Ik heb mijn vrouw eigenlijk nooit echt liefgehad, al heb ik het haar misschien wel honderd keer eerlijk gezegd. Ze droeg daar geen schuld aan ons leven samen was vreedzaam en goed. Nooit viel zij tegen mij uit of zeurde over kleine dingen; ze was zacht en vriendelijk, altijd zorgzaam. Het enige wat ontbrak was liefde. Bestek en servies
Elke avond viel ik in slaap en werd weer wakker met de gedachte dat ik haar ooit zou verlaten. Op zoek naar een vrouw die ik wél lief zou kunnen hebben.
Maar zou me dat wel lukken? Bij Annelies voelde ik me rustig en veilig. Behalve haar uitmuntende huishoudelijke vaardigheden was mijn vrouw ook nog eens verbluffend mooi. Tot op de dag van vandaag bekijken oude vrienden me met een jaloezie die ik nauwelijks begrijp: hoe was het mogelijk dat zon vrouw met mij wilde zijn? Ik begrijp het zelf nog steeds niet.
Ik was vroeger een doorsnee man zonder opvallende kwaliteiten. Maar zij hield van mij Vreemd, eigenlijk
Haar liefde en loyaliteit lieten me nooit met rust. En nog meer dan dat: de schoonheid van Annelies. Want ik wist goed: zodra ik deze deur uit zou stappen en alles zou verbreken, zou er onmiddellijk een nieuwe aanbidder voor Annelies klaarstaan. Iemand rijker, charmanter, succesvoller.
Alleen al bij het idee dat een andere man haar in zijn armen zou houden, werd ik gek van jaloezie. Annelies was van mij, al voelde ik diep vanbinnen niets voor haar. Dat is altijd zo geweest. Ik trouwde met haar, gewoon omdat ik het fijn vond om zon mooie vrouw naast me te hebben
Maar kun je een heel leven doorbrengen met iemand van wie je niet houdt? Ik dacht vroeger van wel, maar ik had ongelijk. Keuken en eetkamer
‘Morgen moet ik het haar vertellen’, mompelde ik tegen mezelf, en eindelijk viel ik in slaap.
De volgende ochtend, tijdens het ontbijt, vond ik de moed voor een eerlijk gesprek:
Annelies, kom even zitten. Ik moet je iets vertellen.
Ik luister, lieve schat.
Stel je eens voor: wij gaan uit elkaar, en wonen ineens in verschillende wijken van Amsterdam.
Ze lachte:
Wat een rare gedachte… Is dit een spelletje?
Laat me uitpraten. Dit is serieus en belangrijk voor ons.
Goed dan. Ik stel het me voor.
Vertel eens eerlijk, als ik weg zou gaan: zou je dan een nieuwe liefde zoeken?
Jeroen, wat is er toch met je? Waarom zou jij zomaar vertrekken?
Omdat ik niet van je houd. Nooit gedaan, eigenlijk.
Wat? Dat meen je niet… Ik snap er niets van.
Ik wil bij je weg, maar ik kan het niet, want het doet me pijn om te denken dat je met iemand anders bent.
Annelies zweeg. Na een poosje zei ze:
Ik zal nooit iemand vinden die beter voor mij is dan jij. Dus, als je gaat wees gerust, ik zal trouw blijven.’
Beloof je dat?
Natuurlijk,’ verzekerde ze me. Damesaccessoires
Maar… waar moet ik dan heen?
Heb je dan nergens anders om naartoe te gaan?
Nee, wij zijn altijd samen geweest. Misschien moeten we ons leven toch samen maar uitzitten, zei ik bedroefd.
Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Als het zover komt, splitsen we het huis ieder een eigen appartement, dat krijgen we wel geregeld.
Echt waar? Dat had ik niet verwacht, dat je me zo zou helpen. Waarom doe je dat?
Omdat ik van je houd, en als je van iemand houdt, dan houd je die niet met geweld bij je.
Er gingen maanden voorbij. Uiteindelijk scheidden onze levens. Toen hoorde ik dat Annelies haar belofte niet was nagekomen en toch een andere man had gevonden. En het huis, geërfd van haar oma, heeft ze nooit willen delen.
Zo bleef ik achter met lege handen eenzaam als nooit tevoren. Hoe kun je na zoiets nog vrouwen vertrouwen? Ik weet het niet meer
Wat vind je van Jeroen?
Dit verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen, gedeeld door een van onze lezers. Overeenkomsten met bestaande namen of plaatsen zijn toeval. Alle fotos bij dit verhaal dienen slechts ter illustratie.
