in koffers te vouwen.
Gerda kwam precies een uur later langs. Ze leek ervan overtuigd dat een persoonlijk gesprek de schoonzoon zou kunnen overtuigen om het gezin niet te ruïneren.
Het gesprek draaide in cirkels:
Uiteindelijk is er niets ernstigs gebeurd! Het gebeurt wel eens bij mannen ze laten zich gaan, kunnen niet op tijd stoppen.
Wees wijs. Ga je echt je man aan een andere vrouw over laten? Zij zal denken dat ze je heeft overwonnen! Vecht voor je gezin!
Gerda, Jeroen is geen doorgeefluik waar ik voor moet vechten! Stelt u voor dat ik hem op een duel of in een boksring uitnodig? Waar past dat? Was er geen Yara, dan was er Elske of Kristel.
Laat me u iets vertellen: Igor, de vader van Jeroen, heeft ook in zijn jeugd fouten gemaakt. Ik was echter verstandiger dan u en heb het gezin behouden. Zie, we zijn nu bijna vijfendertig jaar samen, binnenkort vieren we ons koraalhuwelijk.
En waar bestond die wijsheid uit? lachte Marjolein.
Ik maakte geen spektakel. Integendeel, ik was zorgzamer, kookte zijn favoriete gerechten, vroeg naar zijn werk, deed ook aan mezelf: veranderde mijn kapsel, viel af, groette iedereen met een glimlach legde Gerda uit.
Soms wist ik dat hij juist van een scheidsvrouw kwam, en ik voelde de drang om hem een pan te laten slaan in plaats van schoenen aan te bieden. Maar ik hield het in, lachte, en hield hem vast. Zo groeiden vader en zoon op, en er is nu een opa voor de kleinkinderen.
Gerda, u bent een bewonderenswaardige vrouw. Ik zou het niet kunnen. Ik ben van nature walgelijk eerlijk. Wat u nu voorstelt is voor mij als eten uit een vuile emmer antwoordde Marjolein.
Gerda stond abrupt op, zonder afscheid te nemen, en verliet het appartement.
Marjolein ging door met inpakken. Ze wist dat dit nog niet het einde was; Jeroen en Gerda zouden haar nog verder dwarsbomen. Daarom wilde ze zo snel mogelijk weg.
De volgende dag, op zondag, arriveerde haar vader. Samen laadden ze de koffers en dozen in de bestelauto en reden weg.
Op de weg vroeg Marjolein haar vader te stoppen bij het huis van Gerda om de sleutels van het appartement af te geven.
Je gelooft het niet vertelde ze de volgende dag aan haar vriendin Margriet gisteren zat Gerda een uur te smeken om Jeroen kleine misstappen te vergeven en niet te scheiden.
En welke argumenten gebruikte ze? vroeg Margriet.
De gebruikelijke: je ontnemen het kind van zijn vader, alle mannen bedriegen, vrouwen moeten verstandiger zijn. Daarna vertelde ze over hoe zij zelf in zon situatie haar man terug in het gezin kreeg.
En hoe dan? vroeg Margriet.
Ik zal het je niet in detail vertellen, maar geloof me, het was compleet onzin. Zo zou jij het niet doen.
Heb je al een verzoekschrift ingediend? vroeg Margriet.
Ja, al op vrijdag antwoordde Marjolein.
Dan ben je eindelijk verlost van die Casanova. Het was verschrikkelijk om die twintiger te zien zei Margriet.
Wat bedoel je met verschrikkelijk om te zien? Wist je dat hij met Yara rondhing? verontwaardigde Marjolein.
Ik wist het niet zeker, maar ik had wel een vermoeden antwoordde de vriendin.
Waarom heb je het me niet gezegd? Ik dacht dat we vrienden waren zei Marjolein en stond op om te vertrekken.
Wacht! hield Margriet haar tegen. Luister eerst. Ik wist echt niets. Ik zag hetzelfde als jij, maar trok andere conclusies. We waren op een bedrijfsfeest.
Herinner je je nog hoe Yara zich om Jeroen heen bewoog? Je zag dat, toch? Hoe vaak ging ze op zakenreis om met hem mee te gaan?
