Door jouw liefde ben je van de hogeschool weggelopen! We hebben je gestuurd om te studeren, niet om te trouwen! We hadden nog een boerenmeisje nodig voor ons gezin, buurt de vader scherp. Het vurige verliefde gevoel van hun zoon willen ze temperen met een scheiding. Op verzoek van de vader trekt Victor de militaire dienst in.
Victorine maakt het huis op orde. Ze hangt nieuw behang op, verwisselt de gordijnen in de woonkamer en legt de spullen op de zolderkastjes netjes op een rij. Victorine houdt van orde; daardoor voelt ze zich innerlijk rustig.
Op de verste plank van de kast vindt ze een doos vol brieven van Victor. Hoe lang heeft ze die al niet meer geopend! Het opruimen blijft even liggen. Victorine leest één brief, dan de tweede, de derde
Victor en Victorine ontmoetten elkaar aan de Technische Universiteit Delft. Victor kwam uit de stad, Victorine vanuit een klein dorp in de Veluwe.
Hij wordt aangetrokken door haar opvallende uiterlijk: lang, golvend donker haar, bijzondere ogen en een slank postuur.
Victor en Victorine beginnen een relatie. Voor de stille, verlegen Victorine is de energieke Victor een ware orkaan. Elke dag bedenkt hij iets nieuws om haar hart te winnen. Hij legt bloemen voor de deur van haar studentenflat. s Nachts verschijnt hij bij het raam en fluistert een welterusten. Haar kamer ligt op de begane grond.
Luidruchtige studentenfeesten, wandelingen langs de grachten en kussen maken het eerste studiejaar een flitsende tijd. Ze zijn onafscheidelijk.
Maar Victor laat de studie zakken. Vanaf het begin had hij weinig zin om zich in de harde wetenschap te verdiepen; dan kwam die liefde! Hij wordt van de TU afgeschreven. Victor maakt zich er niets van aantrekken.
Ik zoek een baan, haal later een avondstudie, en dan kunnen we trouwen, mijn geluk, legt hij aan Victorine uit.
Hij vindt werk in een staalfabriek in Rotterdam en meldt zijn ouders dat hij wil trouwen. Victorines ouders kennen hem een beetje; zij komt een paar keer bij hen langs.
Victor is bereid om de families hun nieuws zonder blijdschap te laten aanvaarden. Zijn vader en moeder hadden altijd gehoopt dat hun zoon zou trouwen met de dochter van vrienden. Die jongen, Victor, en die dochter, Marjolein, hebben echter geen zin hun verwachtingen waar te maken.
Victor gelooft dat hij zijn ouders kan overtuigen, dat ze zullen inzien hoe groot zijn liefde voor Victorine is, en dat hij zonder haar niet kan leven. Maar de verwachting wordt niet waargemaakt; de familie reageert hard.
Door jouw liefde ben je van de hogeschool weggelopen! We hebben je gestuurd om te studeren, niet om te trouwen! We hadden nog een boerenmeisje nodig voor ons gezin, retorisch de vader.
De vurige verliefdheid van de zoon willen ze stoppen met een scheiding. Op verzoek van de vader gaat Victor in militaire dienst.
Victorine mist haar geliefde. Het enige dat haar kracht geeft, zijn de brieven die Victor schreef: tedere, gepassioneerde brieven.
Op een dag stopt hun briefwisseling abrupt. Een maand, twee, een half jaar zonder één regel. Victorine voelt zich verloren.
Zo gaat het, gevoelens koelen in de scheiding. Het was dan geen liefde, maar een vlaag, probeert klasgenoot Sjoerd haar gerust te stellen.
Sjoerd is de gemeenschappelijke vriend van Victor en Victorine. Victorine weet niet dat Sjoerd aan zijn vriend heeft verteld hoe hij verliefd is op Victorine en nu met haar omgaat. Hij vraagt Victor om geen brieven meer te sturen, want ze gaan trouwen.
Victorine accepteert, richt zich op haar studie en gaat meer met vrienden om. Sjoerd staat steeds naast haar; al lang heeft hij gevoelens voor haar, en de scheiding van Victor geeft hem een kans dichterbij te komen.
De zorg en liefde die Sjoerd haar biedt, voelt ze als oprecht.
Laat Sjoerd maar gelukkig zijn, denkt ze en stemt toe op zijn voorstel.
Victorine wil Victors brieven weggooien, maar haar hand blijft stil. Ze legt ze in een doos en zet die weg.
Victorine begint een nieuw leven.
Intussen melden Victors ouders dat Victorine met Sjoerd is getrouwd.
De tijd vliegt. Een decennium verstrijkt. Victorine en Victor wonen in dezelfde stad, maar hun levens lopen parallel, zonder kruising.
Geruchten bereiken Victorine dat Victor is getrouwd niet met Marjolein, maar met iemand anders. Ze hebben een zoon.
Het rustige, gelijkmatige leven van Victorine brengt haar geen geluk. Met Sjoerd krijgen ze twee dochters. De zorg voor de kinderen en het werk worden de kern van haar bestaan; er blijft geen ruimte meer voor innerlijke bezinning.
Ze trekken elk hun eigen taak zonder vreugde, en vergeten dat het leven ook kleurrijk en gelukkig kan zijn.
35 jaar verstrijken.
De familie van Victorine valt uit elkaar. Hoe hard ze ook proberen, een relatie zonder liefde houdt niet stand. De man voelt dat zij hem nooit heeft kunnen liefhebben. Hij vindt een minnares. De dochters worden volwassen, krijgen eigen gezinnen, en er is niets meer dat hen bindt.
Na de scheiding bekent de man aan Victorine hoe hij de scheiding met Victor heeft geregeld.
Ook Victors gezin is uiteengevallen; hij blijft alleen.
Victorine leest de laatste brief. Ze huilt en lacht tegelijk. Dan beseft ze dat ze wanhopig wil weten waar Victor nu is, hoe zijn leven eruitziet, gewoon hem zien en met hem praten.
Ze besluit een brief te sturen naar zijn oude adres, in de hoop dat hij of een familielid het kan doorgeven. Victorine is besluitvaardig; ze schrijft meteen een brief en nodigt hem uit voor een koffie in het café tegenover haar huis. Zonder te aarzelen stopt ze de brief in de dichtstbijzijnde brievenbus.
De volgende dag berispt ze zichzelf: Waarom ben ik zo dom?
Victor, onderweg naar huis, kijkt in de brievenbus. Een brief? Zon zeldzaamheid tegenwoordig een brief. Hij ziet de naam op de envelop en kan het niet geloven. Hij leest de brief en de tijd lijkt terug te draaien.
Op de afgesproken tijd stapt hij het café binnen. Zijn hart bonst. Het lokaal is leeg, behalve één tafel waar een vrouw zit.
Victorine, fluistert hij bijna.
Ja, draait ze zich om, haar ogen zoeken de zijne.
Hij herinnert zich haar blik al die jaren. Het is zij, zijn oude Victorine. Ze praten, huilen, lachen.
Uit het café lopen ze hand in hand, vastbesloten elkaar nooit meer te laten gaan.
P.S.
Sinds hun ontmoeting zijn bijna vijf jaar verstreken. Victorine en Victor leven nu nauw verbonden, en iedere dag beschouwen ze als een gelukzalig cadeau.
Ware liefde verdwijnt niet zonder spoor. Daar zijn ze nu volstondig van overtuigd!
