Ik klim nu op de ladder om de dode takken uit de oude appelboom naast mijn huis te snoeien. Maar plots begint mijn hond Sjors luidruchtig te blaffen. Hij rent naar me toe, pakt met zijn tanden de broekspijp van mijn jeans en trekt aanhoudend naar beneden, alsof hij me van de ladder wil krijgen. In eerste instantie denk ik dat hij gewoon overactief is, of misschien wilduit speelt, en dat ik door hem straks per ongeluk van de ladder val
Ik probeer Sjors weg te sturen en word zelfs een beetje boos op hem. Maar slechts enkele ogenblikken later gebeurt er iets wat ik totaal niet zie aankomen.
Halverwege de ladder strek ik me uit met de takkenschaar om de dorre takken te bereiken. Het is een typische Nederlandse ochtend: grijze wolken pakken zich samen boven ons dorp, het is vochtig en de lucht lijkt vol verwachting van regen te hangen. Toch besloot ik door te werken, want deze takken zijn al te lang een doorn in het oog.
Vanaf vroeg had ik de ladder stevig tegen de boom gezet en gecheckt of alles stabiel stond. Zodra ik een paar sporten omhoog geklommen ben en de schaar op de eerste tak zet, voel ik plots iets aan mijn broek trekken.
Wat verward draai ik me om.
Sjors probeert zowaar achter mij aan op de ladder te klimmen. Zijn poten glijden van de treden, zijn nagels krassen over het metaal en hij kijkt me met grote, indringende ogen aan.
Sjors, wat ben je aan het doen? Kom, naar beneden, zeg ik terwijl ik nerveus lach.
Ik gebaar dat hij weg moet gaan, maar Sjors denkt er niet aan. In plaats daarvan klimt hij nog een stuk hoger, legt zijn voorpoten op de ladder en grijpt mijn broekspijp opnieuw vast om er hard aan te trekken.
Ik schrik en moet me met beide handen aan de ladder vastgrijpen om mijn evenwicht te houden.
Ben je gek geworden, Sjors? Laat los! roep ik boos.
Maar hij houdt vol. Hij trekt en blaft, zijn hele houding smeekt me te stoppen met wat ik doe.
Eerst irriteert het me, maar ineens merk ik dat zijn gedrag heel anders is dan anders. Hij lijkt me echt iets duidelijk te willen maken.
Het is alsof Sjors me probeert te waarschuwen.
Ik overweeg nog even omhoog te klimmen, maar zodra ik één stap zet trekt Sjors zó hard, dat ik uit reflex de ladder stevig vastpak.
Met een diepe zucht geef ik toe en klim naar beneden.
Nou is het genoeg, mompel ik. Als je niet ophoudt, moet je in het hok.
Sjors laat zijn kop hangen, een beetje schuldbewust, maar ik breng hem toch naar zijn ren en doe het hek dicht. Eindelijk denk ik rustig mijn werk af te kunnen maken.
Precies op dát moment gebeurt het. Iets dat me de stuipen op het lijf jaagt en doet beseffen waarom Sjors zich zo gedroeg Het vervolg van dit opmerkelijke verhaal schrijf ik zo meteen
Ik loop opnieuw naar de ladder en zet mijn voet op de onderste tree. Op datzelfde moment klinkt er boven me een harde, droge knal.
Het geluid is scherp, brekend, alsof er iets knapt. Instinctief kijk ik omhoog en zie een grote, dode tak losschieten uit de appelboom.
Hij valt precies waar ik net nog stond. Met een knal slaat de tak op de grond, splijt in stukken en mist me maar op een haar na.
Mijn knieën worden week. Ik blijf naast de ladder staan kijken naar de enorme afgeknapte tak, terwijl mijn hart bonst in mijn oren.
Pas dan realiseer ik het me. Sjors wilde helemaal niet dwars zijn. Hij probeerde mij tegen te houden.
Hij had het gevaar meteen aangevoeld. Misschien hoorde hij het hout van binnen kraken, of wist hij gewoon dat er iets mis was. Langzaam draai ik me om naar het hok.
Sjors kijkt me rustig aan door het gaas. Zijn blik is zacht én oplettend, en zijn staart kwispelt langzaam, alsof hij wacht tot ik het begrijp.
Ik open het deurtje, ga op mijn knieën naast hem zitten en hij schurkt zich direct tegen me aan.
Ik sla mijn armen om zijn nek en fluister zacht:
Je hebt mijn leven gered.
Sinds die dag luister ik altijd naar zijn instinct, zonder aarzeling.