Jij werkt in de administratie, verwerkt papieren, waarom dacht je niet na over hoe Yara op de laatste minuut Jeroen vervangt? Ja, ik had een vermoeden, maar ik durfde het niet te zeggen omdat ik niet zeker was.
Je had het toch kunnen insinueren.
En als ik het fout had en het alleen mijn paranoïde fantasie was? Wat zou je van me denken? Dat ik jullie tussen zou komen? Herinner je je Svetlana Bellova?
Ze vertelde een vriendin dat ze haar man met een andere vrouw zag, zelfs een foto van een omhelzing liet zien.
Natuurlijk ontstond er een ruzie, maar ze maakten het goed en Svetlana kreeg de schuld omdat ze jaloers was op een sterk gezin.
Svetlana verliet daarna het bedrijf. Dus wees niet boos. Als ik hard bewijs had, had ik het je gezegd. Vertel, waar ga je nu wonen?
Het appartement staat op naam van Gerda, dus Daan en ik zijn verhuisd. We wonen nu bij mijn ouders.
Over een week renoveren we het appartement van mijn oma mijn ouders huurden het, maar de huurders zijn vorige maand verhuisd. Het heeft twee kamers, maar dat is genoeg voor ons.
We moeten ook de crèche regelen de oude is ver weg, maar een vriendin van mijn moeder heeft aangeboden om ons in de buurt te plaatsen. Ik ga scheiden en alimentatie vragen. Dat is alles.
Is Jeroen het eens met de scheiding? vroeg Margriet.
Hij zegt dat hij niet wil scheiden, dat hij alles begrepen heeft en het niet meer zal gebeuren. Maar ik heb genoeg. Hij vroeg me geen alimentatie te eisen, hij betaalt zelf.
En jij?
Ik ben ertegen. Ik wil hem niet meer zien. Laat het officieel zijn. Hij zegt dat hij Daan wil meenemen: Mijn appartement is beter, mijn salaris is hoger.
Ik heb niets gezegd, ik telde alleen zijn zakenreizen van het afgelopen jaar. Het waren er acht.
En wat zei hij toen? vroeg Margriet.
Ik bewaarde die informatie voor de rechter. Zodra hij zegt dat hij Daan wil meenemen, vraag ik waar het kind is als hij op reis is. Ik heb werk, ik heb een eigen woning, hij krijgt niets.
Jeroen heeft inderdaad een verzoek ingediend om de zorg voor Daan te bepalen:
Mijn ex-vrouw kan Daan niet de levensstandaard bieden die hij verdient stelde hij.
Gerda meldde vervolgens dat Marjolein hun zoon had weggestopt:
Zij is uit het appartement verhuisd, heeft de jongen uit de crèche gehaald. We dachten dat ze bij de ouders van Marjolein zouden blijven, maar ze waren er maar een week en verdwenen dan.
Ik heb getuigenissen van buren. Waar verbergt ze haar zoon? Een kind moet naar de crèche, niet schuilen in onbekende plekken!
Marjolein moest uitleggen dat zij en Daan in een twee-kamer appartement woonden dat van haar was, dat de jongen de crèche naast het gebouw bezocht, en dat Jeroens baan veel reizen vereist, waardoor hij het kind niet kan opvoeden.
Kortom, Gerda en Jeroen kregen niets voor elkaar.
Marjolein vermeed contact met Jeroen en vond na de scheiding een nieuwe baan; ze is een goede professional en had geen moeite om werk te vinden.
En kort daarna bracht Margriet haar nieuws:
Yara is ontslagen en vertrokken.
Hoe dan? vroeg Marjolein.
De tantes hebben het zo geregeld. Ze ging een maand rondzwerven, realiseerde zich dat er niets meer voor haar was, en vertrok naar de hoofdstad. Zo blijft jouw ex alleen.
Dat maakt me niet meer iets uit zei Marjolein.
En ze sprak de waarheid. Want als je uit het putje moet drinken waar je niets meer vindt, hoe ga je dat dan doen?
Wat vinden jullie van Marjoleins keuzes? Laat een like achter en deel je mening in de reacties.
Vrienden, als jullie meer van onze verhalen willen lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
