Weet je, ik heb nooit bewust gezocht naar mn eerste liefdeik ben tenslotte 62 jaar inmiddels. Maar laatst gebeurde er iets bijzonders. Terwijl een van mijn leerlingen, een rustige meid die Noor heet, me interviewde voor haar schoolproject, ontdekte ik dat die oude liefde van me al veertig jaar naar mij op zoek was geweest En dat was nog maar het begin. Later kwam ik erachter dat zijn ware verleden veel ingewikkelder was dan ik dachthij had uiteindelijk alles verloren wat hij had.
Ik ben dus 62 en geef al bijna veertig jaar Nederlands aan de bovenbouw in een middelbare school in Utrecht. Al dat lesgeven geeft een soort vertrouwd ritme aan het leven: surveilleren in de gangen, elke dag weer het werk van Reve of Wolkers uitleggen, lauwe thee uit de docentenkamer en stapels opstellen die nooit lijken op te houden.
Elk jaar in december geef ik mijn leerlingen de opdracht om een oudere te interviewen over hun mooiste feestherinnering. Je kunt je voorstellen dat ze daar nooit echt enthousiast van worden.
Dit jaar kwam Noor na de les naar me toe, met dat blaadje van de opdracht in haar hand en haar schouders een beetje opgetrokken. Mevrouw de Vries, zou ik u mogen interviewen? vroeg ze.
Ik moest lachen: Ach Noor, mijn herinneringen zijn saai joh. Vraag je oma, of die buurman met zn rare hond, iemand die echt gekke dingen heeft meegemaakt!
Ze liet zich niet afschrikken en zei zacht maar vastbesloten: Nee, ik wil juist u interviewen. Haar ogen keken zo doordringend, dat ik bijna geen nee kon zeggen.
Dus sprak ik af: Oké, morgen na school. Maar als je begint over oliebollen, dan krijg je een eerlijk antwoord! Ze lachte terug: Deal!
De volgende dag zaten we in een leeg klaslokaal, zij met een notitieboekje, wippend op de stoel.
Ze vroeg: Hoe vierde u vroeger de feestdagen?
Dus begon ik te vertellenover mislukte kerststollen, de plaatjes van André Hazes die mijn vader draaide, en dat jaar dat onze kerstboom zo scheef stond dat we dachten dat ie ging omvallen.
Toen vroeg ze even later: Mag ik iets persoonlijkers vragen?
En ja hoor, het ging over liefde in de feestdagen… En toen voelde ik weer die oude pijn opborrelen.
Dat was met hemhij heette Daan. We waren jong en dachten dat de wereld eindeloos was, vol dromen waar we geen idee van hadden of ze ooit zouden uitkomen.
Een paar dagen later kwam Noor terug, glunderend met haar telefoon in de hand. Mevrouw de Vries, ik geloof dat ik hem heb gevonden!
Ik keek haar verbaasd aan: Wie heb je gevonden?
Ze liet een bericht zien: Zoekt vrouw die hij al veertig jaar geleden liefhad Mijn hart sloeg even over.
En op de fotoik, zeventien jaar, blauwe jas, tanden net te groot voor mn mond.
Toen vroeg ze: Wilt u dat ik hem een bericht stuur? Ik kon niks uitbrengen.
Noor bood aan om het contact te leggenen ineens voelde ik een warmte vanbinnen. Hij was me nooit vergeten, zelfs na al die jaren.
We spraken met elkaar, eerst wat onwennig via berichtjes, en toen besloten we af te spreken in een café aan de Oudegracht. Ik heb nog lang voor de spiegel gestaan, mezelf aangekeken: Dit ben ik nu.
Toen ik Daan zag, was hij toch veranderd natuurlijk, maar die blikdie lachende, ondeugende ogendat was nog precies hem. Annemiek, zei hij, en die paar seconden tussen verleden en heden, dát was magisch.
Het was alsof we even teruggingen in de tijd. Herinneringen, verhalen, verdriet en hoopaangespoeld tussen de koffie en de appeltaart.
Daan zei: Jij was voor mij altijd bijzonder, hoeveel jaren er ook voorbij gingen.
Die middag voelde voor mij als een nieuw begin. Ik begreep dat hoop er altijd mag zijn, dat het nooit te laat is voor een tweede kans.
We hebben veel meegemaakt in ons leven, Daan en ik, maar de ontmoeting bracht me rust. En zeg nou zelf, is het niet prachtig dat het leven ons soms gewoon een nieuwe start geeft? Ik weet niet waar het toe leidt, maar ik sta er open voor. Met een hart dat opnieuw durft te geloven.
