Ik ging pas naar de huisarts toen de pijn echt ondraaglijk werd. Drie dagen achter elkaar dat is wel wat teveel van het goede. Zware hoofdpijn, waar geen enkele paracetamol tegenop kon. ‘s Nachts kreeg ik geen oog dicht door die helse pijn.
De slechtste beslissing was natuurlijk om midden in de nacht internet af te struinen naar mogelijke oorzaken van hoofdpijn. Meteen sprongen er artikelen naar voren als Hoe herken je migraine of hersentumor? en nog meer van dat soort horrorverhalen. Na het lezen van alle symptomen was het eigenlijk logischer om gelijk naar de Uitvaartverzorging te gaan, in plaats van de huisartsenpraktijk.
Ik moest denken aan die scène van Jerome K. Jerome, waar hij in een medische encyclopedie las en dacht álle ziektes te hebben gevonden, behalve kraamvrouwenkoorts. Zelfs cholera, anemie, en de dansziekte van Saint Vitus. Het zat hem zelfs dwars dat hij alleen maar tyfus had en geen kraamvrouwenkoorts.
Precies zo voelde ik me ook. Na urenlang googelen had ik mezelf werkelijk alle dodelijke aandoeningen aangepraat. Ineens dacht ik: Nu is het klaar, morgen strompel ik naar de huisarts!
In de wachtkamer raakte ik aan de praat met een vrouw. Ze vroeg me:
Heb je gedronken?
Ik keek haar niet-begrijpend aan.
Wat gedronken?
Gisteren wat gedronken?
Nee, niet gedronken, zei ik licht gepikeerd.
Je ogen zijn zo rood, net alsof je een kater hebt
Ongelofelijk. Soms heb ik het idee dat ik naar de psycholoog ga om te leren omgaan met mensen die er veel harder één nodig hebben dan ikzelf.
Dank je, zei ik wat wrang. Voor de bezorgdheid.
In de spreekkamer bij de huisarts droeg ik mijn klachten op zoals een presentator artiesten aankondigt. Als toetje noemde ik mijn rode ogen.
Alsof ik gedronken heb, terwijl ik niet gedronken heb, klaagde ik.
De huisarts keek me in de ogen en haalde haar schouders op.
Uw ogen zien er normaal uit, niks aan de hand…
Daar gaan we weer, dacht ik. Niet de juiste mensen stappen naar de psycholoog.
Toen werden mijn bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte gecheckt. Ze stelde een aantal vragen. Volgens mij ontstond er zo een niet zo prettig plaatje het leek eerlijk gezegd ernstiger dan migraine.
Zullen we een hersenscan of MRI doen? Ik wil best betalen hoor, stelde ik voor. Internet zei immers dat het moest. In die slapeloze nacht had ik online mijn diploma all-round arts wel zon beetje gehaald.
Geen paniek, zei ze rustig. Eerst behandelen we de vaten, doen we bloedonderzoek, en als het slechter wordt zien we verder.
Die nacht voelde ik me ellendig. Ik huilde en dacht: in veertig jaar heb ik maar twee kinderen en tien boeken gemaakt. Is dat nu veel of weinig? De kinderen zijn nog klein, nog volop in ontwikkeling De boeken trouwens ook, de nieuwste had op bladzijde 16 al een drukfout Die kinderen en redacteuren hebben nog wat opvoeding nodig
Thuis gekomen haalde ik onderweg de kinderen van school, kocht de voorgeschreven pillen bij de apotheek en nam ze meteen in. Eindelijk op bed geploft.
De kinderen kwamen naar me toe.
Mam, is er wat te eten?
Er is genoeg, maar het moet nog klaargemaakt worden Wacht even…
Mijn hoofd deed inmiddels niet zoveel pijn meer, maar ik was totaal uitgeput na drie dagen platliggen.
Daan besloot zelf het avondeten te maken. Hij bakte een eitje, warmde wat pasta op en zei: Ik heb Katelijne te eten gegeven. Wil je dat ik jouw bord ook op bed breng?
Een warm gevoel stroomde door me heen. Mijn volwassen zoon! Die redt zich wel.
Ach joh, niet nodig hoor. Ik ben niet zo hongerig. Je bent geweldig, Daan.
Oke, knikte hij en kwam terug met een schaal gesneden fruit. Mam, hier zit kiwi bij. Kiwi heeft nog meer vitamine C dan een sinaasappel. En appels voor het ijzer, mandarijn erbij voor de kleur. Anders wordt-ie bruin…
Ik smolt van trots. Mijn zorgzame jongen! Meteen voelde ik me een stuk beter.
Daan trok daarna zijn jas aan.
Waar ga je heen?
Kattevoer is op, zei hij.
Neem dan ook ijs mee! riep Katelijne. Mijn voorraad is ook op!
Even later kwam Katelijne plechtig mijn kamer binnen met een speelgoeddokterskoffertje, haar bril op en de kamerjas aan. Dokter Katelijne van den Berg, kindertherapeut.
Zo, zieke mevrouw, tijd voor uw prikje.
Noem me gewoon mama, niet zieke mevrouw
Als je beter bent weer, mam. Open nu je mond.
Ik deed braaf mijn mond open.
Heb je kiwi gegeten? En niks voor mij bewaard? Kiwi?
Neem maar, hoor, reikte ik haar de schaal toe.
Eigenlijk hoeft het niet, ik had een eitje op. Nu wacht ik op het ijsje. Laat ik even naar je hart luisteren Ze hing haar roze speelgoedarts-stethoscoop om.
Ik loop elke avond met een boekje achter je aan zodat je me even wilt onderzoeken. Jij nooit zin.
Oeh, slecht nieuws, zei Katelijne serieus, terwijl ze naar mijn nek luisterde. Jij kletst te veel en rent achter kinderen aan. Ik schrijf je een prik en ijsje voor. Als Daan voor iedereen haalt. Maar als je niet om ijs vroeg wel pech gehad.
Gun je je zieke moeder geen medicinale cornetto?
Katelijne spoot vrolijk met de speelgoedspuit in mijn been.
Au! lachte ik.
Zo hoort het, daar word je beter van.
Eerlijk? Ik voelde me al stukken beter. En na dat ijsje, want Daan had voor iedereen gehaald, voelde ik me gewoon als herboren! De pijn verdween, mijn ogen straalden weer blauw in plaats van rood.
Toch speelde ik nog even de zieke. Daan las Katelijne een verhaaltje voor het slapengaan voor. Katelijne koos de Cyclopedie.
Een encyclopedie over cyclopen, grapte Daan.
Samen lazen ze over Saturnus, dinos en daarna over melktandjes. Prompt ruzieden ze vrolijk of baby-dinosaurussen ook melktanden hadden.
Ik luisterde en voelde me gelukkig, geliefd en zinvol. Dat gevoel, daarin zit de echte betekenis van het leven.
Natuurlijk moest ik later het bed verschonen; de kinderen hadden de kiwischijfjes door mijn bed gesmeerd.
En uiteindelijk vielen we met zn drieën in slaap, allemaal bij elkaar.
Nou, hebben de pillen geholpen? vroeg de huisarts de volgende ochtend.
Ik knikte. Maar stiekem weet ik dat het andere pillen waren die hielpen mijn lieve kinderpillen.
Die vullen je dag en nacht met kracht in plaats van pijn, blijdschap in plaats van verdriet, geluk in plaats van woede.
Geef je kinderen een dikke knuffel, ook als ze inmiddels groter zijn dan jij. Niks werkt sneller dan zon knuffel. Behalve misschien dan kiwi, met al dat vitamine C.
