Lieve dagboek,
Vandaag was een dag vol zenuwen en ongemakkelijke gesprekken. Ik nam eindelijk Iris mee naar huis om haar aan mijn moeder voor te stellen. Terwijl ik in de gang mijn schoenen uitdeed, hoorde ik mijn hart bonkenalsof ik voor een tentamen zat waarvoor ik amper had geleerd.
Mam, dit is mijn vriendin, Iris… probeerde ik zo nonchalant mogelijk te zeggen, maar zelfs ik hoorde het trillen in mijn stem. En, eh, we willen graag je weet wel… samen verder…
Mijn moeder gaf me die blik, je weet wel, die van: Jongen, je denkt dat ik niks doorheb, hè? Maar ze richtte zich tot Iris en zei: Dat jij het wil is me natuurlijk duidelijk, Stef… Maar wil Iris dat ook?
Iris lachte zonder enige schaamte. Oh, ik ken Stef door en door!
Pardon? Mijn moeder verslikte zich bijna in haar koffie. Praten meisjes tegenwoordig zo vrijuit?
Iris haalde haar schouders op. Ach, in het Nederlands heb je het gezegde door en door kennen. Maar laten we het over iets belangrijkers hebben. We moeten elkaar leren kennen. Je weet maar nooit of we klikken. Straks zijn we uren samen aan het wachten tot Stef eindelijk eens thuiskomt van het stappen, luisteren we samen naar zijn gesnurk.
Mijn moeder zocht wanhopig naar controle over het gesprek. Jullie slapen toch wel apart? Daar ga ik vanuit, hè?
Oh, maar u zit heus wel wakker achter de deur te wachten dat doen alle moeders, lachte Iris.
Nou nou, dames, wat is dit voor een samenzweerderij? probeerde ik als een klein jochie ergens tussen te komen.
Stef, even stil nu! riepen mijn moeder en Iris tegelijk.
Zeg, mevrouw Van Dijk, mag ik vragen of u vroeger wel eens een klap kon uitdelen? Stef heeft het daar nooit over.
Mijn moeder trok grote ogen. Hoezo, vechten? Dames vechten toch niet?
En of ze dat doen, grinnikte Iris. Sommigen meppen hun man harder dan de voordeur als hij te laat thuiskomt.
Mijn moeder gooide haar handen in de lucht. Wat een taalgebruik Wat een toestanden toch
Iris knipoogde naar haar. Ach mevrouw, u heeft vast ook wel eens gedacht: Nu zou ik mijn man of zoon een schop onder zn kont moeten geven? Eerlijk zeggen, hè.
Mijn moeder twijfelde even, maar hield zich groot. Nee hoor, dat zou ik nooit doen.
Iris grijnsde. Moedig hoor, maar ik geloof er niks van. Wie met zon zoon als Stef leeft, wil hem best wel eens een corrigerend tikje geven, lijkt me. Heeft u hem nooit met een slipper op zn billen getikt vroeger?
Echt niet! Dit keer meende mijn moeder het.
Zie je Stef, een gemiste kans… Iris gaf me plagend een kneepje in mijn zij. Met zon ondeugend achterwerk had je dat kunnen verwachten. Maar eerlijk is eerlijk, jouw opvoeding valt nog bij te sturen. Zullen we samen thee drinken, mevrouw Van Dijk? Een gesprek loopt altijd vloeiender met een kopje thee. En ik heb een appeltaart meegenomen!
s Avonds kwam mijn vader thuis van zijn werk. Terwijl ik erbij stond, zei mijn moeder droogjes: Schat! Onze Stef gaat eindelijk trouwen!
Werkelijk? Dat is toch wat! riep mijn vader uit met een brede grijns.
Ik sprong natuurlijk gelijk in de verdediging: Rustig aan, ik ben nog maar aan het nadenken!
Niks ervan, jongen, antwoordde mijn moeder streng. Deze keer trouw je gewoon. En als je het nu verpest, adopteer ik Iris. Klaar!
Mam, ze heeft gewoon ouders hoor, lachte ik.
Prima, zei mijn moeder kordaat, dan breng ik jou gewoon terug naar het ziekenhuis en zeg ik dat ik de verkeerde zoon heb meegekregen. En je vader steunt me daarin.
Zeker weten! bevestigde mijn vader, zwaaiend met zijn vuist.
Tja, waar je als Hollandse jongen allemaal niet in belandt als je je vriendin meeneemt naar huis…
